มันเป็นเรื่องยุ่งยากที่ต้องทำสองสิ่งในเวลาเดียวกันในเรื่องสำคัญ

        เมื่อวันอาทิตย์ที่ 28 สิงหาคม 2554 คุณ โสภณ สงวนแก้ว ประธานอาสาสมัคร ศอช. ศูนย์อาสาสมัครพัฒนาชุมชนพัทลุง ได้โทรศัพท์มาเชิญให้ไปร่วมคุยเรื่องสิ่งแวดล้อมที่ เทศบาลกงหรา

        ผู้เขียนตอบปฎิเสธ ด้วยเหตุว่ากำลังถือศิล-อด และอยู่ในช่วงเทศกาลอิดิลฟิตรี่ ซึ่งคงอยู่ในวันที่ 30 กันยายน 2554 จึงบอกว่าให้ชวนท่านอื่นๆ เช่นอาจารย์ สมพร สุวรรณเรืองศรีที่เชี่ยว เรื่องสิ่งแวดล้อม และท่านอื่นๆในพื้นที่ปฎิเสธพร้อมเสนอแนะ ......

 

อ้อบัง....ผมตั้งใจกับบังน่ะเรื่องนี้โสภณอ้อนมาทางสาย...

 

ครับ ...น้องโสถณ ....แต่ผมติดออกบวชน่ะ ลูกหลานหลบมาเต็มบ้านแล้วตอนนี้ แกงแพะทำบุญด้วย.....

 

เขาออกบวชวันไหน.... บัง  (โสภณยังไม่เลิกความตั้งใจ ).....

 

ยังไม่แน่ครับคงเป็นสามสิบกันยานี้....

 

ถ้าพันนั้น บัง......ออกบวชเสร็จมาช่วยผมที ....ผมหยัดบังคนเดียวน่ะ.......

ผู้เขียนไม่ทันปฎิเสธต่อ ผู้เชิญก็มัดมือชก ต้องตกลงเพราะเขา

หยัดแล้ว...

        โสภณ  สงวนแก้ว กับผู้เขียน เราร่วมเวทีทำแผนลุ่มน้ำทะเลสาบมาหลายปี จนกระทั่งเรามานั่งทำงานในประเด็นของศูนย์ประสานงานเครือข่ายภาคีองค์กรชุมพัทลุง ผู้เขียนขับเคลื่อนประเด็นสวัสดิการ โสภณ ขับเคลื่อนประเด็นที่ดิน......

        เราถ้อยทีถ้อยอาศัย รู้ใจกันเป็นอย่างดี ผู้เขียนได้เรียนรู้การจับประเด็นและเขียนมายแม็บจากโสภณ  และหลายครั้งที่ ผู้เขียนชวนโสภณมาทำเวที ในพื้นที่ปากพะยูน โดยไม่มีงบประมาณ และค่าน้ำมันรถ มีเพียง ข้าวเที่ยงเท่านั้น  นั้นคือน้ำใจที่งดงามของคนอาสา ....

 

        และแล้ว กำหนดวันรายอปีนี้ก็ตรงกับวันที่30 กย.ตามที่ที่โสภณ ต้องไปคุยเรื่องสิ่งแวดตามคำเชิญ  มันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากใจอย่างยิ่งที่ต้องทำในสองสิ่งในเวลาเดียวกัน นั้นคือ ประกอบการศาสนกิจ ในวันตรุษสำคัญ และอยู่กับลูกหลาน  เป็นประธานของบ้าน  กับการต้องไปทำธุระให้กับเพื่อนร่วมงานอาสา ........

      ณวันที่ 30 กันยา..เวียนมาถึงตรงกับวันยารอ ตรงกับวันที่โสภณ หยัดไว้  ตอนเช้าไปก็ประกอบกิจศาสนา กลับมาบ้าน ลูกหลาน เชือดแพะแจกจ่ายให้คนข้างเคียง ทำขนมต้มเหนียวเที่ยวแจกจ่ายไปให้คนไกล้ชิด ทั้งพุทธและอิสลาม

       แล้วผู้เขียนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสวยที่สุดมาสวมใส่ชุดที่พร้อมออกไปเวทีชาวบ้าน บอกภรรยาว่าวันนี้ประชุม........

 

ณ.วินาทีนั้นพระจันทร์ที่กระจ่างฟ้าในราตรี ก็มืดดับ เหมือนกับหน้าของศรีภรรยาในตอนนี้

 

    ในวิถีอิสลาม...ทุกบ้านทุกคนในวันนี้ต้องแต่งตัวสวยงานเพื่อเฉลิมฉลองวันแห่งการรื่นเริงกับครอบครัว  และไปเยี่ยมเยียนญาติพี่น้อง ตะก็อบบัลลอฮ มินนา วะมิงกุม(ขออัลลอฮรับการงานที่ดีจากเรา  และจากท่าน ขออภัยในทุกเรื่องราวที่ผ่านมาในวันนี้อิดิลฟิตรี่นี้ขออภัยแก่กัน)เป็นคำขอพรและอวยพรให้แก่วัน ในวันแห่งการให้อภัย

        ว่าแล้วก็ขึ้นมอเตอร์ไปสู่อำเภอกงหราระยะทางไปกลับ 150  กิโล ตามที่ นายโสภณ ผู้นำ อช.อาสาพัฒนาชุมชนได้หยัดไว้แล้ว

*หยัด   =มอบหมาย ไว้วางใจ

คุณสุเมธ บุญยก หน.พัฒนากรจังหวัดพัทลุง(เสื้อเหลือง)โสภณ สงวนแก้ว