ปีนี้ข้าพเจ้าพลาดการเข้าร่วมงาน HA forum 2012 และเครือข่ายลิขิตฯ อย่างน่าเสียดายยิ่ง ปีหน้าไม่ยอมพลาดแน่นอน..ด้วยเหตุกระชั้นชิดกับช่วงเวลากลับจากการเดินทางไกล อันเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ได้ประสบการณ์และข้อคิดบางอย่างติดมือมาสะท้อนสู่กันฟัง
...

 การนำเสนอผลงานวิจัย ในการประชุมวิชาการ palliative care ประจำปี AAHPM 2012 ซึ่งปีนี้จัดที่ เมือง Denver , Colorado
 เช่นเดียวกับปีก่อนๆ คือ งานเน้นความเรียบง่ายรักษาสิ่งแวดล้อม
อุปกรณ์ประชุมมีแค่หนังสือพ็อคเก็ตบุคหัวข้อนำเสนอ ที่เป็นสมุดโน็ตในตัว
ไม่มีหนังสือรวบรวม abstract แต่ตั้งเครื่องพิมพ์ให้ใช้ หากต้องการ handout หัวข้อไหนจริงๆ
ไม่มีของชำร่วย กระทั่งปากกา

 

แต่ลงทุนกับสถานที่ประชุม Colorado convention center ซึ่งเป็นศูนย์กลางคมนาคม อยู่ใกล้โรงแรม และแหล่งของกิน (งานนี้ไม่มีเลี้ยงข้าวเที่ยง)

              

บรรยากาศ การนำเสนอผลงาน...
ห้องประชุม บรรจุผู้เข้าฟังประมาณ 150 คน
ได้อานิสงค์จาก ผู้นำเสนอท่านที่สอง เป็นอาจารย์ที่มีชื่อเสียงและหัวข้อวิจัยของท่านน่าสนใจมาก
ข้าพเจ้าจับพลัดจับผลูเป็นผู้นำเสนอคนแรก แต่ไม่ประหม่านัก
"เทคนิคการทำในใจ - mental rehearsal" จากท่าน อ.สกล (เคยเขียนไว้ที่นี่) ช่วยได้มาก  
วันก่อนนำเสนอจึงมายืนตรงแท่นในห้องนี้่ตอนไม่มีคน แล้วจินตนาการ..แต่ยังไม่ชัด
ขณะพูด แม้จะมีผิดบ้าง ลืมบ้าง ตามประสา โดยเฉพาะหากสังเกตอากัปกิริยาคนในห้อง ทำหน้าฉงน หรือ ขมวดคิ้ว
สิ่งที่ช่วยคือ สบตากับอาจารย์ และมองหาแต่คนที่ส่งยิ้มให้
หลังจากจบสไลด์สุดท้าย มีเสียงปรบมือ..แต่ไม่มีคำถาม (เป็นสิ่งผิดปกติของที่นี่) 
ข้าพเจ้าจึงยิ้มสยามแล้วบอก " I am glad to answer your question, however, english is not my first langauge so please speak a bit slowly"
มีเสียงปรบมือดังกว่าเดิม แต่ก็ไม่มีคำถาม
ข้าพเจ้าตีความว่า เขาอาจกลัวข้าพเจ้าหน้าแตกไม่เข้าใจคำถามก็เป็นได้
เมื่อเดินออกจากห้องประชุมมา จึงมีคนเดินตามมาสะกิดถาม
" ที่เธอว่า เมืองไทยใช้ opioid ทางการแพทย์ต่อคนต่อปี แค่ 0.6 mg  ขณะที่อเมริกาใช้ 54 mg เป็นเพราะอะไร"
-- ข้อมูลนี้ไม่เกี่ยวกับการศึกษาของข้าพเจ้า เป็นส่วนเกริ่นนำให้เห็น "ความไม่สบายใจ" การใช้ยาประเภทนี้ในบ้านเรา
...
ข้าพเจ้าระลึกถึงสิ่งที่เคยอ่านมาว่า
1. คนเรามักมีสมาธิฟังและจดจำมากทีสุดในช่วง 3 นาทีแรก 
2. สิ่งที่เป็นตัวเลขเปรียบเทียบความแตกต่าง มักดึงความสนใจได้ดี (โดยเฉพาะชาวตะวันตก)

...
บรรยากาศ การบรรยาย
มีหลายหัวข้อที่่น่าสนใจ แต่จัดทับซ้อนเวลากัน บางที 10 ห้องพร้อมๆ กันซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าซ้อนทับกันมากไปหน่อย
การบรรยายหนึ่งที่ข้าพเจ้าติดตาตรึงใจปีนี้ยกให้กับ
" Palliative care futurist : our decisive moment"
ซึ่งวิทยากรหญิงสะท้อนบุคลิกที่..
เด็ดเดี่ยว - เป้าชัดและวัดได้ - ขยายเครือข่าย - ปลุกใจมวลชน 
...
เทคนิดการพูด ใช้ตัวชี้วัดทางสุขภาพที่แตกต่าง ในการเร้าอารมณ์ร่วม
ก่อนนำสู่ " 4 สิ่งที่เราช่วยกันได้ในสัปดาห์หน้า" ดูจะได้ผลเรียกเสียงปรบมือกึกก้องทีเดียว
...
เอาใจช่วยให้การปราศรัยที่ทรงพลังนี้ จะไปถึงเป้า HP2020 

###

ความเด็ดเดี่ยว - Decisive
เริ่มต้นที่การ "เลือก" แตกต่างอย่างชัดเจน -contrast 
แต่มันก็เป็นแค่"จุด"เริ่มต้นเท่านั้น
ไม่สามารถเกิดเป็น "เส้นทาง" ให้ใครเดินตาม
หากปราศจากการ "ดำเนิน" อย่างสอดคล้อง - consistence

 

###
อนุทินและบทความ
ที่ช่วยขัดเกลาเหลี่ยมหิน..

คุณหมอ "ทิมดาบ"
"สิ่งที่ทำให้เราหมดเรี่ยวหมดแรงนั้น หาใช่ภูผาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าไม่
หากแต่เป็นทรายเม็ดเล็กๆ เม็ดหนึ่งในรองเท้าของเราเอง"
- อี้หมิง
สิ่งสำคัญที่ทำให้เราไม่สามารถไปถึงจุดหมาย คือ "ใจที่ไปพะวงยึดติดกับสิ่งอันหาสาระมิได้ - distraction" 

..
ขณะเดียวกัน 
..

อาจารย์ "wasawat"
"ทุกคนมีเป้าหมายของชีวิต แต่เราลืมอะไรระหว่างทางหรือเปล่า"
เป้าหมายที่แท้จริง คือการทำให้คนที่รักเราที่สุดมีความสุข 
.