บัง.".ผมอยากชวนบังไปทำกระบวนการจัดสวัสดิการชุมชนเหมือนที่บังทำที่ปากพะยูน"

       

  ทีมจากภาคใต้เรามถึงงานร่วมอาลัย หนานเกีรยติ เจ้าภาพมาถามใถ่ คุณเบิ้มมาเอาใจใส่ ชนเผ่า ล่าหู่ เอาผลไม้มาให้ทาน ทั้งเชิญชวนทานอาหาร แต่พวกเราเตรียมการข้าวยำสำเร็จรูปไว้เต็มอัตรา ได้บอกว่ากับเจ้าภาพเจ้างานว่าไม่ต้องอะไรมากพวกที่มาก็เสมือนเจ้าภาพด้วย

 

         ผู้เขียนเพลินกับ  หรีดเคารพศพ ติดตามอ่านชื่อเจ้าของ  มีหรีดจากเครือข่ายเยอะจริงๆ นับรวมได้ 53 พวง  จึงเก็บภาพบางส่วนมาแบ่งปัน.......

 

         เมื่อคนขับรถพักผ่อนหายเหนื่อย  น้องๆพยาบาลและเยาวชนก็อำลาเจ้าภาพ ทิ้งผู้เขียนไว้ในงาน พวกเธอก็กลับบ้านทั้งๆที่  นั่งรถมาหลายชั่วโมงแต่อยู่ไม่นาน แต่ก็เสมือนหนึ่งได้ทำหน้าที่มิตรที่ดีต่อกันในวันพราก....

 

        ผู้เขียนทำตัวให้เป็นกันเองกับเจ้าภาพเดินเข้าในครัว ขอกาแฟ....กาแฟ....ดอยมูเซอ  หลายครั้ง  หลายหน กระทั้งครั้งจัดค่ายที่ห้วยปลาหลด  หนานเกียรติก็เชื้อเชิญให้ผู้เขียนไปลิ้มลองกาแฟอะบาริก้า ดอยมูเซอ  แต่เพราะผู้เขียนไม่มีวาสนาได้ลิ้มลองรสกาแฟตามคำเชิญ กาแฟ...เพียงจิบแรกรับรู้ถึงรสชาดหอมอร่อย........

 

       พลันนึกถึงคำพูดหนานเกียรติในคำชวน"บังผมอยากชวนบังไปทำกระบวนการเรื่องการรวมกลุ่มจัดสวัสดิการชุมชน  เหมือนที่บังทำที่ปากพะยูน"......

 

      รับปากไว้แล้วแต่ยังไม่ได้ทำ จิบกาแฟเสร็จก็มานั่งพูดคุยกับพี่น้องชาวดอย แลกเปลี่ยนความคิดกัน เบิ้มเข้ามาบอกว่า

 

    "บังคืนนี้นอนกับผมน่ะ" 

 

    เรื่องกินเรื่องนอนสำหรับผู้เขียนไม่เป็นปัญหาและไม่เป็นภาระ จนกระทั่งเสร็จสิ้นพิธีการเวลาเกือบเที่ยงคืน เพื่อนของเบิ้มมาชวนไปนอนแต่ผู้เขียนบอกขอนอนเฝ้าหนานเกียรติสักคืน.........

       ในป่าเขาเจ็ดยอดพัทลุง ที่เราสมบุกสำบัน นอนคุยกันท่ามกลางสายฝน ด้วยความในการใช้ชีวิต ผิดกันกับคืนนี้ไม่ที่เรานอนด้วยกันแต่ไม่มีคำถามถึงการใช้ชีวิตของผู้เขียน........

          น้องหนานครับ น้องอยู่ในใจบังเสมอ