หลังปิดเทอมยาวของทุกปี บรรดานักเรียน นักศึกษา เยาวชน บุคลากร คณาจารย์ ผู้บริหารของแต่ละองค์การจะมีการเข้าค่าย อบรมพัฒนาทักษะ พัฒนาบุคลิกภาพ เสริมความรู้ เรียนรู้เทคนิคการทำงาน การบริหาร ทักษะชีวิตใหม่ๆและมีการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ มีการจ้างบุคลากร วิทยกรผู้ให้ความรู้ทั้งในและต่างประเทศ บางสถาบันมีการจัดอบรมด้านภาษาเพื่อเตรียมพร้อมรองรับประชาคมอาเซี่ยนในอนาคต
อีกบางกลุ่มซึ่งบูมมากส์ๆ ก็เป็นช่วงจัดงานเลี้ยง มีการแจกบัตรสีชมพูระหว่างกัน ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ บัณฑิตที่จบใหม่ๆ เด็กหนุ่มหรือผู้ใหญ่ แม้กระทั่งผู้สูงอายุที่อยากมีเพื่อนคู่ชีวิตก็จะใช้โอการสนี้
ปีนี้ได้รับบัตรเชิญโดยเฉพาะที่เป็นสีชมพูเยอะมาก ในใจแอบตั้งคำถามว่าทำไมต้องจัดเดือนนี้ด้วย ทำไมไม่คิดจะมีการประชุมระหว่างผู้ที่มีความประสงค์จะจัดงานเดียวกันให้มีระยะห่าง ให้เพื่อนที่อยากไปงาน ได้หายใจกันบ้าง ได้เตรียมกระเป๋าให้พอดีด้วย
คิดไปแล้ว เค้าผู้จัดการทั้งหลายนั้นคงวางแผนนานแล้ว เราผู้ที่ถูกเชิญก็ต้องมาบริหารใหทันกะเค้าก็แล้วกัน สรุปแล้ว งานแต่งกับการเข้าค่ายจะมาจุกอยู่เดือนสองเดือนนี้แหละ
วางแผนที่ดี งานออกมาก็ดี
อย่าลืมเรื่องความรับผิดชอบที่ผ่านค่ายอบรมปีนี้ก็แล้วกัน
jangan seperti tait ayam mondang, panas pas keluar . lama ke lamaan tetap dingan juga. semangat juga hilang.
