วันนี้กับเรื่องราวที่ "มือปั้นแป้งแห่งความรัก"อยากเขียนจากหัวใจ ที่อยากจะบอกความนัยหัวใจของฉัน  "มือปั้นแป้งแห่งความรัก"  ฉายาที่น้องปูจัดตั้งให้ด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข มีความสุขใจทุกคราที่ได้เขียน 

 

สิ่งที่ "มือปั้นแป้งแห่งความรัก" อยากบอกออกไปว่า การทำอาหารและขนม เป็นสิ่งที่ชื่่นชอบกันมาแสนนาน ต่อมา เมื่อมีคนแนะนำให้เขียนบล๊อกจึงชอบที่จะทำ พร้อมได้ฝึกฝนการถ่ายภาพไปในตัว

 

การทำเช่นนี้ ทำแล้วสุขใจดี ใช่มีสิ่งใดหรือผลประโยชน์แอบแฝง มันเหมือนเป็นแรงผลักดันให้ทำต่อไปเพราะหัวใจฉันนั้นมันต้องการ 

 

แล้ว "มือปั้นแป้งแห่งความรัก" เขียนไปทำไมเขียนเพื่ออะไร? ... ก็เขียนเพื่ออยากให้เยาวชนไทยได้เรียนรู้ รู้เรื่องอาหารกินอย่างไทย ว่าเราคนไทยมีวัฒนธรรมการกินที่งดงาม

 

ขนมไทยหนึ่งอย่าง อาหารไทยหนึ่งจานที่กว่าจะได้ลิ้มชิมรสชาติได้นั้นต้องใช้ความพิถีพิถันจากคนปรุงที่ปรุงด้วยหัวใจ

 

ด้วยแต่ก่อนนั้นทุกอย่างไม่ได้รีบเร่งและแข่งขันกันขนาดนี้ ทุกบ้านจึงมีเวลาทำอาหารกินกัน อาหารแต่ละจานจึงปรุงด้วยรักและผูกพัน

 

สำหรับตัวฉันเอง "มือปั้นแป้งแห่งความรัก" เกิดมาในครอบครัวลูกชาวสวนที่อยู่ห่างไกลแถบชายแดนใต้โน้นเลยจึงต้องฝึกปรุงอาหารกินเอง เพราะไม่มีตลาดให้จับจ่ายข้าวของขนมนมเนย กว่าเตี่ยและแม่ จะเข้าเมืองก็นานๆครั้ง อยากกินอะไรพิเศษก็สั่งได้ แต่ต้องจำกัดปริมาณ เพราะเงินทองนั้นหายากยิ่งนัก

 

และครูสอนทำอาหารคนแรกของ "มือปั้นแป้งแห่งความรัก" ก็คือ เตี่ย ที่คอยทำอาหารอร่อยๆให้พวกเราพี่น้องให้ได้ลิ้มรสชาติที่พิเศษๆในโอกาสพิเศษๆเสมอๆเมื่อครั้งเยาววัย หวลคิดถึงอดีตแล้วสุขใจ กับความสุขใสๆไร้มายา

ต่อมาเมื่อโตขึ้นเรื่องการปรุงอาหารกลับซึมลึกเข้ามาในหัวใจ จึงต้องกลายเป็น "มือปั้นแป้งแห่งความรัก"ฝีมือการตั้งฉายาของ น้องปู บล๊อกเกอร์อารมณ์ศิลปินแห่งอันดามัน ที่มาจากการเขียนบล๊อก อาหารและขนม ในโกทูโนนั่นเอง 


ปิดท้ายแถลงการณ์ของหัวใจ "มือปั้นแป้งแห่งความรัก" ว่าทุกวันนี้ยังสุขี สุขสันต์ อยู่เช่นเดิม นะคะ 


ปล.สำหรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงเพื่ออยากให้ใครๆ ... รู้สึกนึกคิด กับการเคารพสิทธิของผู้อื่น  ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ไม่อยากให้มีการฉกฉวยโอกาสเก็บของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง อยากให้โลกนี้ยังมีน้ำใจและหัวใจที่พร้อมจะแบ่งปันแบบไม่มีผลประโยชน์มาแอบแฝง

"มือปั้นแป้งแห่งความรัก" สวัสดีค่ะ 

............................