น้องหนาน น้องรักช่วยบังด้วย..ช่วยให้ทุกอย่าง สะดวกง่ายดาย และปลอดภัยทั้งปวง

            วังสะพุงจังหวัดเลย  ยังไม่เคยมา ถึง บขส. เลย 4 ทุ่มกว่ามองหาที่ที่พักค้างคืนข้างบขส. ก็ไม่เห็น ไม่เหมือนที่พิษณุโลก มีที่พักบริเวณบขส.ให้พักตลอดคืน....

        กำลังงง เฒ่าพัทลุงสะพายเป้ยืนเก้ๆกังๆจะหาที่นั่งให้หายงง   มีผู้หวังดีที่ใจดีมาพูดคุยให้ข้อมูลเรื่องที่พักเสนอราคาเสร็จสรรพหลายระดับราคา จึงตกลงราคาค่าโดยสารไปพักแมนชั่น ตามราคาที่เสนอ  เขาพามาถึงพาหนะโดยสารก็เกิดการลังเล เพราะไม่ใช่มอเตอร์ไซค์รับจ้างหรือสามล้อ หรือรถสองแถวเหมือน บขส.ทั่วไป   แต่เป็นรถกะบะ สี่ประตู   จึงนิ่งพิจารณาดูป้ายทะเบียน  ผู้ใจดีคลายข้อข้องใจว่า ทำงานประจำในหน่วยงานแห่งหนึ่ง กลางคืนจึงมาหารายได้พิเศษ  เป็นเหตุให้พารถกะบะมาออกมาหางาน 

          มาถึงที่พักแมนชั่นไกล้ บขส. ที่พักสะอาดมีความปลอดภัย ราคาไม่แพง 250 บาท แต่แพงค่าประกันกุญแจหายอีก250  บาทหลายวันมานี้ ผู้เขียนยึดเอาโรงแรมเป็นบ้าน ร้านอาหารเป็นครัวมาตลอด.....เหนื่อย....หลับ กับการเดินทางไกล 

         รุ่งเช้า น้องสาวพร้อมหลานๆจากพังงาก็นำรถตู้มารับที่จากที่พัก  มุ่งหน้าสู่ ภูเขาแดนลาว  บ้านฟากเลยวังสะพุงเพื่อไปสร้างสายสัมพันธ์ สานไมตรี ผูกดองเป็นทองแผ่นเดียวจากใต้ สู่อิสานเหนือ 

         ถึงบ้านเป้าหมายถึงหวั่นใจกับการต้อนรับเพราะมีประวัติศาสตร์ จากการมาขอเป็นดอง แต่ไม่ต้องตามความประสงค์  จากดองกลายเป็นเดือด เชือดเฉือนฟาดฟันถึงขั้นไล่กลับก็มีให้เห็น ผู้เขียนเป็นคนเจรจาตกลงรับหลักการ จากข้อเสนอ สามแสนบาท ตกลงพบกันที่ หนึ่งแสนบาท ทองหนึ่งบาท แหวนมั้นหนึ่งวง คาดว่าคงสมประสงค์ตามที่ตกลงทางโทรศัพท์ แต่กระนั้น ก็ต้องหาหลักประกัน ชวนหนานเกียรติมาเป็นเฒ่าแก่ สู่ขอ   หมั้นและแต่งงานในคราเดียวกันเลย ......

หนาน..น้องรัก ช่วยบังด้วย...ช่วยให้ทุกอย่างสะดวกและง่ายดายปลอดภัยทั้งปวง.....

             ณ.บ้านเจ้าสาวดูเงียบเหงาไม่คึกคัก ผู้เขียนลงจากรถด้วยความไม่มั่นใจแต่ทำเป็นมั่นใจ เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับน้องๆหลานๆ เดินไปใช้วิชา วันทาสิบทิศ  เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับด้วยความเป็นมิตร วันทาตอบ เชิญชวนเข้าบ้านนั่งสนทนาปราศัยถามไถ่ดินฟ้าอากาศ มาถึงอาชีพชุมชน  วนมาสู่พี่น้องข้องญาติของฝ่านเจ้าสาว ได้ความว่า คุณตาของเจ้าสาวเป็น ผู้ใหญ่บ้านสามสมัย เกษียณด้วยวัย 60 ปี ที่ผู้เขียนต้องเจรจาด้วยในวันนี้ .......

         เมื่อเป็นที่เข้าใจการมาของชาวใต้ผู้แปลกหน้าการเจรจาตกลงในสิ่งสำคัญในชีวิตของคนสองคนก็เกิดขึ้นอย่างเป็น ธรรมเนียม....

"แยบขอ"...

.ผู้เฒ่าเจ้าของบ้าน.... พี่น้องชาวใต้เดินทางไกลมาทำอะไรจะไปใหนกันหรือ...

-ผู้เขียน...อ้อพอดีว่าพวกเดินทางรอนแรมข้ามวันข้ามคืนมาที่นี้ด้วยได้ข่าวว่าบ้านฟากเลย มีพันธ์ ลำใยเนื้อดีผลดกมีความทนทานต่อดินฟ้าอากาศ จึงอยากมาขอไปทำพันธ์ที่บ้านบ้าง.....

-ผู้เฒ่าเจ้าของบ้าน...ลำไยทางอิสานทนต่อดินฟ้าอากาศก็จริงอยู่ แต่จะพาไปอยู่ทางใต้ต้องดูดินดูน้ำดูความตั้งใจว่าเอาไปแล้วให้ความรักความเอาใจใส่ ไม่ทิ้งขว้างให้เสียหาย

-ผู้เขียน....ข้อนั้นไม่ท่านไม่ต้องห่วงเพราะหากไม่ตั้งใจคงไม่เดินทางไกลมาถึงนี้ขอให้คำมั่น....

-ผู้เฒ่าเจ้าของบ้าน....ถ้าอย่างนั้นทางเราก็ยินดี..... แล้วมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกันบ้าง....

-ผู้เขียน...เมื่อทางนี้ไม่ขัดข้องก็ขอให้ทางนี้ตัดพิธีการธรรมเนียมปฎิบัติลงบ้างเพราะพวกผมก็ไม่สันทัดจัดเจนในพิธิกรรม จึงขอหารือในขั้นนี้ว่ามาวันนี้ ขอมั้นและแต่งในคราวเดียวกันเลยจะขัดข้องไหม...

-ผู็้เฒ่าเจ้าของบ้าน...ทราบข่าวว่าทางฝ่ายพวกคุณได้ทำพิธีทางศาสนาไปแล้ว วันนี้เอาแค่หมั้นและไหว้ปู่ย่าตายายผูกข้อมือให้ศิลให้พรเป็นอันจบพิธีกัน..... 

         เอ้าเอาของหมั้นออกมาถูกต้องตามที่ตกลงกันไหม สวมแหวนหมั้น.... สวมสร้อย...สินสอด.....  ไหว้พ่อแม่ไม่ต้องกราบแล้วท่านก็ให้ศลให้พรจนจบขั้นตอนทางพิธี

        ยกข้าวยกน้ำมเลี้ยงแขก แล้วสะตอ เงาะ  มังคุด ปูปลาจากแดนใต้ ถูกยกมาพร้อมกับ ผักปลาน้ำจืด หน่อไม้ ข้าวเหนียวต้มลำไยพันธ์ดีที่ต้องการก็ผสมประสานเป็นอาหารมงคลในวันี้........

          ผู้เขียนเหมือนยกภูเขาแดนลาวออกจากอก ในความเป็นจริงผู้เขียนได้ไปคารวะบอกเล่าเรื่องราวความเป็นมาให้ผู้เฒ่าซึ่งเป็นคุณตาฝ่ายเจ้าสาวถึงที่ไป  ที่เป็น และที่มา ขอร้องว่าขอเป็นตามขั้นตอนนี้.....

       งานมงคลผ่านไปด้วยที่ขอให้หนานเกียรติช่วย  ผู้เขียนออกมามองภูเขาแดนลาว นึกถึงเชียงคาน หากหนานเกียรติได้มาเป็นเถ้าแก่ในวันนี้ด้วย เราคงได้ไปเยือนเชียงคานด้วยกัน เพราะนั้นคือสิ่งที่เราได้คุยกันผ่านโทรศัพท์.....

         "เบิ้มผมเขียนให้สนุกตามที่เบิ้มบอกแล้วน่ะครับ"