เมื่อการติดต่อสื่อสารถึงกัลยาณมิตรอาวุโสท่านนึงขัดข้อง จึงต้องอาศัยเครื่องจีพีเอสนำทาง แม้จะเป็นการมาเป็นครั้ง ๓ หรือ ๔ แล้วก็ตาม แล้วเราก็ได้มาถึงบ้านสวนศิลป์สำเร็จ  ภาพที่เห็นเบื้องหน้าของผู้อาวุโส คือ เสื้อยืดแขนยาว ซึ่งไม่ใช่ม่อฮ่อมอย่างที่คิด กางเกงขาสั้นที่มีเข็มขัดรัดหูกางเกงอยู่แบบไม่เหมือนใครกับเชือกฟางสีแดง สวมถุงมือผ้า รองเท้าแตะฟองน้ำแบบคีบของนันยาง สิ่งนี้คือสิ่งที่คุ้นชินที่สุด ..

          "ผมได้ทางออกอย่างใหม่ว่า ผมไม่ต้องได้กลับบ้านก็ได้ แต่ทำทุกที่ให้เป็นบ้านและผู้คนทั้งหลายก็เสมือนเป็นญาติพี่น้องของเราเสียเลย"

จากคำพูดของผู้อาวุโสข้างบนในบันทึก กลับบ้านสู่ครรภ์มารดาอันกว้างใหญ่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ตั้งใจทำ และวางแผนมานานแล้ว สิ่งที่ปรากฏเป็นสิ่งที่ท่านและภรรยาทำมันอย่างค่อยๆ สะสมมาเป็นเวลากว่า ๑๐ ปี ..

              

จากที่รู้จักผู้อาวุโสมาร่วม ๒๐ ปี และรับรู้มาตลอดว่าท่านไม่ใช่เพียงแค่คิดฝันเท่านั้น เพราะได้ลงมือทำอย่างที่ตั้งใจให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แล้ว ..

บ้านสวนศิลป์ แห่งนี้คือสิ่งที่ร่วมสร้างไปด้วยกันกับภรรยา ซึ่งต้องยกเครดิตให้กับภรรยาของท่านที่เข้าใจและร่วมศึกษาเรียนรู้ใช้ขีวิตประนึงเดียวกันกับธรรมชาติไปด้วยกัน ..

คืนชีวิตสู่บ้าน คืนชีวิตสู่ธรรมชาติ เพราะได้ทำทุกมุมของบ้านให้กลมกลืนอย่างลงตัว และอย่างน่าประทับใจ ซึ่งเห็นแล้วก็มีความสุขที่ได้เดินผ่านไปในทั่วบริเวณ เลยทำให้เข้าใจได้ว่าทำมั๊ยถึงติดต่อไม่ค่อยได้ เพราะเหตุนี้นี่เอง แต่ก็หวังว่าการติดต่อจะไม่ต้องถึงกับใช้วิธีส่งกระแสจิตนะคะท่านผู้อาวุโส ..

ขอบคุณพี่ม่อย พี่หน่อย ที่ได้ให้ร่วมฉลองห้องพัก(อาคารหอศิลป์)หลังจากพี่ท่านได้ขัดล้างอย่างหนัก (ฮ่าฮ่า) ขอบคุณสำหรับผัดไท แม้ผู้จัดการหน่อยจะบอกว่าเส้นไม่นุ่ม แต่ขอบอกว่าเหนียว นุ่ม อร่อยมากๆ ค่ะ ขอบคุณสำหรับข้าวเหนียวใหม่ที่หอมอร่อยจากนาที่บ้าน ขอบคุณที่ผัดผาบให้ชิม อร่อยอีกแล้ว (ไปเดินตลาดชุมชน พบแม่อุ๊ยกำลังตักแบ่งผาบใส่ถุงขาย สงสัยจึงเข้าไปถาม แม่อุ๊ยพยายามสื่อสาร แต่เข้าใจว่านำไปทำอาหารแล้วอร่อยม๊ากก จึงซื้อติดกลับมา ๑ ถุง แล้วก็ได้ชิม อร่อยมากๆ จนอยากแวะไปบอกแม่อุ๊ยจังว่าลำแต้ๆ เจ้า) .. ขอบคุณสำหรับการต้อนรับแสนอบอุ่น และแสนอร่อยค่ะ ^^

----------------------------------------------------

 
สุขสันต์วันเกิดค๊าท่าน
บ้านห้วยส้ม, สันป่าตอง, เชียงใหม่
๑๗ ธันวาคม ๕๔