บันทึกการเดินทาง "วันที่ฝนตก" ...
เป็นเรื่องปกติของการดำเนินชีวิตของเรา สองชีวิตคนกับสองชีวิตแมวเหมียวที่ต้องเดินทางเสมอๆ ในเส้นทางจากบ้านแม่ถึงบ้านตัวเองระยะทางเกือบๆสองร้อยกิโลเมตร หากฝนไม่ตกใช้เวลาเดินทางสองชั่วโมงกว่า แต่วันนี้มีฝนเป็นระยะตลอดเส้นทางจึงใช้เวลาเดินทางยาวนานกว่าเก่า
การเดินทางแม้ว่า ฝนจะตกน้ำจะท่วมทางบ้างแต่ก็ให้ความรู้สึกถึงบรรยากาศที่สุขใจ
ที่วันนี้แม่หายจากอาการเป็นหวัดและไม่มีอาการไอแล้ว ต่างจากเมื่อเดือนที่แล้ว ที่แม่ยังไม่สบายเป็นหวัด หายช้ากว่าแต่ก่อน แม่คงจะอายุมากขึ้น (ก็เจ็ดสิบเก้า จะ แปดสิบแล้ว)ถึงแม้ว่าแม่ไม่ได้อยู่แต่ลำพังอยู่ก็ตาม
ฉันบอกแม่ก่อนออกเดินทางว่า "แม่ สวัสดีค่ะ ลูกไปแล้วนะ อาทิตย์หน้าจะกลับ "
แม่พูดเช่นเดิม ว่า "เออไปเถอะๆ โชคดีหน๊อ ให้เดินทางปลอดภัยแหละ"
ฉันเดินออกประตูไปแล้วจึงเดินย้อนกลับมาอีกที ...
"แม่ๆ เฮียชายฝากบอกมาว่า ฝากจุบุๆแม่กัน ลูกไม่กล้าจุบุแม่จริงหรอก เดี๋ยวแม่จักกะเดียม(จั๊กกะจี๋)
ฉันเห็นแม่ แอบอมยิ้ม ไม่กล้ายิ้มมากเดี๋ยวเสียฟอร์ม ...
ไปแล้วแม่ ไปจริงๆนะแม่...
ด้วยอารมณ์ดี๊ดี
วันนี้เก็บภาพได้ตลอดเส้นทาง แม้ฝนจะตกฟ้าจะร้อง ก็สุขใจ อารมณ์ดี อากาศดีด้วยเช่นกัน
ตามความรู้สึกของฉันเอง...
เริ่มจากต้นทาง
"แวะเก็บภาพน้ำคลองก่อนไปหน่อยน๊า"

"น้ำขึ้นเจอะจัง"
 ...ฉันยืนบนสะพานเหล็กเก่าๆที่เขาเลิกใช้งาน (มันยังแข็งแรงดีอยู่)
มองขึ้นด้านบนทวนน้ำ
แล้วมองลงด้านล่าง ตามน้ำ

เราเรียกตรงนี้ว่า " คลองพานต้นท้อน "  

(พาน= สะพาน , ต้นท้อน = ต้นกระท้อน)

เดินข้ามถนนมาขึ้นรถเดินต่อ...ไปตามทางโน้นเลย...

ผ่านไปประมาณ 50 นาที...(ระยะเวลาเหมือนอบขนมเค้กเลยล่ะ) ก็ถึงทางเข้าตัวเมืองยะลา
น้ำไหลไม่ทัน ... ดีจัง! ได้ล้างล้อรถ น้ำใสดี

ผ่านออกนอกเมืองยะลามุ่งหน้าสู่หาดใหญ่ ใช้เส้นทางสายเอเชีย (ยะลา-หาดใหญ่)
ฝนยังคงตก ตรงนี้เหมือนจะตกหนัก...

ตรงทางข้างหน้าที่มองเห็นเนินดินแดงนั่น ก็เสี่ยงเหมือนกัน หากถนนแคบๆ
ดินตรงนั้นจากร่องรอยการขุดเนินเพื่อสร้างถนนสายนี้

ตรงนี้ขึ้นเริ่มเจิ่งนองผิวจราจร แต่ถนนสายนี้กว้างมากและรถวิ่งน้อย จึงไม่มีปัญหา
ช่วงนี้ฝนหยุดตกชั่วขณะ

มองผ่านกระจกมองข้าง ... ฝน จ๋า ฝน กำลังตามมา ไล่หลังมาแล้ว

มาแล้ว...ตรงนี้ ฝนกระหน่ำ น้ำนอง

ถึงดอนยาง ฝนหยุด เราหยุดบ้าง
อ้าว!! กระหน่ำมาอีกแล้ว ลมแรง อากาศเย็นฉ่ำ กินกาแฟกันค่ะ
ที่ร้านโล่งมากไม่มีขนมนมเนยอย่างที่เคยมี พนักงานขายเธอบอกว่า ฝนตกขนมยังไม่มาส่ง
ฉันสั่ง ... วอฟเฟิลราดน้ำผึ้งมากินกับกาแฟร้อน
ลืมเก็บภาพมัวแต่กิน

มีแต่ภาพถ้วยกาแฟเอียงๆที่หลบเลี่ยงไม่ให้เห็นคนข้างๆ ^__^

แล้วจึงเดินทางต่อ ...วันนี้แมวเหมียว นอนนิ่งกอดกันเงียบตลอดทาง สงสัยอากาศเย็นฉ่ำ

เข้าเขตหาดใหญ่แล้ว ... ฝนตกหนักอีกคราว และแล้วเราก็ถึงที่หมายเรียบร้อยดีทุกประการ
 
โทรศัพท์กลับหาแม่...
วันนี้แม่รับสายเอง " ถึงแล้วค่ะแม่ "
แม่ถามต่อ " ตามทางฝนตกหม้าย "
"ตกค่ะแม่ ตกตลอดทาง......"

 

.......................................

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมนะคะ ... สวัสดีค่ะ;)

 

.............