หากตั้งคำถามถามตัวเองว่า...ตัวเองจะบูรณาการงานกับชีวิตได้อย่างไรนั้น



หากมิได้ยึดติดกับตัวองค์กรแล้ว  วันนี้และ ณ เวลานี้ จึงมิได้มีกรอบให้บรรจงคิดและลงมือกระทำตามเข็มมุ่งขององค์กรหรือนโยบายอื่นใด ที่จะนำพางานที่ทำ ให้ลื่นไหลไปสู่จุดมุ่งหมายที่ตั้งไว้


เมื่อไร้กรอบแนวคิด จิตใจความรู้สึกที่เป็นอิสระจึง หลุดจากพันธนาการความคิดครอบงำ

 

 

มิต้องห่วงหน้าพะวงหลัง  ว่าเราจะเดินถูกทางหรือไม่  จิตอิสระ ตัวเราคือผู้เลือกที่จะทำ  เมื่อไม่ถูกขีดให้เดิน  มุมคิดการบูรณาการงานกับชึวิตจึงโปร่งเบาขึ้น



แต่หากกลับมานั่งทบทวนอีกครั้ง วิธีคิดและการลงมือกระทำ ถ้าเป็นไปโดยสามัญสำนึก พื้น ๆ ง่าย ๆ  ไม่ยุ่งยากซับซ้อน และมองเพียงว่า...ให้เกิดผลสัมฤทธิ์ของงานที่ทำตามศักยภาพที่ตัวเองมี ทำเท่าที่ได้ ไม่ฝืน ไม่ทะเยอทะยาน และนี่คือบทสรุปของงานกับชีวิตที่ตัวเองเลือกบูรณาการ