* ในแนวพุทธวิถี มีบัญญัติเรื่องการบำเพ็ญ " ทานบารมี " ด้วยใจที่มีเมตตา และกรุณา เพื่อยังประโยชน์ผาสุขให้แก่ผู้มีทุกข์ทั้งปวง..

* ทานที่ให้ จึงมีทั้งที่เป็น รูปธรรม และ นามธรรม ที่เกิดมรรคผลแก่ผู้รับและผู้ให้ มากน้อยตามเจตนาและประเภทของบุคคลที่เกี่ยวข้อง รวมท้ังความเหมาะสมแก่กาลเวลาด้วย

* ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา เคยเป็นทั้งผู้รับและผู้ให้ .. สุขบ้าง ทุกข้บ้าง ..ล้วนเป็นบทเรียนที่น่าจดจำทั้งสิ้น

* สุขเมื่อเป็นผู้รับ คือ เกิดความกตัญญูรู้บุญคุณของผู้ให้ พึงหาโอกาสตอบแทนด้วยความสุขใจ (เข้าข่ายผู้ ผู้รับ คือ ผู้ให้)

* ทุกข์เมื่อเป็นผู้รับ คือ รับมาแบบถูกยัดเยียด รับแบบเกรงใ่จ รับแบบบริหารจัดการยาก ฯลฯ

* สุขเมื่อเป็นผู้ให้ คือ เกิดกุศลอิ่มใจที่เห็นผู้รับมีความสุขที่เราเป็นส่วนหนึ่งของการเยียวยาและเติมเต็ม (เข้าข่าย ผู้รับ คือ ผู้ให้)

* ทุกข์เมื่อเป็นผู้ให้ คือ เกิดความคาดหวังจากผู้รับมากเกินไป สนองความต้องการไม่ได้ทั้งหมด

ให้ความเห็นมายาวๆ เพียงเพื่อสรุปว่า ผู้ให้-ผู้รับ ที่เกิดความสุขลงตัว พึงใช้ปัญญาอย่างเหมาะสมด้วยค่ะ :)