เสียงตะโกนของตาสาครดังออกจากข้างในบ้าน “ อย่าพึ่งเข้ามานะครับ ๆ ๆ คุณหมอ ” ฉันและทีมงานที่ออกเยี่ยมบ้านต่างก็สงสัยว่าเหตุใดตาสาครจึงไม่ให้เข้าไปในบ้าน 5 นาทีผ่านไป ฉันและทีมงานตัดสินใจเดินผ่านประตูที่ทำจากสังกะสีเก่าๆเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้ฉันต้องอึ่งจนพูดไม่ออก เห็นแล้วแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ คุณตาสาคร วัยราว 70 ปี ซึ่งตาบอดทั้งสองข้าง กำลังเก็บอุจจาระของยายคำซึ่งเป็นอัมพาตที่นอนบนแคร่เล็กๆที่ทำจากไม้ไผ่ คุณตาทำด้วยความนุ่มนวล มือเหี่ยวๆค่อยๆเช็ด ค่อยๆเก็บ อย่างเชี่ยวชาญสีหน้ามีความสุข แสดงถึงความโอบอ้อมอารี ส่งความหมายให้คนดูรู้สึกถึงความรัก ความผูกพันที่มีต่อภรรยาเป็นอย่างมาก บรรยากาศตอนนั้น ทุกคนต่างก็ยืนดูอย่างเงียบๆ ด้วยความรู้สึกเวทนา สงสาร จนกระทั่ง ตาสาครลุกขึ้นยืน พร้อมกับมือขวาถือกระโถน มือซ้ายถือไม้ท้าวขาว ซึ่งได้มาจากการเข้าร่วมโครงการไม้ท้าวขาวของโรงพยาบาลหนองวัวซอ และนำกระโถนไปเก็บที่ห้องน้ำที่อยู่ห่างจากตัวบ้านประมาณ 30 เมตร พวกเราเดินตามเพื่อเก็บภาพแห่งความประทับใจเอาไว้ คนตาบอดสนิททั้งสองข้างดูแลคนพิการเป็นอัมพาต อยู่บ้านด้วยกันสองคน ฉันมีคำถามในใจเสมอว่า “ทำได้อย่างไร”
ฉันเริ่มมองหาที่นั่ง สุดท้ายฉันและเพื่อนก็ยืนคุยกับคุณตาและคุณยาย เพราะบริเวณบ้านมีแค่แคร่เล็กๆหลังเดียวซึ่งยายคำที่เป็นอัมพาตนอนอยู่ ฉันและทีมงานจึงไม่มีที่นั่ง ในขณะนั้นฉันเหลือบไปเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของบ้าน หลังคาครึ่งหนึ่งได้เปลี่ยนจากหลังคาที่ทำด้วยหญ้าคาเก่าๆ ผุพัง กลายเป็นสังกะสีใหม่เอี่ยมเลย จากการสอบถามคุณตาสาคร ได้ความว่า หลังคาที่ได้ใหม่นั้น ได้ความอนุเคราะห์จากองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านน้ำพ่น มาทำให้ ฉันได้ฟังแล้วรู้สึกปลาบปลื้มใจ คนไทยเราไม่ทิ้งกันจริงๆ
วันนี้พวกเราก็ไม่ได้มามือเปล่าเช่นเดียวกัน เราตั้งใจมามอบที่นอนปิกนิกจำนวน 2 ผืน ให้กับคุณตาและคุณยาย ซึ่งได้รับความอนุเคราะห์จากโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านน้ำพ่น สิ่งที่เราได้ทำลงไป อาจเป็นสิ่งของเล็กๆน้อยๆ ลงทุนไม่กี่บาท แต่หารู้ไม่ว่านั่นคือสิ่งสำคัญมากสำหรับชีวิตของยายคำและตาสาคร จากที่ไม่เคยมีที่นอน ต้องนอนบนแคร่ที่ทำจากไม้ไผ่ คงเจ็บหลังน่าดู ตอนนี้คุณตามีที่นอนแล้ว ทั้งยายคำและตาสาครดีใจมาก “ ขอบคุณมากๆนะครับคุณหมอ ดีจังเลยครับๆๆ ” ตาสาครพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มีความสุขกับสิ่งที่อยากได้มานาน คนให้ก็พลอยสุขใจไปด้วย การมาเยี่ยมยายคำและตาสาครครั้งนี้ช่างคุ้มค่าเสียจริง ได้เห็นมุมมองของชีวิต เห็นภาพแห่งความรักจริง ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ นี่แหละ คือการทำบุญที่แท้จริง ทำบุญกับเพื่อนมนุษย์ผู้ยากไร้ มีคุณค่าเหนือสิ่งอื่นใด ต้องลองทำด้วยตัวเองแล้วเราจะรู้ว่าความสุขอยู่ที่ใจจริงๆ
เล่าโดย
น.ส. สาลินี ฮุยเสนา
พยาบาลวิชาชีพ
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านน้ำพ่น
ชีวิตคนเราเกิดมาก็เรียกว่า มนุษย์ เหมือนกัน เเต่ทำไมไม่เหมือนกันนะ ... โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆค่ะ อยากให้ทุกท่านได้อ่านเเล้วนำไปเป็นเเรงกระตุ้นให้ตัวเองสู้ต่อไป เ เม้กระทั่งคนพิการยังสู้ได้ขนาดนี้ แล้วเราหละ สมบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ ต้องทำให้ดีที่สุดนะคะ
...เป็นกำลังใจให้ครอบครัวตายายทั้ง๒คนครับ
(จากครูหนิงสารคาม)
(จากครูหนิงสารคาม)
ความสุข.. ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
คนที่จะบอกได้ว่ามีความสุขหรือไม่นั้น..
ก็คือตัวของคนๆนั้นเอง..
ขอบคุณเรื่องเล่าดีๆค่ะ "น้องสาลินี"
ขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้กัน...คนไทยเราต้องไม่ทิ้งกันค่ะ....
ขอบคุณที่เล่าความงดงามในความสัมพันธ์ของคุณตา-ยาย ให้ทราบ ความงามพบได้เสมอและทุกแห่งหน หากเราพกพาจิตใจที่งดงามไปด้วย เช่นคุณพยาบาล
ขอบคุณค่ะ คุณ ศตพล วิทยาภัค .. สิ่งดีๆขอบตา ยาย เป็นภาพที่เห็นแล้วจำไม่ลืมเลยค่ะ เห็นแล้วสัมผัสและเข้าใจได้ถึงความรักจริงไม่มีข้อเเม้ใดๆ ค่ะ