คืนใสใส สานสายใยชาวดิน ดูดาวบนดิน บ้านทับเบิกร่วมใจ

“ตี 1 ของวันเสาร์ เป็นอะไรที่ทุกคนต้องนอนเอาแรงทำงานพักผ่อนอยู่กับห้อง วันนี้ฝนตกทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นไปหมด เหมาะแก่การนอนเป็นอย่างมากแต่ไม่สำหรับฉันเพราะต้องออกไปค่าย” 

                ไปรอรถที่มอใหม่ ทริปนี้พวกเราได้ไปจังหวัดเพชรบูรณ์ ที่ภูทับเบิก จะเลิศยังไงกันเชี่ยวนะ พอถึงที่นัดหมาย      โอ้พระเจ้า คนอะไรช่างเยอะขนาดนี้ค่ายเดียวกันหรือคนล่ะค่ายนะ สรุปก็ค่ายเดียวกัน พอเห็นคนเท่านั่นล่ะ จะให้นั่งหลังคาขี่คอกันหรืออย่างไรเล่า รู้มาว่าไม่มีเฉพาะพรรคชาวดินเราเท่านั่น ชมรมเถียงนา ก็มาร่วมด้วยช่วยกันสนุก พวกเราทั้งสองเคยไปร่วมกันสร้างบ้านให้คุณตากัน ก็เลยชวนมาออกค่ายด้วยกัน

                เวลาผ่านไปนับหลายชั่วโมง ฝนก็ยังไม่ยอมหยุดสักที รถก็ยังไม่เดินทางมารับพวกเราสะที มองเห็นน้องๆ    ทัศนะเรา ดูทุกคนยังครึกครื้นกันดี  ร้องเพลง ดีดกีต้าร์สนุกสนาน แค่เราเห็นน้องๆสนุกพวกเราพี่ค่ายก็ดีใจไปตามๆกัน หนึ่งในห้วงของความคิด ฉันไม่ชอบทีเราต้องมานั่งยัดเหยียดกันแบบนี้เพราะคนตอนนี้เริ่มเยอะขึ้นมาก รถสองคันจะไหวไม่นะ แล้วการเดินทางยิ่งไกลอยู่ด้วยเป็นอะไรที่ไม่ชอบมากในการเดินทาง เห็นพี่ๆที่จัดค่ายเดินไปวนมา ท่าทางกำลังวุ่นวายกันเลยทีเดียว โดยเฉพาะประธานพรรคคนใหม่ของเรา  คงเป็นหน้าที่ใหม่ของเค้า เค้าต้องเตรียมของจัดการบางสิ่งบางอย่างให้กับเรา และต้องเจออะไรที่แย่ในช่วงเวลานั้น มีเรื่องบ้างเรื่องที่มันเกิดขึ้นที่ไม่สมควรที่มันจะเกิดขึ้นมา ต่างคนก็ไม่อยากให้มันเกิด  มันเป็นเพราะการขาดสติไปเท่านั้น แต่มิได้ร้ายแรงเพียงแค่เสียความรู้สึกเท่านั้นเป็นบางส่วน
                ฝนยังคงตกไปเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ช่วงเวลานี้ฉันกำลังเบื่อเซ็งเข้าไปใหญ่ คิดแค่ว่าต้องการกลับไปนอนที่ห้อง เตียงนอนนุ่มๆ สบายๆ ยกสิทธิ์ที่นั่งให้น้องได้นั่งสบายๆ ได้โดยไม่ติดใจอะไร และแล้วรถที่รอคอยก็มาถึง เค้าบอกว่าเค้าไปรอเราที่มอเก่ามา โอ้ยน้อ ดูจากสภาพรถแล้วคิดเลยว่า คนตั้งเยอะ 100 กว่า จะรอดไหม ถนนหนทางใช่ว่าจะตรง เรียบเสมอไป ล้อจะหลุดหรือป่าวก็ไม่รู้ ใจฉันกำลังถอด หมดอารมณ์ที่อยากจะไปสุดๆ คิดในใจการวางแผนของพวกเราต้องผิดพลาดเป็นอย่างแน่นอน แต่ที่สุดฉันก็ได้ขึ้นรถคันนี้จนได้ และออกเดินทางจากมหาลัยมุ่งหน้าสู่เพชรบูรณ์

                บรรยากาศของการเดินทาง ฝนยังขยันตกลงมาปรอยๆ ดูคนในรถกำลังสนุกขึ้น มีบ้างที่บางส่วนไม่ได้ไปร่วมค่ายกับเราเป็นเรื่องน่าเสียดายและเสียหน้ามาก แต่ก็ไม่เป็นไรค่ายหน้าไปด้วยกันใหม่ได้ ฉันภาวนาให้รถทั้งสองพาเราสู่เป้าหมายให้ได้โดยปลอดภัยก็พอ
                 ตอนนี้ท้องฟ้ากำลังส่องแสงอ่อนๆอุ่นๆลงมา ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีก็สว่าง ถึงที่ไหนก็ยังไม่รู้ พอถึงช่วงจะเข้าเพชรบูรณ์ รู้สึกถึงทางมันกำลังขึ้นเขา รถต้องใช้เกียร์ 1 ตลอด แต่ทางก็ไม่ชันมากเท่าไร และมันก็สูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนต้องจ้างรถกระบะมา เขาที่นี้สูงมากพวกเราเปลี่ยนรถกันไปขึ้นรถกระบะ เพราะรถที่เราขี่มา ไม่สามารถขึ้นไปได้ ฉันคิดว่าดีเหมือนกันมันคงจะเหนื่อยมากเป็นพิเศษ ในการเดินทางและบรรทุกพวกเรา ให้มันพักบ้างก็ดี
                ฉันมองถนนทางที่เราต้องไปมันชันได้เล็กน้อย คดเคี้ยวบ้างแต่ก็ทำให้เสียวไส้ เพราะมันเป็นผาสูงชันถ้ารถหยุดเคลื่อนไหวเมื่อไรเป็นอันจบ ตลอดการเดินทางขึ้นไปสู่โรงเรียนที่พักของเรา ฉันมองเห็น ผู้คนที่อาศัยอยู่แถวนี้ส่วนมากเค้าจะนิยมปลูกพืชไร่ ไร่กะหล่ำกัน เป็นอุตสาหกรรมที่ง่าย สบาย ไม่วุ่นวายเหมือนคนในเมือง อากาศเย็นสบาย ที่นี่ไม่ได้ขาดอุปกรณ์ทันสมัย แต่ที่นี่มีทุกอย่างมากกว่าคนในเมืองมีซะอีกนะ โดยเฉพาะธรรมชาติอากาศที่บริสุทธิ์ ปอดสะอาด เมฆหมอกปกคลุม วิวที่นี่สวยมาก สวยจริงๆ ฉันได้มีโอกาสได้ไปเชียงรายวิวที่นี่ก็สวยไม่แพ้กัน

 

  ถึงที่พักโรงเรียนภูทับเบิกกัน ฉันพาน้องๆไปที่พักเพราะรู้ว่าทุกคนเหนื่อยกับการเดินทางขี่รถกันมาก อาจารย์ที่นี่อำนวยความสะดวกให้กับพวกเราทุกอย่าง อากาศที่นี่เย็นมีเมฆหมอกปกคลุมเกือบทุกช่วงเวลาที่ผ่านมา แดดที่นี่ไม่น่าจะแรงน่าจะอ่อนอุ่นๆเท่านั่น เป็นอะไรที่อิจฉาคนที่นี่มาก เจออากาศบริสุทธิ์ เย็นสบายไม่วุ่นวาย คนในเมืองอย่างเราต้อง

อิจฉาแน่ๆ สังเกตคนในหมู่บ้านหน้าตาจะคล้ายๆกันเป็นเพราะเผ่าพันธุ์ หรือ เชื่อสาย หรือป่าวนะ ผิวขาว เรียบเนียน เด็กน้อยก็น่ารักยิ้มแย้มกัน อาคารเรียนของที่นี่ไม่ใหญ่แต่พอเหมาะกับบนเขาบนภูแบบนี้ น้ำของที่นี่ได้มาจากเขาแล้วมากรองให้เด็กที่นี่กินกัน ไม่ต้องพึงน้ำแข็งก็เย็นสบายใจแล้ว

                เย็นนี้เราทานอาหารที่เราทำกัน มีกิจกรรมเปิดใจกัน ทำความรู้จักกันทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น มีเพื่อนใหม่ น้องใหม่ไปตามๆกัน พอช่วงค่ำได้เวลานอนพักผ่อนกันฉันออกมานอนข้างนอกในอาคาร อากาศที่นี่เย็นมากหมอกลงเย็นจนไม่อยากอาบน้ำกันเลยทีเดียว หนึ่งในนั้นก็เป็นฉันสระแต่ผม ว่าจะไม่สะอาดไปซะหมด ฉันยังไม่อยากนอนเลยออกมาเล่นโดมิโนร่วมวงกับพี่ๆในค่าย อีกสามคน สามคนนี้ใช่ว่าผ่านการชะล้างสิ่งสกปรกไปจากตัว ประมาณตี 3 ต่างคนก็แยกย้ายกันไปนอน ฉันห่มผ้าผืนเดียวที่ติดตัวมา ฉันนอนสั่นทั้งคืนรู้แน่แท้จริงแล้วว่านอนสั่นเป็นยังไง สุดๆในเวลานั่นเลย  
                ถึงตอนเริ่มเช้าไก่เริ่มขัน บรรยากาศดีมาก สามารถสูดอากาศเข้าเต็มปอดได้เลย หมอกเมฆเบาๆเย็นๆวิวที่นี่สวยมาก เพิ่งรู้ว่าที่นี่ก็มีต้นซากูระด้วย ดอกของมันจะออกในช่วงเดือนมกราคม เมืองนอกชัดๆ ถ้ามีหิมะจะเหมือนญี่ปุ่นนะ  วันนี้พวกเราต้องออกเดินทางกันกลับมหาลัยแล้ว รู้สึกปวดข้อเท้าเป็นบ้าเลย

                ก่อนกลับพวกเราเดินไปวัดที่อยู่ใกล้ๆแค่ 50 เมตร เท่านั่น แต่ระยะทางมันเป็นเพราะทางมันชันแล้วคดเคี้ยวเดินไปรู้สึกเหนื่อยเหงื่อออกกันเลยทีเดียว แต่ไม่ผิดหวังวัดที่นี่สวยมาก กำลังสร้างใกล้จะเสร็จแล้ว จิตรกรรมฝาผนังสวยมาก วาดยังไม่เสร็จ  แต่ยอมรับว่าสวยจริงๆแสดงว่าที่นี่ก็มีศิลปินฝีมือดีเหมือนกัน ถึงเวลากลับมหาลัยเราแล้วถามน้องๆดูว่าเป็นไงบ้าง น้องบอกว่าสนุกมากมันส์ดี เฮ้อโล่งใจ ถึงกิจกรรมจะไม่เป็นไปตามกำหนดการก็เถอะ
                พวกเราลงมาจากที่พักโดยรถกระบะเหมือนเดิม คราวนี้ฉันขอยืนสัมผัสความเสียวดูบอกได้คำเดี่ยวสุดๆ ถนนน่ากลัวมากรถที่เราขี่มาซื่งสุดๆ ตกใจนึกว่าเค้าจะพาเราตกผา ก็หมอกมันลงฉันมองไม่เห็นทางนึกว่าเค้าจะมั่ว ตกใจมากคนข้างๆจนต้องกอดฉัน ที่ไหนได้จะพาไปชมวิว ตกใจจริงนะ 
                การเดินทางครั้งนี้มันสนุกมาก เขาที่นี่สวยมาก มันเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับบรรยากาศแบบนี้ ทุกทริปมักจะได้นั่งในรถที่มีกระจกปิดกั้นอากาศบริสุทธิ์  ได้โอกาสก็ขอเก็บสิ่งดีๆแบบนี้ไว้ก็แล้วกัน การเดินทางครั้งนี้มันทำให้ฉันสนุก ชอบ มันส์ และคิดว่าสักวันฉันจะได้กลับมาที่นี่อีก ขอบคุณทุกท่านที่ไปค่ายด้วยกัน เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ขอบคุณพี่ๆที่จัดค่ายนี้ขึ้นมา มีบ้างอาจจะเจออะไรไม่ดี แต่ทุกคนก็ได้รับความสนุก ความทรงจำดีๆจากค่าย และที่นี่ภูทับเบิก  ออลืมขอบคุณสำหรับตำแหน่งที่ให้มาหนูจำไม่ได้ว่าอะไรขอบคุณมากที่โหวดมาให้ ค่ายหน้าเราจะเอาให้สนุกและมันส์กว่านี้ เจอกันค่ายหน้าเน้อ ขอบคุณค่ะ

เรื่องและภาพ 

"น้องไทเฮา"