ครูในดวงกมลแห่งแผ่นดิน
ท่านผู้อ่านที่เคารพ
เมื่อถึงฤดูกาลงานเกษียณอายุราชการทุกปี ก็จำเป็นต้องมีงานแสดงมุทิตาจิตอาลัยรัก อาวรณ์เพื่อยกย่องความวิริยะอุตสาหะของท่านอาวุโสทั้งหลาย และเป็นการขอบคุณท่านที่ได้พากเพียรทำงานเพื่อองค์กรมาตลอดระยะเวลายาวนานต่อเนื่องไม่น้อยกว่า ๒๐-๓๐ ปี
ผมมักมีส่วนในงาน "แสดงมุทิตาจิตาลัย อาลัยรักแด่พี่" ทุกปีต่อเนื่อง และที่ขาดไม่ได้คือคำกลอนอาวรณ์รักและยกย่องเกียรติประวัติของท่านทั้งหลาย และได้รับการร้องขอจากแทบทุกวงการว่า ขอคำประพันธ์เพื่อนำไปใช้ในงานเกษียณ ทุก ๆ ปี ต้องไม่ซ้ำกันเสียด้วย ทำให้ผมต้องคิดแต่งถ้อยคำลำบากขึ้นทุกปี จนอาจเข้าตาจนตอนที่ผมเกษียณในอนาคตอันใกล้นี้ แต่ไม่เป็นไปผมยินดีที่จะแบ่งปันคำกลอน หากท่านใดต้องการ ผมก็อนุญาตให้นำไปใช้ได้ครับ
สำหรับบันทึกแรกของปีเกษียณ ๒๕๕๔ นี้ ขอเริ่มต้นในวงการครูบาอาจารย์ครับ
สำนวนที่ ๑
เมื่อเดือนดาวเด่นฟ้าต้องลาฟ้า
จำจรลาพ้นกาลผ่านหน้าที่
แม้เดือนดาวยอแสงประกายดี
เดือนดาวมีดวงใหม่เจิดประกาย
ระหว่างแสงส่องสว่างกลางเวหน
คือครูเด่นสร้างคนให้เฉิดฉาย
มีคุณค่าควรค่าเกียรติกำจาย
ดารารายเรืองระยับประดับบน
ขอแสดงมุทิตาและอาลัย
ท่านสถิตกลางหทัยทุกแห่งหน
ศิษย์ทั้งหลายมีค่าแก่สกล
ท่านคือครูแห่งกมลในแผ่นดิน
