๏ยังมิทันเขียนอาลัยในการจาก 

 กับการพรากวิญญาณผู้หาญกล้า

ยังมิทันแห้งหดหยดน้ำตา   

มิทันเตรียมพวงมาลาประนมกร

 

 ๏มิสร่างโศกถ้วนไทยอาลัยรัก

  ยังหน่วงหนักมรณา-อุทาหรณ์

ยังมิทันวางร่างลงกลางฟอน

ก็รอนรอน อีกจาบัลย์ในวันนี้

 

 ๏กับระเบิดไฟไหม้ในกลางป่า     

สามผู้กล้าวายชีวาตม์มิอาจหนี

รวมสิบเจ็ดถึงฆาตเป็นชาติพลี

ด้วยหน้าที่ทหารกล้าจักจารึก 

   

๏โอ้จ้าวป่า จ้าวเขาใด ใครพิโรธ

จึงลงโทษผิดคน ขุนพลศึก

ร่างไร้ลมเรียงรายในป่าลึก

ยังก้องกึก...ร่ำไห้อยู่ในทรวง

 

 ๏พอเถิดพอแล้วเพียงซ้ำสาม

ล้วนเลือดลามโลมรสกำสรดสรวง

จักต้องพลี...ชีพคนดี...กี่ร่างดวง

จึงจะล่วงลุปรารถนาสาสมใจ

  

 ๏มิอยากเขียนรอยอาดูรอีกคำรบ

"สิบเจ็ดศพ" โทมนัส..ร่ำไห้

ประชาชนล้วนโสกาต่างอาลัย 

ร้อยรวมใจส่งวิญาณ...พิมานทิพย์

 

"ขอคารวะแด่ดวงวิญญาณ วีรชนคนกล้า"

ขอจงสู่สุคติ

ขอบพระคุณครูกลอนเคยสอนสั่ง

และขอบพระคุณผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะ

  •   อิงจันทร์ 

  • ๒๕  กรกฎาคม  ๒๕๕๔