เพียงเพราะความเหงา

ทำให้ฉันเดินกลับมาที่นี่ ที่เดิม

ที่ๆฉันจะนั่งมองผู้คน คนแล้วคนเล่า ผ่านเข้ามาและออกไป

เห็นรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะ คนพยักเพยิดพูดคุยเรื่องที่รู้กันเฉพาะกลุ่ม หลายคนเคร่งเครียดจริงจัง และหลายคนที่ยิ่งรู้จักกันมากขึ้นกลับตะขิดตะขวงใจที่จะสนิทสนมเหมือนแรกรู้จัก ราวกับว่า หน้ากากที่เคยพอกอย่างงดงามนั้นหลุดล่วงตามกาลเวลา

ฉันยิ้มและหัวเราะ บางครั้งก็พยักหน้าทักทายราวกับเป็นกลุ่มเดียวกับเขาเหล่านั้น แต่ฉันกลับไม่คลายเหงาลงได้เลย

เสียงเพลงในใจของฉันไม่เคยหยุดกังวาน แต่ไม่เคยช่วยทำให้ฉันหายเหงา จิตวิญญาณของฉันกระซิบ

ว่าความเหงาของฉันต้องได้รับการบำบัดด้วยปัญญา

ฉันจึงหวนกลับมา เพียงเพราะความเหงา และฉันกำลังค้นหา "ปัญญา"