กระท่อมน้อยบนหลังเขา...มีชายหนุ่มยากจน...เดินฝ่าฝนหิมะเพียงลำพัง...เขาเข้าไปอุ้ม...นางนกกระเรียนสีขาว...กลับที่พักและพยาบาล...ที่ขาเจ็บ...จนหายดีแล้ว...เขาอุ้ม

ไปส่ง...ที่เดิม...ต่อมา...ก๊อก ๆ ๆ เสียงดังที่ประตู...ชายหนุ่มเปิดประตู...เธอ...หญิงสาว

เดินทางมายาวไกล...เหนื่อยล้า...ขอพึ่งพาอาศัย...เป็นทาสรับใช้ชายหนุ่ม...

        เธอนำข้าวสารมาด้วย...อยู่นาน...เอ๊ะ...ข้าวสารไม่หมดสักที...วันหนึ่งเธอบอกว่า

ต้องการอยู่ในห้อง...7...วัน   ห้ามแอบดูนะ  ครบ  7  วัน  เธอออกมาจากห้องนั้น...พร้อมเสื้อไหมสีสวย...มามอบให้ชายหนุ่ม...เมื่อเขานำไปขายในเมือง...เรื่องร้ายจึงตามเขามา...คือ  คนรวยต้องการเสื้ออย่างนี้อีก...เพราะไม่มีขายในโลกนี้...เขาต้องบอกเธอ

ให้ทำเสื้ออย่างนี้อีก...อนิจจา...ความไม่รู้จักพอของคนเรา...เธอยอมทำให้และห้ามมองเหมือนเดิม...

     ความสงสัย...ความโง่...ของชายหนุ่ม...ไม่ยอมฟังเธอ...ใกล้รุ่งวันสุดท้าย...ชายหนุ่มผิดสัญญา...แอบมอง...เห็น...ร่างนางนกกระเรียน...กำลังจิกขนตนเองมาถักทอให้...เป็นเสื้อสีสวย...เธอตกตะลึง...แต่พยายามทำเสร็จแล้วเดินออกมาในสภาพนกไร้ขน...ยื่นเสื้อให้ชายหนุ่ม...น้ำตาแห่งความโศกเศร้าปรากฎบนใบหน้าของเธอ...ก่อนที่ร่างนั้นจะเดินออกจากกระท่อมน้อย...ไกล...หายลับ...ไปกับสายหิมะ

ที่กำลังโปรยปรายลงสู่ดิน...ซาโตริ...

           โอ้...เธอ...กลับมาก่อน...พึ่งรู้สึกตัว...ไม่อยากได้

อะไรทั้งสิ้น...นอกจากเธอ...ชายหนุ่ม...กำลังเดินตามหา...ท่ามกลางฝนหิมะ...นั้นเอง.

       ท่านผู้อ่านครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ...สิ่งที่ผมได้จากเรื่องนี้...มีเยอะมาก...เช่น การทดแทนผู้ที่มีพระคุณต่อเรา...แล้วคุณละได้อะไรบ้าง

โปรดติดตามตอนต่อไป  ด้วยความปรารถนาดี 

                                         จาก... umi