"แก้วดอกนี้ (โมกต่างหาก)"

...

สีขาวขาวงามงามโน้มตามกิ่ง
กลิ่นหอมเย็นเช่นบางสิ่งตรงกิ่งนั้น
ดอกตูมบ้างบานบ้างบ่ร้างกัน
เป็นเช่นนี้ทุกวันผูกพันใจ

สีเขียวเขียวเข้มเข้มเลาะเล็มลง
เอวดูคอดโอดองค์บนกิ่งไม้
ดูยั่วยวนแย้มยิ้มดูพริ้มพราย
ใจละลายความหอมอยากดอมดม

ดอกโมกนาต่างมาทำหน้าที่
ออกดอกงามและพัดวีมีสุขสม
ดูเยือกเย็นเช่นเชิดบรรเจิดกลม
เหมือนกับบุญอุ้มสมโจษจันกัน

หากดอกโมกแก้วคลับคล้ายกับดวงแก้ว
ดุจแสงวับจับแววเพริดแพรวฝัน
ขาวนวลใยไร้ฝ้าอาทิตย์จันทร์
แสงประกายทุกวันคือฝันดี

เปรียบดอกโมกแก้วคือหญิงงามที่ตามอยู่
จักหยุดดูอยู่ตรงนั้นไม่หันหนี
แอบเมียงมองสายตาไม่พาที
เธอคนนี้อาจเป็นใครที่เฝ้ารอ

คนอะไรหอมหวลชวนใกล้ชิด
อยากพินิจชิดใกล้หัวใจขอ
นอนหนุนตักพักใจเพน้าพะนอ
อยากจะขอเป็นคู่คิดนิจนิรันดร์

...

บ้านปลายดง ณ หางดอย

ฤดูร้อน ณ เชียงใหม่

๑๕ เมษายน ๒๕๕๕

๑๗.๑๔ น.

......................................................................................................................................................................

อารมณ์หอมกลิ่นความฝัน

ภาพนำ ตัวอักษรตาม จึงออกมาอย่างที่เห็น

โลกนี้คงมีใครอีกมากมายให้เลือกชิดใกล้ แต่จะทำอย่างไรได้ใกล้ชิดเป็นเรื่องยากกว่า ใช้ความจริงใจ บางทีใคร ๆ คนนั้นก็มองไม่เห็น เสียตัวตนในความที่เป็น คงอยู่เช่นวันนี้ คงจะดีกว่าเอย ;)...

เพิ่มเติม ... เค้าคือ ดอกโมก ผมสำนึกผิดแล้วครับ กลับบ้านเราเถอะ ;)...

ครับ ลองแก้ไขบทกวีดูนะครับ ก็พอได้ ๆ ครับ ;)...

แต่ยังคง "หอมกลิ่นความฝัน" เช่นเดิม

บุญรักษา ครับ ;)

......................................................................................................................................................................