ถ้าฉันมีสิบหน้า อย่างทศกัณฐ์

ลูกๆโตกันหมดแล้ว วันนี้จ้างคนมา tune เปียโน

ไม่มีคนเล่นมาสามสี่ปีแล้ว ตั้งแต่พวกเธอเข้ามหาวิทยาลัย

คิดถึงเวลาลูกเป็นเด็ก พาไปหัดเล่นเปียโน ผู้เป็นพ่อผู้เป็นแม่ก็ต้องนั่งรอ บางทีก็ต้องพาไปแข่งขัน  ชีวิตช่วงนั้นมีความสุขมาก เพราะลูกๆได้เรียนดนตรี พร้อมกับระเบียบวินัย จากคุณพ่อผู้ชอบเพลงลูกทุ่ง ต้องมาเรียนดนตรี classic 101 พร้อมๆกับลูกๆ  ลูกเรียนพ่อก็ต้องนั่งฟัง  ฟังจนจำได้เกือบทุกโน้ต นั่งฟังเป็นเวลาเกือบห้าหกปี ที่ไม่ได้เคยรู้ก็มารู้  ที่ไม่เคยได้ยินก็มาได้ยิน

ดีใจที่ได้ใช้เวลาที่มีคุณภาพให้กับพวกเธอตอนเป็นเด็ก  เพราะชีวิตนี้มันสั้นนัก  เผลอประเดี๋ยวเดียวเวลาช่วงนั้นก็ผ่านไปเสียแล้ว

ในการฝึกซ้อมดนตรี ลูกสาวคนโตเล่าให้ฟังว่า ขอบคุณพ่อที่ให้เรียนเปียโนตอนเป็นเด็ก เพราะต้องฝึกจำโน้ตเพลงบางครั้งสิบหกหน้า ใช้เวลาฝึกสามถึงหกเดือน

พอมาเรียนมหาวิทยาลัย ต้องจำลูกเดียว เธอเอาเท็คนิคจากการฝึกซ้อมเปียโนมาใช้

จำที่ละโน้ต จำที่ละแถว แถวบนเป็นโน้ตมือขวา แถวล่างเป็นโน้ตมือซ้าย

จากแถว กลายเป็นหน้า

จากหน้าหลายหน้า กลายเป็นโน้ตเพลงที่สมบูรณ์

ขอบคุณพ่อแม่มากๆค่ะ

Beethoven  Sonata in C Minor - เธอเล่นเพลงนี้ตอนเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลาย ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย เป็นเพลงสุดท้ายที่จ้างคุณครูดนตรีมาสอน เพราะหลังจากนั้นก็ต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย  เปียโนลืมไปได้เลย ความสำคัญของชีวิตเปลี่ยนไป

ให้เธอเล่นเพลงชอบที่ผมและคุณพี่วิไลชอบ เพลงนั้นชื่อ เป็นไปไม่ได้

เธอไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนและก็ไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร  นักเปียโนถ้าเพลงที่ไม่เคยได้ยิน เธอจะเล่นเนื้อเพลงด้วยมือขวาก่อน  เพราะคิดว่าได้ที่แล้วจึงจะเริ่มเล่นทำนองที่มือซ้าย พอเล่นพร้อมๆกันทั้งสองมือ  ความไพเราะของเพลงก็จะปรากฏขึ้นมาในใจ อยากจะร้องตามไปด้วย

ร้องฟังดูครับ  เล่นครั้งแรก ไม่ได้ฝึกซ้อมมาเป็นเวลาห้าหกปีแล้ว

พอเล่นเสร็จเธอถามว่า  It Sounds like that at all ?