ตั้งชื่อบันทึกไปตามความรู้สึกของการออกกำลังกายค่ะ

เมื่อก่อนรำมวยจีนมาตลอด แต่ระยะหลังนี้ รู้สึกว่า จะเป็นการออกกำลังที่ไม่พอหรือเปล่า เพราะว่าชีพจรที่เคยเต้นตึกตักตอนเริ่มหัดไม่เพิ่มขึ้นเท่าไหร่ และเหงื่อก็แค่ซึมๆ ไม่ออกมากเหมือนเมื่อเต้นแอโรบิก หรือวิ่ง

แต่จะเต้นแอโรบิกอีก ก็เริ่มไม่มั่นใจว่าอายุเยอะขึ้นสมควรเต้นอยู่ไหม ยิ่งวิ่งนี้เลิกไปเลย เลยลองเปลี่ยนเป็นเดินบนดาดฟ้าทุกเช้า 

ความที่รำมวยจีนจะเคลื่อนไหวช้าและอยู่กับลมหายใจของตัวเอง พอเริ่มเดินเป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่มีจุดกำหนด ทำให้เหลือบมองนาฬิกาอยู่บ่อยๆ ใหม่ๆ เบื่อ เพราะเหมือนกับเดินๆ ไป นาฬิกาก็หมุนช้าจัง เมื่อย ปวดเท้า...เสวยทุกขเวทนา

ตอนหลังเลยใช้วิธีนับจังหวะก้าวที่เดิน นับไปเรื่อยๆ จนลืมดูนาฬิกา

ก็ค้นพบว่า ถ้าเริ่มเดินและมีสมาธิจดจ่อกับการเดินแล้ว ผ่านสิบนาทีแรกไปจะรู้สึกตัวเบา ให้เดินนานกว่านั้นก็จะเดินได้เรื่อยๆ ความเร็วในการเดินก็จะเพิ่มขึ้นอย่างไม่เหนื่อย เหงื่อจะซึมๆ และไม่เบื่ออีก

คราวนี้พัฒนาขึ้นในขั้นที่ไม่ต้องนับก้าว แต่มองข้ามขอบฟ้า มองผ่านหลังคาชาวบ้าน มองยอดต้นไม้ ...ขอเพียงให้ผ่านสิบนาทีแรกไปก็จะเข้าสู่ความสุขเงียบๆ ในตอนเช้าของทุกวันค่ะ