สุดท้ายเราก็ต้องหยุดเพื่ออยู่กับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน และอยู่กับลมหายใจของเราแค่นั้นเอง...

          ช่วงวันหยุด 22-24 ตุลาคมที่ผ่านมา  ลุ่มน้ำเจ้าพระยากำลังต่อสู้กับน้ำกันอย่างเต็มที่ ได้แต่คอยส่งกำลังใจและบริจาคสิ่งของไปช่วย...ขอให้น้ำลดไวๆ  เพราะทางนี้น้ำไม่มีแล้ว

          หลายครอบครัวเวลาวันหยุดหลายๆ วันติดต่อกันก็จะถือโอกาสไปพักผ่อนตามสถานที่ต่างๆ  ผมก็เลยถือโอกาสนี้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง  ไปนอนพักผ่อนตากอากาศกับเขาบ้างเอาบรรยากาศชายทุ่งก็แล้วกัน ข้าวกำลังตากเกสรในช่วงนี้ คิดได้ก็หิ้วเต็นท์หาที่เหมาะๆ กางเพื่อนอนพักผ่อนในช่วง 3 วันนี้

          บรรยากาศการพักผ่อน นอนในเต็นท์ที่โล่งโปร่ง  สบายๆ  อากาสยามค่ำคืนกำลังดี เพราะเริ่มเข้าสู่หน้าหนาวแล้ว ลมโชยพัดเอากลิ่นของข้าวมาให้ชื่นใจเป็นระยะๆ  เงียบสงัดทำให้นอนหลับยาว เช้ามืดตื่นขึ้นมารู้สึกว่าอากาศเริ่มหนาวแล้ว...แต่ใจก็กลับไปคิดต่อถึงหลายๆ คนที่กำลังลำบากกับการที่ต้องประสบกับภาวะน้ำท่วม  คงจะลำบากไม่น้อย หลายคนก็อาจจะไม่ได้นอนในที่ที่อยากจะนอนเท่าใดนักขอเอา..ใจช่วยนะครับ...

          ขอนำภาพบรรยากาศที่เล่ามามาฝากครับ  สถานที่ก็ไม่ไกลครับหลังบ้านผมนี่แหละ...นี่เป็นมุมพักผ่อนแบบชายทุ่งครับ

 


กางเต็นท์ในโรงเก็บไม้ ได้บรรยากาศของกระท่อมชายทุ่งจริงๆๆ

 


มองอีกมุม

 


บรรยากาศยามเช้าอากาศเริ่มเย็นและมีหมอกบ้างแล้ว

 

          คิดในใจว่าคนเราหากหยุดพักเสียบ้าง หันกลับมาดูแลกายและใจของตัวเองให้ได้ผ่อนคลายจากหลายสิ่งหลายอย่างที่วุ่นวายอยู่รอบตัวเราลงแม้ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง  ก็น่าจะดีกว่าเราปล่อยให้มันต่อสู้ ดิ้นรน ขนขวายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่รู้จักจบสิ้น

          .....แล้วเราจะดิ้นรนไปทำไม เพราะสุดท้ายเราก็ต้องหยุดเพื่ออยู่กับสิ่งที่เป็นปัจจุบัน  อยู่กับลมหายใจของเราแค่นั้นเอง...

 

บันทึกมาเพื่อการ ลปรร. ครับ

สิงห์ป่าสัก  2 พ.ย. 2554