Dsc00987 Dsc01002 Dsc00997 วันนี้รู้สึกว่าเป็นวันที่ตนเองรู้สึกสบายในรอบหนึ่ง เดือนที่ผ่านมา ไม่ต้องเร่งรีบกับงานตรงหน้า เลยอยากเล่าการเดินทางไปทำบุญเมื่อวันที่11-14 ส.ค ที่ผ่านมาได้ไปวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดหนองบัวลำภูยังเป็นสำนักสงฆ์ ในหมู่บ้านเล็กๆติดเขตชายแดน ชาวบ้านในหมู่บ้านเป็นอดีต ผกค.ที่เข้ามอบตัว และทางราชการจัดสรรที่ทำมาหากินให้ สำนักสงฆ์แห่งนี้ตั้งมาปีนี้เป็นปีที่ห้า ทางเข้าวัดต้องเดินตามสะพานเล็กๆยาว 200เมตรข้ามบึงน้ำใหญ่ สะพานที่ทำไว้ตอนทำสำนักสงฆ์ใหม่ๆพังก่อนเข้าพรรษา2-3เดือน ที่ผ่านมาชาวบ้านขาดการมาวัด พระท่านเกรงว่าถ้าไม่มีโอกาสได้ทำสะพานใหม่ชาวบ้านที่เริ่มเข้าวัดรักษาศีลจะขาดความต่อเนื่องและเลิกร้างไป เพราะหมู่บ้านนี้เป็นแหล่งอบายมุขหลายอย่าง ขาดหลักยึดเหนี่ยวทางจิตใจ พระท่านเป็นห่วงเยาวชนรุ่นหลัง ท่านมีเป้าหมายอยากให้ชาวบ้าน ลด ละ เลิกอบายมุข ซึ่งผู้เขียนมีโอกาสได้นั่งคุยกับท่านเรื่องนี้หลายครั้ง พระท่านพยายามหลายวิธีที่จะให้ชาวบ้านเข้าใจธรรมที่ใช้ในชีวิตประจำวัน และลดอบายมุขลงบ้าง ท่านพบอุปสรรคหลายประการ แต่ก็ไม่ท้อ ก่อนเข้าพรรษา 2-3 เดือน สะพานพัง ชาวบ้านบางส่วนที่เข้าวัดทำบุญ รักษาศีลขาดการมาวัด มีทางเดินเข้าวัดแต่ฝนตกเดินลำบากมาก พระไม่มีปัจจัยที่จะมาซ่อมสะพาน และอุปกรณ์การก่อสร้าง ชาวบ้านส่วนใหญ่อาชีพทำไร่ทำนา ฐานะยากจน แต่โชคดีมีคนที่มีจิตศรัทธาบริจาคไม้และอุปกรณ์การก่อสร้างทำสะพานให้ แต่คนที่จะทำต้องเป็น ชาวบ้านและพบว่าชาวบ้านมาช่วยกันทำ โดย พระไม่ได้สั่งให้ชาวบ้านมาช่วย ชาวบ้านทราบข่าวก็ผลัดเปลี่ยนเวียนกันมาช่วย ด้วยความอดทนเสียสละ ร่วมแรง ร่วมใจ สะพานยาวประมาณ 200เมตร น้ำลึกประมาณ8เมตร ไม่มีเครื่องมือที่ทันสมัย ใช้แรงงานชาวบ้านที่เสียสละเวลามาช่วยกัน การก่อสร้างเป็นไปด้วยความลำบากเพราะต้องก่อสร้างในน้ำ แต่สะพานก็เสร็จทันเข้าพรรษาพอดี ….. วันที่ 13สค ผู้เขียนได้ไปเยี่ยมและเดินข้ามสะพานเข้าไปวัด สะพานแข็งแรงมาก ผู้เขียนสัมผัสได้ถึงความเสียสละ อดทน ร่วมใจ และท้ายสุดความภูมิใจในผลงานของทุกคน พระท่านเล่าให้ฟังว่าตอนนี้ทุกวันพระ จะมีชาวบ้านมาทำบุญ รักษาศีล และนอนค้างวัดวันพระละหลายๆคน ศาลาเล็กๆไม่พอนั่ง ตอนนี้ชาวบ้านกำลังช่วยทำศาลาใหม่ มาช่วยกันเองไม่มีค่าตอบแทนให้……ผู้เขียนสังเกตดูชาวบ้านทุกคนมีความสุขกับสังคมน้อยๆของเขาทุกคน

…..หมายเหตุผู้เขียนต้องขอสงวนสิทธิ์ในการเอ่ยชื่อจริงเพราะยังไม่ได้ขออนุญาตพระ และชาวบ้าน ….แต่อยากถ่ายทอดให้เห็นวิถีชีวิต ที่มีมานานของสังคมไทยคือ วัดกับบ้านเป็นสิ่งที่ขาดจากกันไม่ได้