ลอยผักตบชวาครบ 24 ชั่วโมง น้ำที่ขุ่น ใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก้นคูนั้นเปลี่ยนไปตะกอนขาวจางลง รากผักตบชวาสกปรกไปด้วยตะกอนสีดำ วัดเคมีน้ำพบว่าค่า DO ที่ถอยแย่ลงของวันก่อนหน้า เริ่มเพิ่มขึ้นใหม่

ลูกน้องตามวัดเคมีน้ำที่คูหลังตึกและข้างตึกเจ้าปัญหาได้อีก 5 วัน ก็หน้าตาตื่นมาปรึกษา “หมอขา ผักตบชวาข้างตึกไม่รู้หายไปไหนแล้วค่ะ”   ไต่ถามไล่เรียงได้ความว่า ก่อนจะหายมีฝนตกหนักเกิดขึ้น

อืม  ฝนคงพาลอยลงท่อไปเหมือนถุงพลาสติกใส่น้ำที่เคยเกิดแหละนะ ตอบลูกน้องว่าหายแล้วก็แล้วกัน  งานอื่นๆของจุดนี้ให้ทำต่อไป

ผักตบชวาลอยไว้ได้ 3 วัน น้ำในคูที่ขังเหนือถุงทรายก็มีค่า DO เป็น 5  เหนือน้ำไม่มียุง เว้นแต่ถ้ามีน้ำเสียจากอีกท่อถูกปล่อยออกมาขังตรงกอเฟิร์นใกล้ๆคู จึงเห็นยุง  แต่ยุงที่เห็นก็บางตาลง

ถึงแม้ฝนตกหนักก็ไม่กระทบส่วนต้นน้ำ น้ำที่ขังตรงต้นน้ำก่อนลอยผักตบชวาขุ่น มองเห็นพื้นคูเต็มไปด้วยคราบตะกอนสีขาว ลอยผักตบชวาครบ 24 ชั่วโมง น้ำที่ขุ่น ใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก้นคูนั้นเปลี่ยนไปตะกอนขาวจางลง รากผักตบชวาสกปรกไปด้วยตะกอนสีดำ  วัดเคมีน้ำพบว่าค่า DO ที่ถอยแย่ลงของวันก่อนหน้า เริ่มเพิ่มขึ้นใหม่

ทิ้งผักตบชวาไว้ 3 วันที่ต้นน้ำ แล้วไปเดินดูใหม่ ก็เห็นจุดที่ไม่เคยมียุง ยุงบินว่อน จุดที่เคยมียุง ยุงหายไป  น้ำในคูใสปิ๊งตลอดสาย ก้นคูมีตะกอนสีดำนอนก้น ตะกอนจะลอยขึ้นมาขุ่นคลักเวลาแหย่ไม้ลงไปกวน แต่ก็ตกนอนก้นจนน้ำใสได้เร็ว

ยังติดใจเรื่องยุง จึงบอกลูกน้องให้สังเกตการเปลี่ยนแปลงไปด้วย  2 วันต่อมาลูกน้องมาบอกว่ามียุงตายในคูเต็มไปหมด ฟังแล้วก็แปลกใจ เป็นไปได้จริงหรือ ตาฝาดหรือเปล่า แต่วันนั้นไม่อยู่ในรพ.จึงไม่ได้เห็น  เกิดคำถามขึ้นในใจก๊าซอะไรเกิดขึ้นได้บ้างเมื่อผักตบชวาทำงาน เคมีน้ำมีอะไรเปลี่ยน ยุงจึงตาย

นึกถึงก๊าซ ก็นึกได้วัดดูดีกว่า แจ้งลูกน้องไปว่า ให้ปรึกษาศูนย์สิ่งแวดล้อมเขตฯมาช่วยวัด ชุดก๊าซก็วัดก๊าซเรือนกระจกที่วัดได้  กำหนดจุดให้วัดเพื่อทวนผลกับสิ่งที่คาดเดาไว้ ส่วนน้ำก็ให้ส่งตรวจเคมีน้ำชุดใหญ่ จะได้รู้ว่ามีอะไรปนอยู่ในน้ำบ้าง

ผลก๊าซออกมาว่า วัดคาร์บอนไดออกไซด์ และมีเทน ได้ต่ำกว่า 40 ppm. ของจุดเหนือคูทุกจุดที่สุ่มวัด  ผลตรวจน้ำยังต้องรอ

ต้องขอบคุณลูกน้องที่อดทนกับงาน ทำงานต่อเนื่องมากันเกือบเดือนแล้ว เมื่อน้ำทิ้งวันนี้ดีขึ้น อากาศดีขึ้น หมดกลิ่นที่น่ารังเกียจไปแล้ว  ถึงแม้เรื่องยังไม่จบ ก็ถือได้ว่าช่วยกันทำงานจนประสบความสำเร็จในระดับเล็กๆแล้วเน้อ

17 กรกฎาคม 2554