เสียงตะโกนอันแหบพร่า มันก็ไม่น่าที่จะทำให้ไร้นามได้ยินหรอก และเมื่อนึกได้ก็ไม่อยากตะโกนซ้ำ ใช่กลัวไม่มีเสียง แต่กลัวไร้นามจะรู้สึกตื่นมากกว่า...ครับ
     คนไร้ป้ายชื่อทะยอยขึ้นมาเรื่อย ๆ ใช่ครับ โบกี้นี้ไม่เหมือนเดิม เปลี่ยนไปมาก เพราะใจด้วยใจ ผมจงพยายามทนอยู่ต่อ ใส่เสื้อหนา ๆ กางเกงยีนส์ จะได้อุ่น ๆ หากมือ "ชายขอบ" ที่เคยทำให้ "อุ่น" ได้ บัดนี้หมดแล้วซึ่ง "ไอ" นั้น ไร้ประโยชน์อันใด ก็ไร้ซึ่งความหมาย เพียงเหลือไว้แต่ตำนาน
     "ชายขอบ" หายไปหลายครั้ง เพราะหนาวเหน็บ ปากแตกเลือดซิบ ๆ โบกี้นี้ติดแอร์เย็นจริง ๆ