จับมือยิ้มให้กันเรียกขวัญกลับ กอดกระชับซับน้ำตาคราหวั่นไหว หวังพรุ่งนี้ดีงามความเป็นไทย จะเยียวยาจิตใจให้เหมือนเดิม

 

 

 

 

ชีวิตคน เป็นไป ได้ทั้งนั้น

ใครจะคิด ใครจะฝัน ว่าวันนี้

ทุกข้าวของ ห้องหอ ที่พอมี

ต้องจมในวารี สีมืดดำ

 

 

เที่ยวซัดเซ พเนจร แรมรอนจาก

ต้องพลัดพราก เรือนชาน ผ่านคืนค่ำ

ออกเผชิญ ระเหิรระหก ตกระกำ

ข้าวสักคำ ต้องวอนขอ พอประทัง

 

 

ใช่เพียงเรา บอบช้ำ ทนลำบาก

แต่มีคน อีกมาก สูญสิ้นหวัง

ที่ลงทุน มหาศาล ก็พาลพัง

หนี้สินยัง มืดหน้าธนาคาร

 

 

ถึงน้ำท่วม น้ำขัง นั่งซึมเศร้า

ดีกว่าไฟไหม้เผา เหลือเถ้าถ่าน

ยิ่งแผ่นดิน ไหวทับ ทรมาน

ดีกว่าถูก พล่าผลาญ ด้วยคาร์บอม

 

 

ช่างมันเถิด ถึงยังไง ใจยังอยู่

ยังมีเพื่อนร่วมสู้ อยู่พรั่งพร้อม

สักวันหนึ่ง เมื่อความทุกข์ เริ่มสุกงอม

ค่อยหาทางสร้างซ่อม กันต่อไป

 

 

จับมือยิ้มให้กัน เรียกขวัญกลับ

กอดกระชับ ซับน้ำตา คราหวั่นไหว

หวังพรุ่งนี้ ดีงาม ความเป็นไทย

จะเยียวยา จิตใจ ให้เหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

สันติสุข สันติศาสนสุข  ♥♥

7  พฤศจิกายน  2554 / ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ท