เชื่อมั่น ศรัทธา แด่ ผู้พิทักษ์ผืนป่า

... เมื่อแรกเริ่ม ฉันเป็นเพียงเมล็ดกะจิดริด

พอโตขึ้น ฉันยืนต้นป็นลำใหญ่

ใบ เป็นส่วนที่สวยที่สุดของฉัน

มันช่วยให้ฉันได้หายใจ และทำให้อากาศสะอาด

 

ฉันมีใบ หลายต่อหลายใบ

ใบเล็กๆ ผุดขึ้นมาในฤดูใบไม้ผลิ

เป็นสีเขียวสดในหน้าร้อน

และแห้งผากในฤดูใบไม้ร่วง

 

แต่ในฤดูหนาว ฉัน ...

เมื่อเวลาล่วงเลย ฉันเติบใหญ่ และใหญ่ขึ้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันจึงพบว่า

ข้างๆ ตัวฉัน มีต้นไม้สะสวยอีกต้นหนึ่ง

ฉันอยากจะเข้าไปใกล้ๆ เธอ

แต่ต้นไม้ไม่สามารถเคลื่อน

จากที่หนึ่งไป ยังอีกที่หนึ่งได้

ฉันจึงฝากรักไปกับ

เหล่าแมลง นก และกับสายลม

 

ขอบคุณพวกเขาเหลือเกิน ที่ช่วยทำให้

ต้นไม้ต้นเล็กๆ ได้เกิดขึ้นมาอีก

และเราได้ร่วมกัน สร้างป่า ขึ้นมาบนโลก

เราอยู่กันอย่างมีความสุข

กับนกฮูก นกเล็กๆ กระต่าย กวาง

กบ เขียด เห็ด ทุ่งหญ้า

 

ผู้คนชอบป่าของเรามาก เขารักร่มเงาของเรา

รักสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยของเรา

รักทุ่งหญ้ายามพระอาทิตย์ตก

แต่ผู้คนที่รักที่จะกิน ถ่าย กางเต๊นท์

และไล่ล่าสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย

 

วันหนึ่ง มีคนเดินเข้ามา

เขาชี้มือและประกาศว่า “ที่นี่เป็นที่ของฉัน”

แล้วเขาก็เอาป้ายป้ายหนี่งออกมาปักไว้

“ห้ามผ่าน”

เขาล้อมรั้วรอบขอบชิด

และในที่สุด เขาก็บอกขายป่า

เพราะค่าที่ว่า เขาเป็นเพียงคนประเภทที่

รักกิน รักสูบ รักการล่าสัตว์ รักทิ้ง เศษกระดาษ

มากกว่าที่จะรักสัตว์ รักร่มเงา ทุ่งหญ้า

และพระอาทิตย์ตก

ข้างๆ ตัวฉัน มีกองไม้นอนแนบติดๆ กัน

เขาปราศจากชีวิต และ

ฉันเป็นต้นไม้ ต้นสุดท้าย ที่เขาจะโค่นลงเมื่อ

พรุ่งนี้เช้า ... *

 

 

ขอบพระคุณมากมาย ให้เชื่อมั่น ศรัทธา ว่าการสูญเสียครานี้ มิสูญเปล่า  

เราทั้งผองต้องเฝ้าหวงแหน ป่าทั่วแคว้นแดนไทย ได้อนุรักษ์ไว้สืบไป

 

ขอสดุดีแด่วีรกรรมของเหล่าทหารหาญผู้เสียสละชีพเพื่อพิทักษ์ป่า ด้วยจิตคารวะ

ร่วมภาวนาให้ภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้ สำเร็จ ราบรื่น ส่งกำลังใจ ให้เรามีฝันดีๆ ร่วมกันค่ะ

 

 

อ้างอิง * ศิเรมอร อุณหธูป, ลำเนาป่า พิมพ์ครั้งที่ ๖, กรุงเทพฯ แพรวสำนักพิมพ์ ๒๕๔๐, หน้า ๖๗-๖๙ ... ขอบคุณเพลงบรรเลง อ.อ้อมค่ะ