เวลาดูภาพสวยๆเราจะชื่นชมทั้งสิ่งที่เราเห็นและฝีมือช่างผู้เก็บภาพนั้น แต่ภาพถ่ายที่เราถ่ายเอง ให้เราได้มากกว่านั้น นี่เป็นความคิดส่วนตัวที่เชื่อว่าหลายๆท่านน่าจะเป็นเหมือนกัน เพราะเป็นคนชอบเก็บภาพ ต้องมีกล้องติดตัวอยู่เสมอ และชอบถ่ายภาพแบบที่ไม่ต้องจัดฉาก ให้เห็นถึงความเป็นไปในขณะนั้นๆ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะไม่ใช่ช่างภาพจริงๆ ก็เลยไม่เคยใช้ทฤษฎีใดๆในการถ่ายภาพ ใช้ใจล้วนๆคืออยากเก็บอะไรก็ถ่ายอย่างนั้นเลย สมัยนี้ทำได้ง่ายๆเพราะที่เก็บก็สะดวก อุปกรณ์ก็เป็นใจ กล้องตัวที่ใช้คู่มือเป็นประจำในปัจจุบันถือว่าค่อนข้างถูกใจมาก เพราะเขาเก็บภาพได้ทุกเวลาได้เหมือนที่เราเห็นแม้ในยามกลางคืน เพราะฉะนั้นในคืนวันเกิดจันทรุปราคาที่ผ่านมา ก็เลยได้เห็นภาพที่ถ่ายได้เหมือนตาเห็นจริง คือไม่ชัดมากแต่ได้เห็น นอกจากนั้นภาพก้อนเมฆในยามค่ำคืนที่เก็บได้ก็เหมือนที่ตาเห็นจริงๆ รู้สึกว่าภาพเหล่านี้เก็บได้ทั้งตัวภาพและสถานการณ์ที่เราร่วมอยู่ เหมือนหลายๆภาพที่เราเคยถ่ายเก็บไว้ คือใครอื่นอาจจะดูแล้วไม่รู้เรื่อง แต่สำหรับเราภาพเหล่านั้นเล่าอะไรๆให้เราจำได้มากมาย

Large_lunareclipshadyai2011b

เอาภาพพระจันทร์ที่เดียวกันในวันพระที่ผ่านมา มาเทียบกับไว้ด้วยค่ะ

ระหว่างถ่ายภาพก็คั่นรายการด้วยการเก็บภาพก้อนเมฆปุยๆเอาไว้ด้วย

เหมือนการเขียนบันทึกที่แม้เพียงสั้นๆในบางครั้ง แต่ทำให้เราระลึกถึงเหตุการณ์นั้นๆได้อย่างละเอียด เพราะฉะนั้นการลงมือเก็บหลักฐานจะช่วยให้เราหวนกลับมาระลึกอะไรๆได้มากมายกว่าที่เราเห็นเสมอนะคะ 

เขียนบันทึกนี้เพื่อเตือนตัวเองว่า ถ้าอยากจะนึกถึงอะไรซ้ำอีก ให้เก็บภาพหรือเขียนให้ได้ อย่าให้สิ่งเหล่านั้นผ่านไปเฉยๆ