สวัสดีครับท่าน ดร. พจนา...

เพราะมีความฝัน เรา ชันชี(สัญญากัน) จึงบางอย่างได้นำออกมาแบ่งปันกัน แต่ มิตรของท่าน หนานเกียรติท่าน หนึ่งคือคุณเบิ้ม บอกว่า อย่าให้เศร้านัก

ไหนๆก็เดินทางไกลมาแล้ว ก็จะเดินเขียนให้จบจนกลับถึงบ้าน

แต่บันทึกบางตอน ก็ไปอยู่ใน"เหมือนแรงหนึ่งผลักดันให้ฉันเขียน" ยังไม่ได้เอากลับมารวมในที่เดียวกัน

ในงานนี้ผมขอให้ หนนเกียรติมาช่วยในการมาสู่ขอ หลานสะสะใภ้ เราจึงนัดหมายกันมาตลอด

ขอบท่านที่แวะมาชื่นชม