ชีวิตที่พอเพียง  : 102-2. เรียนรู้จากนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น

        เช้าวันเสาร์ที่ ๒ กย. ๔๙ ผมวิ่งออกกำลังเสร็จก็ออกมานั่งผึ่งลมให้เหงื่อแห้ง     ก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวออกไปร่วมเวที ลปรร. R2R ที่โรงแรมหลุยส์ แทเวิร์น     ฟังเสียงนกเขาคูด้วยความสดชื่น     และหยิบหนังสือ "รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น  ประจำปี ๒๕๔๙" มาพิจารณา     ถามตัวเองว่าได้เรียนรู้อะไรจากการที่ผมได้รับพรให้เข้ามาคลุกคลีอยู่กับกิจกรรมเพื่อส่วนรวม     ที่เป็นกิจกรรมอาสาสมัคร (ที่ ศ. ดร. ยอดหทัย เทพธรานนท์ เรียกว่ากิจกรรมปอเต๊กตึ๊ง) นี้

         แค่มองเห็นคุณค่าต่อสังคม ต่อบ้านเมือง ที่เข้าไปร่วมทำงานแบบนี้ จิตใจเราก็มีความสุขแล้ว      ผมจึงตอบตัวเองว่าผมได้เรียนรู้วิธีหาความสุขใส่ตัวจากการทำงานให้แก่สังคม โดยเราไม่หวังผลอะไรแก่ตนเอง      ผมคิดว่านี่เป็นศาสตร์และศิลป์แห่งความสุขในชีวิตที่สูงส่ง      ผมแปลกใจและเห็นใจคนจำนวนมากที่ไม่เข้าใจเรื่องนี้     กลับมองตรงกันข้าม     ว่าความสุขเกิดจากการเอาจากสังคม การสั่งสมเข้ามาเป็นของตน  การเพิ่มพูน "ตัวกู ของกู"     ผมคิดว่าผมได้ปฏิบัติธรรมจากการทำงานอาสาสมัครชิ้นนี้

        คนที่เข้ามาร่วมกันทำงานเพื่อคัดเลือกและยกย่องนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นและนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ เข้ามาทำงานเพื่อสังคม เพื่อบ้านเมืองจริงๆ      ไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง     ผมจึงได้เรียนรู้ความดีโดยการซึมซับจากท่านเหล่านี้     เริ่มจาก ศ. ดร. สิปปนนท์ เกตุทัต ผู้ล่วงลับ     ดร. กอปร กฤตยากีรณ ประธานกรรมการบริหารมูลนิธิฯ ท่านปัจจุบัน     ศ. ดร. ยงยุทธ ยุทธวงศ์    ศ. ดร. ยอดหทัย เทพธรานนท์     ศ. ดร. อภิชาต สุขสำราญ  ฯลฯ      การเรียนรู้โดยการดูดซับความดี ดูดซับวัตรปฏิบัติที่ดี นี้เป็นการเรียนรู้ขั้นสูงมากนะครับ      ใครมีทักษะนี้ หรือฝึกฝนทักษะนี้จนได้วิทยายุทธแก่กล้า ก็จะมีชีวิตอันอุดมได้โดยไม่ยาก     และจะเป็นคนร่ำรวยมาก เป็นเศรษฐี โดยที่อาจไม่ค่อยมีเงิน (แบบผม)     คือเป็นเศรษฐีความดีและความสุข

       เอ๊ะ!  ไปๆ มาๆ ผมคิดว่าทุกย่างก้าวในชีวิตเป็นการปฏิบัติธรรมไปแล้วหรือนี่    

       ที่จริงผมคิดเรื่องนี้ คิดแบบนี้ไม่เป็นนะครับ     แต่พอมาคิดทบทวนตีความชีวิต ตีความกิจกรรมของตัวเอง ก็ได้ "ความรู้ฝังลึก" ออกมาอย่างนี้แหละครับ     แต่ก็ไม่รับรองว่าเป็นความรู้ที่ถูกต้อง     และไม่แน่ใจว่าผมเขียนผ่านแว่นของการยกหางชูหัวตัวเองหรือไม่  

        เขียนมาถึงตอนนี้ผมก็คิดว่า แค่มีใจสบายๆ นั่งทบทวนตัวเองผ่านกิจกรรม รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ผมก็มีเรื่องให้บันทึกได้หลายตอนทีเดียว      ผมจะฝึกตัวเองให้เขียนบันทึก "ความรู้ฝังลึก" จากประสบการณ์ชีวิตของตนเองออกมาในลักษณะที่ "เขียนจากการตีความ" ให้ยิ่งๆ ขึ้นไป    

วิจารณ์ พานิช
๒ กย. ๔๙