คัดลอกมา จาก การสนทนากัน เมื่อเช้านี้   ผมคุยไปด้วย เขียนหนังสือไปด้วย

ตัวอย่างการคุยทาง MSN

คุณพิภพ  เป็นวิศวกร  ในโรงงานแห่งหนึ่ง

พิภพ says:

มาแล้วครับ ทราบแล้วเปลี่ยนเด้อ

วรภัทร์ says:

กำลัง เขียน หนังสือ LO เล่ม สาม อยู่

พิภพ says:

ครับ วันนั้นผมไปโอนตังค์เพื่อสั่งซื้อหนังสือ LO สองเล่ม เล่มละ 200 แต่ไหงเครื่อง ATM มันไม่ยอมโอนก็ไม่รู้ ปกติก็โอนไปให้คนอื่นบ่อยๆ

วรภัทร์ says:

อ่านรู้เรื่องไหม

พิภพ says:

ยังไม่ได้อ่านเล๊ย ยังสั่งซื้อไม่ได้

วรภัทร์ says:

วันอาทิตย์ ที่ 27 สค 49 รพ ปิ่นเกล้า แอน เอาไปขาย

พิภพ says:

เย้

พิภพ says:

ผมอ่านคำเทศนาของหลวงพ่อปราโมทย์ ท่านสอนให้รู้จักกับผู้ดูผู้รู้ อ่านแล้วรู้สึกว่าท้อจัง ยากจัง เมื่อก่อนเห็นว่าง่ายๆ แล้วก็ใครๆ ก็สามารถทำได้ แต่พอมาอ่านของหลวงพ่อปราโมทย์ ท่านบอกให้หาผู้รู้ให้เจอก่อน กระทั่งเดี๋ยวนี้ผมยังไม่รู้จักเลย รู้จักแต่สตินิดๆ หน่อยๆ ครับ ยิ่งอ่านยิ่งหนทางยาวไกล

พิภพ says:

มันก็ถูก ตอนโกรธก็รู้ แต่ตอนไม่โกรธไม่รู้ มีแต่เผลอๆๆๆ วันๆ รู้ตัวน้อยมากๆ จนกว่าจะมีอะไรมากระทบถึงจะรู้

วรภัทร์ says:

ลพ กล้วย สอนว่า อยากรู้จักฉัน (ลพ กล้วย) หาเธอ (พิภพ) ให้เจอก่อน

พิภพ says:

ก่อนหน้านู้น คิดว่าค้นพบตัวเองแล้ว แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจแล้ว มีแต่เผลอๆๆๆๆ วันๆ เอาแต่ปรุงแต่ง รู้สึกตัวน้อยมากๆ สติน้อยมากๆ ตื่นเช้ามาสู้กับกิเลสก่อนตื่น ก็จะพอเห็นตัวดูลางๆ แต่ดูไปดูมากลายเป็นเพ่ง เพ่งไปเพ่งมาหลุดไปปรุงแต่งอีกแล้ว

วรภัทร์ says:

ตนเอง มันผลุบๆ โผล่ เจอ หลังมันไวๆ เหมือน ไปดูเสือในป่า เห็นวินาทีเดียว อย่ารีบ บอกว่าเจอแล้ว  เจอจริงๆ  คือ มันต้อง เอามาอุ้มเล่น ขี่หลังมันเล่นได้ นั่นแหละ ค้นพบ

พิภพ says:

ต้องใช้อะไรครับ สติหรือสมาธิ

วรภัทร์ says:

สมาธิในการรักษาสติ ไปคู่กันครับ สมาธิ คือ มือจับดาบ สติ คือ ดาบ ฟันกิเลส ให้บรรลัย

พิภพ says:

อ้อ

พิภพ says:

แต่ลองเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้ว เค๊าไปไกลกว่าเราหลายโยชน์ เรายังเตาะแตะๆ อยู่เลย ที่ตอบๆ ในเวบนะ มันมั่วๆ เอา ไม่ได้เป็นคำตอบที่ตัวเองสัมผัสมาซะหน่อย ไปแอบเอาของคนอื่นท่านที่เคยผ่านมาแล้วมาตอบ รู้สึกว่าละอายใจเหลือเกิน เมื่อก่อนไม่รู้ตัวหรอกว่าเราไม่รู้ ตอนนี้รู้แล้วว่าตัวเองไม่รู้

วรภัทร์ says:

เปรียบเทียบ ก็ถือว่า ยังมี เรา มีเขา หลายคนเวลาพาไปปีนเขา ชอบคิดเรื่อยเลยว่า เมื่อไร จะถึงยอดเขา

ปีนไป ดูเฉพาะหน้าที่ ดูก้อนหินที่เราไต่ขึ้นไป อย่ามีเขา อย่ามีเรา อย่าเห็นใครดีกว่า ตำกว่าเรา

พิภพ says:

งั้นชาตินี้ผมไม่เอาแล้วมรรคผลนิพงนิพพานอะไรนั่นนะ ขออยู่อย่างสบายๆ อย่างนี้ดีกว่า ดูจิตตัวเองไปเรื่อยๆ ได้รึไม่ได้ถึงรึไม่ถึงก็ช่างหัวมัน

พิภพ says:

เอ แต่ว่านะ ถ้าจับก้อนหินพลาดมีสิทธหล่นลงข้างล่างได้นะ ถ้าไม่มองรุ่นพี่ที่เค๊าไต่ไปก่อนหน้า ขออาศัยไปด้วย หากว่ากำลังจะหล่น ก็พอจะอุ่นใจได้บ้างว่าจะมีมือใครสักคนมาคอยดึงไว้

วรภัทร์ says:

เอา(นิพพาน) แต่ ไม่อยาก ไม่ใช่ไม่เอา

วรภัทร์ says:

การ Show & share ในการฝึก อยู่ในเรื่อง LO ใช้กับ ฝึกธรรมะได้ดี

พิภพ says:

เล่มสามนี้  คงจะแหวกแนวไปจากเล่มหนึ่งและสอง ใช่ไหมครับ

พิภพ says:

คงจะไม่ได้ต่อยอดจากเล่มหนึ่งและสอง (ลองเดาๆดู)

วรภัทร์ says:

สามเล่ม สัมพันธ์กัน แบบ วงกลมสามวง มี ศูนย์กลางเดียวกัน

พิภพ says:

งั้น อ่านเล่มหนึ่ง ก็ต้องติดตามอ่านเล่มสอง แล้วก็ต้องไปอ่านเล่มจบเล่มสามละสิถึงจะถือว่าปิดคำภีร์

วรภัทร์ says:

ประมาณนั้น ผมเอง ในแต่ ละวัน วิธีคิด เปลี่ยนไป เพราะ ผมตาย ทุกวัน อ่าน เล่มแรก คือ ผม คนนั้น อ่าน เล่มสอง คือ ผมอีกคน อ่านเล่มสาม คือ ผม ตอนนี้ นี่เพิ่งโพสต์ เข้า gotoknow อีกแล้ว

พิภพ says:

กำลังเข้าไปอ่าน

วรภัทร์ says:

เออ

พิภพ says:

ถูกต้องแล้วครับ พนักงานแค่เห็นห้าสอ ก็ขนหัวลุกแล้ว โกยเถอะโยม

พิภพ says:

คนทำระบบยังไม่รู้จักวัฒนธรรมองค์กรเลย ทำแต่ระบบ บางทีคนทำก็เบื่อๆ โคตรเซ็ง 555

วรภัทร์ says:

LO = องค์กรเปี่ยมสุข

พิภพ says:

ผมเห็นด้วยกับอาจารย์นะครับที่ทำ LO แล้วองค์กรจะยั่งยืน แต่ถ้าองค์กรดังกล่าวตอนนี้กำลังแย่ต้องการเงินๆๆ เข้ามาก่อน ทำ LO มันก็ต้องเสียตังค์แต่ผลตอบแทนมันช้า บางทีองค์กรเจ๊งก่อน

วรภัทร์ says:

ไม่เห็นต้องใช้ เงินทำ LO เลย

พิภพ says:

ถ้า LO = เปี่ยมสุข ตอนนี้ครอบครัว(องค์กร) เราจน เราต้องอดออม ทำงานให้หนักเพื่อเอาเงินไว้ก่อน ส่วนเรื่องความสุขนั้นเอาไว้ทีหลัง

วรภัทร์ says:

LO เป็น culture เป็นการปรับ พฤติกรรม ไม่ใช่ ระบบ ไม่ต้องมี ที่ปรึกษาแพงๆ

วรภัทร์ says:

ก็เพราะ บ้างาน มันถึง จนไงละ ทำงานแบบมีความสุข เงินจะตามมาเองแหละ

วรภัทร์ says:

จับกริบ (grip) เบาๆ จะตีลูกได้ไกล จับกริบแน่นๆเกร็ง เหนื่อยเร็ว

พิภพ says:

ในโลกนี้จะมีใครสอนเรื่อง LO เป็นซักกี่คนกัน เพราะพวกมาสอนก็อยากได้ตังค์ 555

พิภพ says:

ทำ LO ทำๆ ไปเถอะ เอาระบบไปอวดคู่แข่ง ลูกค้าเห็นว่ามีระบบมากมายจะได้ซื้อของเราเยอะๆ

วรภัทร์ says:

ก็ สอน อยู่นี่ไง

พิภพ says:

อาจารย์ไม่ใช่คนในโลกนี้ อยู่นอกโลก

วรภัทร์ says:

ทำ LO ไม่ใครรู้ ว่าเราทำ ไม่มีรางวัล ไม่มีใบรับรอง

พิภพ says:

งั้นดูผลที่ทุกคนในองค์กรเปี่ยมสุขทั้งเจ้าของและลูกจ้าง

วรภัทร์ says:

ผมอยู่ในโลก แต่ คนละมิติ กายอยู่ด้วย ใจไม่อยู่

วรภัทร์ says:

ใช่แล้ว ทุกคนมีความสุข

พิภพ says:

อย่าลืมคนรอบๆ องค์กรด้วย

วรภัทร์ says:

ภายใต้ บรรยากาศที่ไม่ตึง ความคิดแบบ innovative จะออกเอง จะทำงานง่าย ไม่เสี่ยงอุบัติเหตุ สื่อสารเร็ว

วรภัทร์ says:

LO นี่ พัฒนา ทั้งลูกเมีย พนักงาน และ ออกไปช่วยชุมชนด้วย

วรภัทร์ says:

ชุมชน นี่แหละ คือ แหล่ง ความรู้ แหล่งข้อมูล แหล่งแรงงาน ฯลฯ

พิภพ says:

จะปั๊มเหล็กขึ้นรูป เกี่ยวอะไรกับชุมชนด้วยเค๊าให้ความรู้อะไรเรา แต่ผมเห็นด้วยนะที่ว่า ชุมชนมีส่วนสำคัญกับองค์กร เพราะคุณปั๊มเหล็กเสียงดังบ้านข้างๆ มันจะอยู่ได้รึ ต้องทำ LO เพื่อให้บ้านข้างๆ อยู่ได้แบบเปี่ยมสุขเหมือนกัน

พิภพ says:

วันก่อนโน้นเจอก้อนหินขว้างเข้ามา เมื่อวานเจอครกกับสาก สงสัยวันนี้จะเจอมะละกอแน่ๆ 5555 ให้เอามาตำส้มตำกิน

วรภัทร์ says:

ปั๊มเหล็ก อาจจะมีเซียนเก่งๆ อยู่ในชุมชนก็ได้ คำว่าชุมชน ของผม ใหญ่กว่าแถวๆโรงงานน่ะ ครอบคลุม ไปถึงทั่วโลก

พิภพ says:

อะจ๊าก เข็มขัดสั้น

วรภัทร์ says:

นี่แหละ การเห็นอกเห็น คนข้างๆ โรงงาน ก็เป็น อีก มิติหนึ่ง ของการ เรียนรู้

พิภพ says:

องค์กรอยู่ได้ เจ้านายอยู่ได้ พนักงานอยู่ได้ ชุมชนอยู่ได้ อย่างเปี่ยมสุข เย้

วรภัทร์ says:

สุขตอนแรก เป็นสุขแบบโลกๆ พอสักพัก  ก็เจอสุขแบบยั่งยืน สุขอย่างพอเพียง

พิภพ says::

จะได้ไม่มีใครมาบ่นว่า ไตรมาสนี้ขาดทุนหว่ะ , ปีนี้ไม่เห็นมีโบนัส แล้วเมื่อไรจะขึ้นค่าแรงซะที , เมื่อไรไอ้โรงงานนี้มันจะเจ๊งซะทีว่ะ โครตหนวกหูแมร่งชิบ!

 

คำว่าพอเพียงนี่แปลผิดๆ ก็ไปคนละโลกเลยนะ

วรภัทร์ says:

เออ

วรภัทร์ says:

พอดี พอดี คือ ปกติ ปกติที่ ปกติ คือ นิพพาน นั่นเอง

พิภพ says:

ก็คำว่านิพพานนี่แหละผมแปลคำว่าพอเพียงผิด พอเพียงที่นิพพาน มันไปมองคนอื่นที่เค๊าปีสูงกว่าเรา ไม่ได้มองก้อนหินที่เรากำลังจับอยู่ โง่เจงๆ

วรภัทร์ says:

พอ = หยุด ไม่อยู่อยากอย่าง

วรภัทร์ says:

พอเพียงที่ = จิตว่าง

วรภัทร์ says:

จิตว่าง อาจจะมี เงินมากมายก็ได้ แต่ก็ใช้เงินอย่างมีสติ อาจจะจน แต่ก็ใช้เงินอย่างมีสติ ร่ำรวยแต่เค็ม งก ทรมานตนเอง ก็เรียกว่า ขาดสติ จนแต่ใช้ของแพง ก็เรียกว่า ขาดสติ ขาดสติ = ไม่พอเพียง

พิภพ says:

สาธุ

พิภพ says:

แต่หลวงพ่อปราโมทย์ท่านบอกว่า ถ้าดูจิตถึงระดับสูงๆ แล้ว ไปดูความว่างมันผิดทาง เพราะมันมีว่างกับไม่ว่าง จะไปเอาว่างให้ตลอดนั่นมันสุดโต่งไปอีกข้าง มันไม่ใช่อนิจจัง

วรภัทร์ says:

copy ไปลง mannagerroom.com ได้เลยนะ

พิภพ says:

ครับ อาจารย์ ก๊อปนะครับ

วรภัทร์ says:

เอาไว้ สูงๆค่อยว่ากัน ตอนนี้เอาล่างๆ ง่ายๆไปก่อน สุดท้าย ลพ กล้วย ให้เอา ความว่างไปดูความว่างครับ นี่ตอบแบบสูงปรี๊ดเลย ผมว่า เอาแค่ เห็น จิต เห็นความคิดไปก่อน พอชำนาญ จะเข้า เรือง ความว่างไปดูความว่างเอง ทั้ง ลพ ปราโมทย์ และ ลพ กล้วย ท่านสอนเรื่องเดียวกัน แต่ คนละสำนวนครับ

วรภัทร์ says:

เอาความไม่ว่าง ไปดูความว่าง = หลง ครับ เละเลยทีนี่ เป็น ปรุงแต่งทั้งนั้น

พิภพ says:

สาธุ ผมจะทำตามครับ ตอนนี้จะดูแค่จิตอย่างเดียวก็พอ เราแค่เห็นความคิดไปก่อน... แค่ตัวรู้นี่ยังไม่รู้จักเลย 5555 ยังจะไปหาอะไรกับความว่าง

พิภพ says:

อ่านมากธาตุไฟเข้าแทรก

วรภัทร์ says:

เออ ทำมาก = ธรรม มากๆ อ่านมากไม่ทำ = ไม่ธรรม

พิภพ says:

ไม่อ่านเลยก็ไม่รู้ พออ่านมากเลยเกินรู้ นี่ไม่ดี

วรภัทร์ says:

ผมโพสต์ เรื่อง วงเล่า เข้า gotoknow อีกแล้ว คุยไปด้วย ทำงานไปด้วย

พิภพ says:

555 ผมก็เรียนแบบอาจารย์ครับ ทำงานไปด้วยคุยไปด้วย

วรภัทร์ says:

ดูจิต ไปด้วย สาม สี่ อย่างเลย

พิภพ says:

เอ๊า! เผลออีกแล้ว

พิภพ says:

กำลังเข้าไปอ่าน

วรภัทร์ says:

เออ

วรภัทร์ says:

บายๆ จะพาแม่ ไป ทานข้าว