การฝันเเบบนี้เป็นปริศนาธรรใให้คิดได้ดี "ช่าย ลุงตอบช้าๆ"

(8) พุทธทำนายความฝันของพระเจ้าปเสนทิโกศล 

โสภณ เปียสนิท

..............................................

                ความมืดกางม่านราตรีคลี่คลุมรอบอาณาบริเวณ มองไม่เห็นทางลูกรังสีแดงหน้าบ้านลุง ยุ่งตัวเล็กแต่กัดเจ็บนักบินมาวนเวียนหาอาหารค่ำ ดีแต่ว่าลมหนาวค่อนข้างแรงพัดโชยมาเป็นระยะ ทำให้จำนวนยุ่งน้อยลงไปหน่อย ควันไฟช่วยไล่ยุงได้อีกแรง แสงไฟวอมแวมลามเลียเชื้อเพลิงทีละน้อย ผิวคล้ำกร้านแดดของลุงผ่อนสะท้อนกับแสงไฟกลายเป็นสีทองแดง รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าแสดงเงาให้เห็นเด่นชัดยิ่งขึ้น เหมือนรูปชายชราอันมีชื่อของจิตกรเอกของโลก

 

                “คุณลุงครับ ข้อที่11 ว่าอย่างไรบ้างครับ” กล่าวขึ้นขณะลุงผ่อนขยับเข้าใกล้กองไฟ หยิบดุ้นฟืนใส่เข้ากองไฟ มืดค่ำอย่างนี้ในชนบทห่างไกลแสงไฟเป็นความอบอุ่น เป็นแสงสว่าง เป็นยากันยุง แถมบางครั้งยังเป็นเชื้อเพลิงประกอบอาหารได้อีกด้วย ลุงยังคงหยิบฟืนที่เตรียมไว้เข้าใส่กองไฟต่อไปเรื่อย ขณะตอบ “ทรงฝันว่าคนนำแก่นจันทน์ที่มีราคาแพงไปแลกกับเปรียงเน่าที่มีค่าน้อย”

 

ความคิดของผมเริ่มทำงานอีกครั้ง “การฝันแบบนี้เป็นปริศนาธรรมให้คิดได้ดี” “ช่าย” ลุงตอบช้าๆ “ผมนึกถึงภาษิตไทยโบราณที่ว่า อย่านำพิมเสนไปแลกกลับเกลือ” “จริงอย่างเอ็งว่า เป็นคำสอนที่ชี้ให้เห็นว่า อย่านำของมีค่าไปแลกกับของไม่มีค่า แต่คนที่พระเจ้าปเสนทิโกศลฝันถึง กลับแปลกไป” “ผมเดาว่า เป็นเรื่องของการเห็นผิดเป็นชอบ” “เอ็งก็ว่าไป ฟังพระท่านว่าดีกว่า” ลุงผ่อนทักท้วงหน้าตาเฉย “ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละลุง” “ทรงทำนายว่า กาลภายหน้า พระภิกษุอลัชชีเห็นแก่ได้ทั้งหลาย แทนที่จะนำธรรมะที่พระพุทธองค์สอนไปสอนสั่งให้คนหลุดพ้นจากความทุกข์ และละความโลภ กลับใช้เป็นเครื่องมือหากิน”

 

                คำพยากรณ์นี้สร้างความแปลกใจให้ไม่น้อย เพราะเป็นเรื่องของพระ “ภิกษุอลัชชี” ลุงรู้ว่าคำที่รำพึงขึ้นมานี้เป็นเหมือนคำถาม “คือภิกษุที่ไม่ละอายต่อบาป” “อ๋อ ครับ หมายถึงว่า พระนำเอาพระธรรมคำสั่งสอนไปเป็นเครื่องมือหากิน ไม่ใช่ประกาศธรรมด้วยความเมตตา” “พระแท้ย่อมต้องเคารพในพระธรรม ไม่ใช้พระธรรมหากิน” ผมเกิดความสงสัยขึ้นมา เพราะเคยเห็นว่า เวลาพระเทศน์มีจตุปัจจัยไทยธรรมถวายเสมอ “เห็นมีเครื่องกัณฑ์เทศน์ด้วยกันทั้งนั้นนี่ครับ” “ก็จริงอย่างนั้น แต่พระแท้ท่านก็ไม่สั่งสม รับมาแล้วก็แจกไป” “ไม่ยึดติด” ผมพูดขึ้นลอยๆ ด้วยคำที่ได้ยินนักธรรมทั้งหลายนำมากล่าวกันจนเกล่อ “บางรูปท่านรับมาแล้วก็มอบให้เป็นของสงฆ์ต่อไป”