แม้ไม่ได้เป็นดอกไม้ที่สูงค่า
เมื่อไม่ได้เกิดมาเพื่อยิ่งใหญ่
แม้ไม่ได้โอกาสและกำลังใจ
แม้ไม่ได้ความห่วงใยไร้ใครมอง

 

 

แม้ไม่ได้สวยงามและสดสวย
โอบกอดด้วยเพียงต้นหญ้าเคียงคู่สอง
ไร้คนชมดมดอมเอื้อมหมายปอง
ไร้คนจองเก็บเกี่ยวขึ้นแจกัน

 

 

จะเป็นเพียงสิ่งเล็กเล็กบนพื้นโลก
ร่วมสุขโศกร่วมเรียนรู้ไม่เหหัน
จะเคียงข้างทุ่งหญ้าเทียมตะวัน
หรือทุ่งหญ้าก้นเหวนั้นยังเบ่งบาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อนุทิน

ความหมายและคุณค่าของชีวิตแต่ชีวิต...ความยิ่งใหญ่หรือด้อยค่า...ผมมองว่าเกิดจากการวางกรอบและกำหนดไว้จากผู้อื่นและตนเอง...

สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เกิดมาบนพื้นโลก...ถ้าเราเข้าใจตนเอง...ให้กำลังใจตนเอง....มีโอกาสแบ่งปันสิ่งเล็ก ๆ ให้กับผู้อื่น...ผมว่าสิ่งนั้นคือ ....ความหมายและคุณค่าของชีวิตที่แท้จริง

ผมนั่งเขียนกลอนแต่ละวรรค....ตอนที่ผู้เข้ารับการอบรมเปลี่ยนฐาน....มีทั้งหมด 7 ฐาน...ดังนั้น...ผมจึงต้องพูดเรื่องเดิม ๆ ถึง 7 ครั้ง....เมื่อวรรคหนึ่งเสร็จ...รูปแบบ...เนื้อหา...รอยยิ้ม...พลังของ...ของผม ต้องเบ่งบานขึ้นเรื่อย ๆ

เพราะคนที่เวียนมาหาผม...เป็นคนใหม่...ผมจึงต้องใหม่และสดชื่นเสมอ...ถึงแม้จะล้าเหนื่อย...แต่คิดว่า...สิ่งที่ทำ...ทำให้ผมมีความสุขและคนอื่นมีความสุข

ผมพูดในใจคนเดียวว่า...ต้องทำ...ต้องทำ...ทำ...ทำ...ทำ

(วันพฤหัส ฯ ที่ 8 กันยายน 2554...ณ อุทยานแห่งชาติภูผาม่าน)