อีกวันเดียวก็ถึงวันที่เราเป็นคนสำคัญของประเทศกันถ้วนหน้าแล้วนะคะ ต้องบอกว่าเสียงของเราๆน่าจะดังที่สุดก็วันเลือกตั้งนี่แหละนะคะ ใครๆก็อยากได้เสียงจากพวกเรา หลังจากการเลือกตั้งไปแล้ว พวกคนถูกเลือกก็จะกลายเป็นท่านๆเธอๆผู้ทรงเกียรติกันไปและคงจะไม่ได้มาสนใจขอเสียงจากเราอีกจนกว่าจะถึงสมัยต่อๆไป

เพราะฉะนั้นเราต้องตั้งใจไปใช้สิทธิใช้เสียงให้คุ้มค่านะคะ เลือกแล้วคนที่เราเลือก พรรคที่เราเลือกจะได้หรือไม่ เราก็จะได้ไม่เสียดายทีหลัง เพราะบางทีเสียงเดียวก็มีความหมายให้ได้หรือตก

สำหรับครอบครัวเล็กๆของเราห้าคน พ่อแม่ลูกนั้น ปีนี้สองหนุ่มมีโอกาสใช้สิทธิเป็นครั้งแรก พี่เหน่นไม่ได้ย้ายทะเบียนบ้าน ก็เลยต้องใช้วิธียื่นขอเลือกตั้งนอกเขต น่าชื่นชมที่ม.ธรรมศาสตร์จัดการให้นศ.ใหม่ได้ยื่นกันทันเวลา ทำให้พี่เหน่นได้ไปใช้สิทธิไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนพี่วั้นซึ่งย้ายทะเบียนบ้านไปอยู่ที่รังสิตมาเกือบสามปีแล้ว ก็เลยได้เลือกตั้งวันอาทิตย์ที่ 3 นี้พร้อมกับคุณพ่อคุณแม่แต่คนละซีกประเทศ

ได้เห็นลูกๆกระตือรือร้นที่จะไปใช้สิทธิ แม้แต่น้องฟุงก็สนใจรับรู้ข่าวสารบ้านเมือง ทำให้รู้สึกดีใจที่เราเป็นตัวอย่างของพลเมืองดีให้ลูกเห็น และเชื่อได้ว่าลูกๆก็จะดำเนินรอยตามเราอย่างแน่นอน

สำหรับหัวข้อบันทึกที่แสนจะคล้องจองได้ใจความนี้ไปเห็นมาจาก Facebook ของพี่วั้น ที่เขาเขียนเชิญชวนเอาไว้ แอบเอามาเขียนบันทึกเพราะชอบใจสำนวน ยังไม่ได้ถามลูกว่าเขาคิดเองหรือไปเอามาจากใครอีกที แต่ชอบความหมายด้วยนะคะ เพราะถ้าเข้าสภานั้นเราต้องเลือกคนดีแน่นอนอยู่แล้ว แต่เลือกคนเข้ามาในใจนั้นเลือกคนธรรมดา ก็จะทำให้เราสามารถให้ความรักกับคนได้ทั่วไปมากมายแน่นอน เปิดใจให้คนธรรมดาก็จะทำให้สังคมของเรามีแต่คนที่เข้าอกเข้าใจเห็นใจกัน สังคมก็จะน่าอยู่แน่นอน ใช่ไหมคะ 

แม้ว่าสำหรับลูกอาจจะตีความไปคนละแบบกับเรา แต่ก็บอกได้ว่า ข้อความสั้นๆแค่นี้ก็สร้างข้อคิดสะกิดใจได้ ตามแต่ใจใครจะตีความ เก็บมาฝากไว้เตือนใจให้ชาว GotoKnow ทั้งหลายให้ไปใช้สิทธิกันทุกๆท่านนะคะ