ละครสอนใจ สอนให้ใช้แนวทาง

  

การเผยแพร่ผลการวิจัยอาจทำในรูป การแสดงละครเวทีเลยก็ได้นะคะ ซึ่งทำให้เราได้ทั้งการเผยแพร่และการสอนวิธีการนำผลการวิจัยไปใช้ในสถานการณ์จริงไปด้วย การแสดงละครเวทีจะทำให้ทั้งผู้แสดงและผู้ที่ได้ชมเกิดความเข้าใจ เห็นภาพและจำเรื่องนั้นได้นาน

  

ยกตัวอย่างจากการนำผลที่ได้จากงานวิจัยเรื่อง “การพัฒนาแนวทางการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย” ใน http://www.gotoknow.org/blog/goygood/459758

เรานำเหตุการณ์จริงมาจัดแสดง เขียนบท และฝึกซ้อม เป็นเรื่อง “เด็กนักเรียนกินกรดกัดแก้ว” Hydrofluoric AcidToxicity

  

เรื่องมีอยู่ว่าเด็กคนหนึ่งมีการบ้านให้ทำงานศิลปะกัดลายกระจก จึงนำกรดกัดแก้วแบ่งใส่ขวดน้ำพลาสติกกลับมาบ้าน พอมาถึงบ้านก็วางไว้แล้วไปวิ่งเล่นนอกบ้าน แต่แม่ไม่รู้นึกว่าขวดที่วางไว้นี้เป็นขวดน้ำเปล่าจึงนำใส่ตู้เย็น ..พอเด็กกลับมาจากเล่น ด้วยความกระหายน้ำเปิดตู้เย็นกินน้ำนั้นไป แต่ขณะเข้าปากและกลืนก็รู้แล้วว่าเป็นกรดที่ตนเองใส่ขวดแบ่งมา คนไข้ทรมานมาก และเป็นกรณีตัวอย่างที่แม่ไม่สามารถทำใจได้เลย

  

เหตุการณ์แบบนี้เป็นอุทาหรณ์สอนใจ และสอนอะไรได้หลายอย่าง ตั้งแต่ความจำเป็นที่เราต้องรู้เรื่องพยาธิสภาพโรค การแยกให้ได้ว่าเป็นภาวะที่เราสามารถรักษาให้หายขาดได้หรือไม่ได้ การตัดสินใจว่าผู้ป่วยเข้าเกณฑ์ระยะสุดท้ายแล้วหรือยัง การสื่อสาร การแจ้งข่าวร้าย การดูแลไม่ให้ทรมาน การเตรียมตัวผู้ป่วยและญาติ ให้ผู้ป่วยจากไปด้วยดีเมื่อพร้อม และอีกเยอะแยะค่ะ การแสดงเหตุการณ์จำลองแบบนี้นั้นช่วยได้ดี  นอกจากนี้ผลการวิจัย(ในที่นี้คือแนวทางการดูแล) ก็ได้รับการเผยแพร่ได้รับการทดลองฝึกใช้ไปด้วย อย่าลืมหาจังหวะและหาทีมช่วยนะคะ

  

สุดท้ายวันนี้ต้องขอโทษที่นำเรื่องเครียดๆ มาเล่าให้ฟัง แต่หวังว่ามันคงเป็นประโยชน์ได้บ้าง

ขอบคุณค่ะ