ผมได้รับเมล์จากน้องนักพัฒนา "คนและชุมชน" คนหนึ่งที่กำลังเรียนต่อในระดับ ป.โท ที่เคยเมล์มาขอคำปรึกษาจากผมนานมากแล้ว เราไม่เคยได้รู้จักหน้าค่าตากันมาก่อนเลยครับ วันนี้เขาเขียนถึงพ่อและแม่ของเขา มาเล่าให้ผมร่วมรับรู้ ไม่ทราบทำไมว่าเมื่อได้อ่านแล้วผมรู้สึกดีมาก ๆ เป็นความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด อบอุ่นใจแทน “สังคมคนไทย” จริง ๆ อยากให้มีอย่างนี้เยอะ ๆ จังเลย

     เรียน พี่ชายขอบ ฝากมาให้อ่าน เรื่องราวดี ๆ ของหนู

เมื่อวันแม่ กลับไปนอนกับพ่อกับแม่
ทุกครั้งที่อยู่ใกล้พ่อกับแม่
มีความรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กทุกครั้งไป
พ่อกับแม่ นอนเปลระนาด ดูทีวี  เรานั่งพิงกับขาของแม่
พูดคุยสารทุกข์สุขดิบกัน ก่อนนอน

<div style="text-align: center"></div><p align="center">พ่อกับแม่เป็นที่รักของทุกคนมาก
ในครอบครัว ไม่มีใครที่ทำให้พ่อกับแม่เสียใจ
พ่อกับแม่บอกว่า รักและภูมิใจในลูกทุกคน
เวลาหนูเหนื่อย หนูท้อ  หนูก็ได้พลังใจจากพ่อกับแม่นี่แหละค่ะ
รักพ่อกับแม่มากนะค่ะ
ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย
ลูกคนนี้จะตั้งใจทำงาน และเป็นคนดีต่อไป
ภาพประกอบจาก บ้านแห่งรัก</p>
<p>     ปล. ผมได้รับอนุญาตจากเจ้าของข้อความแล้ว จึงนำมาแบ่งปันเพื่อร่วมเสพกันครับ</p>