"น้ำมันดิน" ใช้ทาแผลรักษาแผลไฟไหม้ นำร้อนลวก ทำให้แผลหายเร็วและไม่เกิดแผลเป็น

            ตอนผมเรียนชั้นประถม  น้องสาวยังเล็กชอบซุกซนเดินตามผมบ้าง พ่อและแม่บ้าง   วันหนึ่งได้ยินเสียงเธอร้องเสียงดังแบบตกใจอย่างสุดขีด  ผมอยู่หลังบ้านรีบวิ่งไปดู  ปรากฎว่าน้องสาวเดินไปขาเหยียบหลุมตอขนุนที่สุมไฟไว้เพื่อให้ไฟเผาลงไปถึงราก  โดยไม่ต้องออกแรงขุดมันออกเพราะใหญ่มาก คงขุดกันไม่ไหว 

           ขาข้างหนึ่งของน้องสาวโดนขี้เถ้าร้อนและถ่านไฟบางส่วน    ทำให้น้องเจ็บปวดอย่างน่าสงสาร  ร้องไห้ตลอดเวลา  เท้าผุผองทันที เราต่างก็ปลอบโยนอุ้มเอาใจเธอกันตลอดหลายวัน   ผู้เฒ่าผู้แก่ก็แนะนำยาสมุนไพรมารักษาแผลกันหลายชนิดโดยไม่ได้ไปหาหมอ  เนื่องจากการเดินทางค่อนข้างไปลำบากในสมัยนั้น  เพราะจะต้องเดินทางมาขึ้นรถไฟก่อนที่สถานีรถไฟตลาดนาบอน  เมื่อไปหาหมอที่ทุ่งสงหากคนไข้เยอะก็จะตรวจได้ล่าช้าและแน่นอนจะกลับบ้านไม่ทันรถไฟ  ตอนบ่าย 3 โมง(ประมาณนั้น) ซึ่งจะต้องนอนค้างคืนและไม่รู้ว่าจะนอนที่ไหนด้วย  ก็เลยรักษากันตามมีตามเกิดในหมู่บ้าน
  
           หลังจากแผลผุผองของน้องสาวเริ่มดีขึ้นตามลำดับจากสมุนไพรที่เอามาพอกแผล  แต่ผมจำไม่ได้ครับว่าเป็นอะไรบ้าง ที่ผมจำได้แม่นอย่างหนึ่ง  ซึ่งไม่ซับซ้อนอะไร  ก็คือตำรา "น้ำมันดิน" ของพ่อซึ่งท่านจัดหาตัวยาเอง 

           วันนั้นพ่อชวนผมไปเอาดินเหนียวตอนแรกผมไม่ทราบว่าเอามาทำอะไร  ดินเหนียวที่พ่อไปเลือกผมเห็นพ่อขุดบริเวณลึกเข้าไปจากทางเดินและอยู่ใกล้ ๆ ทางน้ำไหลแต่จะเลือกเอาดินเหนียวที่สะอาดขุดลงไปลึก ๆ เป็นบริเวณที่ผมกับเพื่อนมาเก็บลูกรังลูกกลม ๆ ไปยิงกับหนังสติก  เอาส่วนที่ไม่จับตัวเป็นก้อนคือเลือกเอาที่พอหมาด ๆ สามารถบี้ให้ละเอียดแล้วโปรยลงบนภาชนะได้  พ่อเอาดินเหนียวกลับมาบ้านและบี้ให้แตก  ซึ่งมันจะแห้งไปเรื่อย ๆ เลือกเอาสิ่งปะปนอื่น ๆ ออกไป  พ่อเอาดินเหนียวผึ่งลมไว้แล้วไปที่สวนหลังบ้าน  สอยมะพร้าวเลือกผลมะพร้าวห้าว(เปลือกของผลไม่มีสีเขียวปะปนแล้ว)  เอามาปอกเปลือกแล้วผ่า 2 ซีก ขูดด้วยกระต่าย (พ่อทำความสะอาดกระต่ายก่อนขูดมะพร้าวให้สะอาดกว่าขูดเพื่อแกงปกติ) ได้แล้วก็เอามะพร้าวที่ขูดแล้วทั้งหมดมาคลุกเคล้ากับดินเหนียวจนเข้ากันอย่างดี   แล้วก็หมักปิดฝาไว้ 

         รุ่งเช้าอีกวัน  เมื่อแดดออก  พ่อเอาดินเหนียวที่หมักไว้มาปั้นเป็นก้อนขนาดประมาณถ่านไฟฉายขนาดใหญ่  ใส่จานสังกะสีไปวางตากแดดไว้และคอยระวังไม่ให้โดนสิ่งสกปรก    ผมสังเกตเมื่อแดดเริ่มจัดขึ้นช่วงเที่ยงวันถึงบ่ายก็จะมีน้ำมันไหลออกมาจากก้อนดินเหนียว  พ่อจะคอยไปตะแคงจานรินใส่ขวดสะอาดเล็ก ๆ ทำอยู่อย่างนี้เรื่อย ๆ ทุกวัน จนไม่มีน้ำมันออกมาจากก้อนดินเหนียวก็หยุด

         น้ำมันที่ได้พ่อเรียกว่า "น้ำมันดิน" ใช้ทาแผลรักษาแผลไฟไหม้  นำร้อนลวก  ทำให้แผลหายเร็วและไม่เกิดแผลเป็น  ก็เอาทาให้น้องหลังอาบน้ำทุกครั้ง จนหายเป็นปกติ  ผมถามน้องว่าเวลาทาเป็นยังไง  แกบอกว่า เย็น ๆ ที่แผล แต่มันเหนอะๆ รำคาญ (บ่นตามประสาเด็ก ๆ)  ผลก็คือแผลที่ขาของน้องผมไม่ปรากฎแผลเป็นให้เห็นเลยนะครับ  เหมือนกับคนอื่น ๆ ทั่วไป ไม่บอกไม่มีใครรู้ว่าเคยโดนไฟไหม้

        ผมลองมาทบทวนสถานที่ที่พ่อไปเลือกดินเหนียว  เป็นที่ที่มีลูกรัง  และเป็นดินเหนียวสีแดง  อยู่ห่างจากการรบกวน คน หรือสัตว์ที่จะทำให้สกปรก  สีสดใสเป็นธรรมชาติ  เป็นภูมิปัญญาที่ผมจำได้ไม่ลืมตั้งแต่เด็กครับ