นาน ๆ จะได้เปิดหูเปิดตาได้ลงมาเที่ยวในที่ ๆ ใคร ๆ บอกว่าเจริญหูเจริญตา เด็ก ๆ ต่างก็ตื่นเต้นค่ะ

นาน ๆ ๆ มาก กว่าเด็ก ๆ จะได้มีโอกาสได้ลงมาเที่ยวในเมืองเชียงใหม่ มีบางคนเท่านั้น ที่ได้แวะเวียนลงมาเที่ยวพร้อมกับคุณครู  อีกหลายคนที่การเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ออกจากบ้านมาไกลขนาดนี้ จากบ้านถึงเชียงใหม่ก็รวมระยะทางกว่า 230 กิโลเมตร หลายคนตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศข้างทาง หลายคนก็เกิดอาการเมารถ ทั้ง ๆ ที่ก่อนขึ้นรถครูได้ให้น้อง ๆ กินยาแก้เมาคนละเม็ด พร้อมกับเอาพลาสเตอร์ปะหัวมาปิดตรงสะดือด้วย (ทำไมกับบางคนจึงไม่ได้ผล)

เมื่อนั่งดูน้อง ๆ นั่งรถแล้ว นึกถึงวันนั้น วันที่ฉันได้เดินทางเข้ามาในเมืองครั้งแรกด้วยตัวคนเดียว ณ เวลานั้น ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า หวาดกลัวกับสิ่งรอบตัว กลัวผู้คน (เพราะได้ยินว่าคนในเมืองมีหลายแบบ อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคน) ทำให้ฉันนั่งรถโดยสารแบบมีความกังวลตลอดทาง ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลง คนกระทั่งถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย...ฉันผ่านประสบการณ์วันนั้นมาได้ด้วยดี

แต่สำหรับน้อง ๆ กลุ่มนี้โชคดีที่มีคุณครูคอยดูแลและนำทางให้...


นั่งรถหกล้อของมหาลัยค่ะ


ตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศนอกรถ


หลับ


นี่ก็หลับ แต่ระวังหัวด้วยนะค่ะน้อง ๆ


และนี่ก็หลับค่ะ อิงหลังพ่อไว้ปลอดภัยดี


ตื่นแล้วก็กิน


เตรียมถุงโจ๊กให้เรียบร้อย เผื่อฉุกเฉิน

แล้วการเดินทางครั้งนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ได้เห็นบรรยากาศทั้งหมดในการเดินทางจริง ๆ