การที่มีจิตของ "ผู้ให้" นั้น นับเป็นสิ่งประเสริฐ อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
เมื่อมีผู้ให้ ย่อมมีผู้รับ..
คิดไหมว่า การเป็น "ผู้รับ" บ้าง ก็เป็นการให้เช่นกัน
.
หัวข้อวันนี้ ข้าพเจ้าทบทวนอยู่หลายทีว่าจะเขียนดีหรือไม่..
ก่อนอื่นจึงต้อง ขอชี้แจงว่า มิได้มีเจตนาพาดพิงใครแต่อย่างไร
เพียงอยากนำประเด็นมาอภิปราย จากหลายๆ กระบวนทัศน์
...
เมื่อวาน เพื่อนชาวจีน ช่วยข้าพเจ้าขนถังน้ำจากหอเก่ามาหอใหม่
เมื่อมาถึง ข้าพเจ้าซึ้งในน้ำใจอันหายากมาก ที่นี่
ไม่รู้จะตอบแทนอะไร จึงยกพรุนแห้งสำหรับทานเล่นให้
เธอยิ้มขอบคุณ แต่คะยั้นคะยอเท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับ
เพื่อนคนนี้เธอเป็นคนนิสัย น่ารัก เปิดเผย
เวลาทำ Dumpling มักแบ่งเก็บไว้ให้ข้าพเจ้าเสมอ
( ข้าพเจ้า เพิ่มพริกขี้หนูซอย และน้ำปลา )
แต่เวลาข้าพเจ้าทำอาหารไทย
เธอจะขอ บาย บอกว่า "มันเผ็ดมากๆ"
ข้าพเจ้าชื่นชมความเป็นผู้ให้ของเพื่อนคนจีนคนนี้จริงๆ
แต่ขณะเดียวกัน ก็อดคิดไม่ได้ว่า
หากเธอ จะ รับน้ำใจ จากข้าพเจ้าสักครั้ง..ก็คงจะดี
...
หลายวันก่อน ข้าพเจ้าได้ search หัวข้อหนึ่งใน google
แล้วพบลิงค์ มาบทความหนึ่งใน gotoknow 
เป็นบทความของผู้มีคุณวุฒิท่านหนึ่งเขียนไว้นานพอควร
บทความเขียนสาระวิชาการ อย่างละเอียด
เต็มไปด้วยความตั้งใจถ่ายทอดความรู้
แต่น่าเสียดาย ว่า 
ท่านผู้เขียนได้ประกาศเลิกเขียนไประยะหนึ่งแล้ว
สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าสังเกตคือ
เขียนแบบมีบทบาทเป็นผู้ให้ อย่างเดียว..
นั่นคือในส่วนกิจกรรม..มีเพียงการเข้ามาเขียน 
ไม่มีการไปอ่าน บทความของผู้อื่นเลยสักครั้ง..
.
ข้าพเจ้าสังเกตว่า ผู้ที่เขียนบล็อกต่อเนื่อง
มาหลายๆ ปี อย่างมีความสุข
หลายๆ ท่านในที่นี้ 
ในส่วนกิจกรรม มักเป็นผู้ที่อ่านเยอะด้วย
เป็นทั้ง ผู้ให้ และ ผู้รับ 
. 
       ถาพจาก www.tamdee.udomtham.com
...การแบ่งปัน..
การให้ ไม่จำเป็น ต้องหมายถึง เราเป็นผู้หยิบยื่นมอบให้ เท่านั้น
การรับ  ในสิ่งที่ผู้อื่นเต็มใจ ก็เป็นการให้ความรู้สึกดีๆ แก่ผู้อื่นเช่นกัน
เรื่องนี้อาจฟังดูเป็นเรื่องธรรมดา 
ธรรมดาเสียจนข้าพเจ้าเองก็อาจหลงลืมมันไป..บางเวลา..
...
คริ คริ ห้ามใจตัวเองไม่ให้เขียนบล็อกไม่ได้ แม้ไฟลนก็ยังเฉย
อาจเข้ามาตอบช้าไปบ้างคงไม่ว่ากันนะคะ 
.
update *********************
คำถามอันมีค่า จากท่านวอญ่า..
ใครทราบ ที่มาทฤษฎี "ช่วยเหลือผู้อื่น เพื่อตนเอง" โปรดช่วยแถลงหน่อยคะ
อยากรู้เหมือนกัน :-)