ธรรมชาติดั่งทวงคืน
กล้ำกลืนฝืนทุกข์หมองหม่น
ทั้งน้ำฟ้าน้ำตาคน
หลั่งล้นปนเหงาเศร้าทรวง


โทษใครไหนเล่าเฝ้าถาม
ถูกตามภัยนี้ใหญ่หลวง
ป่าเขาเงาไม้ไล่ทวง
ทั้งปวงทุกข์ท้อทรมาน

     

น้ำป่าโคลนถล่มตรมจิต
ชีวิตพลัดพรากจากบ้าน
ล้มหายตายจากร้าวราน
อาหารรอรับคับแค้น

 

ไร่นาบ้านช่่องห้องหอ
ไม่พอหนี้สินหลายแสน
ยามนี้อนาถขาดแคลน
ทั่วแดนซึมซับรับรู้

พ่อหลวงห่วงใยไม่ปล่อย
รัฐคอยช่วยเหลือเพื่อสู้
ไทยยังเป็นมิตรคิดดู
เรียนรู้เพื่ออยู่หยุดท้อ

น้ำใจไหลรินไม่สุด
เยื้อยุดฉุดน้ำตาหนอ
สายใยรักยังถักทอ
หลอมหล่อพี่น้องผองไทย

................................      
                
                                   ดอกไผ่
                                 ๕  ตุลาคม  ๒๕๕๔

ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต