การอพยพ  เป็นไปด้วยทุลักทุเล  เพราะ  มีหลากหลายสายพันธ์ จึงทำให้รู้ว่า  หาก  เรามาเดินทางด้วยความลำบากไปด้วยกันนั้น  ทำให้เรา มีน้ำใจให้กัน  แม้แต่  น้องหมา ยังอ่อนน้อม  รู้จักสงบเสงี่ยมเจียมตัวเลย

*****

รถปิกอัพ  ขนกรงน้องหมา 3 หลัง  มีน้องหมาได้ 4 ตัว  ด้วยมันกัดกัน จึงต้องแบ่งออกไปแต่ละกรง  ส่วนอีกตัวหนึ่ง  น้องสาว  ต้องกอดไปในรถ ส่วนที่เป็น แค็บด้วย  คิดดูแล้ว  โชเฟอร์ อดทนมากเลยกับกลิ่นน้องหมา  และคน  ที่ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน

*****

ระยะทาง ที่เคยเดินทาง 200 กว่ากิโล  กับเส้นทางขาด  ต้องเปลี่ยนเส้นทางใหม่  เป็น 300กว่ากิโลเมตร  กับรถหนาแน่นในเส้นทางใหม่  คนอพยพหนีน้ำท่วมมากมาย 

*****

ตีสามกว่าๆ  พวกเราทั้งหมด เดินทางมาถึงบ้านที่โคราช  ซึ่งเป็นบ้านของพี่สาวของพ่อบ้าน  ที่รอการประกาศขาย  ส่วนบ้านน้อยสอยดาว  ที่ครูอ้อยวางแผนไว้นั้น   ต้องขอเปลี่ยนแปลง  ด้วยเหตุผลคือ  ครูอ้อย กับน้องสาว  อาจต้องมาทำงาน  และทิ้งพ่อแม่  เลือก  ที่นี่  เพื่อมี เพื่อนบ้านดูแล

*****

คุณพ่อคุณแม่  มาถึงบ้านนี้ ก็จัดการกับเรื่องน้องหมาทันที่  คุณพ่อ  อาบน้ำ และพักผ่อน  ไม่วอแว  น่ารัก  น่าสงสารมาก  ส่วนคุณแม่และ คนขับรถ รวมทั้งพ่อบ้านของครูอ้อย ก็จัดการเรื่องน้องหมาต่อไป  ตลอดจนรุ่งสาง

*****

ญาติของพ่อบ้าน  เวียนมาหามาสู่มาพูดมาคุยมาเอื้อเฟื้อ  ตามประสาคนต่างจังหวัดมากมาย  นำความอบอุ่นมาให้ครอบครัวอพยพมากมาย

*****

คุณแม่ และน้องได้นำเงินมาให้ ครูอ้อยเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายทั้ง รถพาหนะพวกเรา กรงน้องหมา และค่าอาหาร

*****

วันรุ่งขึ้น  27 ตุลาคม 2554  ครูอ้อยได้นำเงินไปให้ญาติ ผู้พี่ของพ่อบ้าน เพื่อเป็นค่าอาหาร  ปิ่นโต  และน้องสาวก็จ่ายค่า แก๊สหุงต้ม  เพื่อพวกเราจะทำอาหารรับประทาน รวมทั้งทำอาหารให้น้องหมาด้วย

*****

พี่สาว ทั้งสองของพ่อบ้าน  ก็เอื้ออารี เป็นยิ่งนัก  คนโตมาดูแลเรื่องข้าวของเครื่องใช้  มาปอกมะพร้าวน้ำหอมน้ำหวานเก็บใส่ตู้เย็นไว้ทาน  และดูแลเรื่อง ที่หลับที่นอนเป็นอย่างดี  พวกเราก็นอนหน้า  ทีวี  ดูข่าวน้ำท่วมกันทั้งวัน

*****

น้องหมา  ทั้งคน  รู้สึก ขวัญดีขึ้น  รับประทานอาหารเป็นเวลา  คุณพ่อ  ร้องขอหวีมาหวีผม  ซึ่งไม่ได้หวีมา สี่วันแล้ว

*****

คุณแม่เป็นแผลที่ ฝ่ามือ  พี่สาวพ่อบ้านคนที่เป็นพยาบาลก็มา ฉีดยาให้  พร้อมให้ยาแก้อักเสบ กำชับให้ทานยาทุกวัน  คุณแม่มีเวลาได้ดูแลตนเอง  พร้อมทั้ง รับประทานอาหาร อิ่ม นอนกลางวันด้วย

*****

น้องสาวทั้งสองคน  ซักผ้าออกผึ่งแดด  ข้าวของเครื่องใช้ เป็นระบบ และเริ่มเข้าครัวประกอบอาหาร  พร้อมทั้งพูดคุยเรื่อง.....น้ำท่วม ตลอดเวลา

*****

ยังมีเรื่องเล่าอีกมากมาย  ดีใจมาก  ที่มีเวลาได้ดูแล  บุพการี และน้องๆๆ