พูดมากนั้นมีอะไรดี......

เคยได้ยินได้ฟังเรื่องเกี่ยวกับการคิดก่อนพูดนี่มาเป็นประจำ  แต่ทำไมหนอถึงไม่จำสักทีเพราะมีบางครั้งที่เผลอไผลไปบ้างตามอารมณ์  หรือบางครั้งก็ตามน้ำเมื่อเกิดอินกับการสนทนานั้นๆ  กว่าจะนึกขึ้นได้....ก็สายไปแล้วกรูเอ๋ย.....วันนี้เลยจะยกเอาคำกลอนของท่านกวีเอกมาสอนตัวเองหน่อยเหอะ


   ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์  

มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต  

แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร 

จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา...... 

( สุนทรภู่ )


     

 

 

ประกอบกับได้อ่านเรื่องของผลดีผลเสียของการพูดมากว่ามีผลกระทบต่อตัวเองอย่างไรเช่น.........เจ้ากบที่อยู่ตามท้องทุ่งหรือหนองน้ำ  วันๆก็เอาแต่ตะเบ็งเสียงร้อง  จนคนได้ยินเข้าก็ตามไปจับเอามาทำเป็นอาหารซะเลย อย่างนี้เรียกว่าผลเสีย...... ซึ่งต่างกับเจ้าไก่ที่โก่งคอขันเสียงเจื้อยแจ้วในเวลาย่ำรุ่ง ทุกคนกลับให้ความสนใจเงี่ยหูฟัง  เพราะเป็นสัญญาณว่าเช้าวันใหม่มาถึงแล้วหมายถึงเรามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกวันหนึ่ง  แบบนี้เรียกว่าผลดี......

 

       

 

 

แสดงว่าการเปล่งเสียงออกมาแต่ละครั้งไม่ว่าจะคนหรือสัตว์     ย่อมนำไปสู่จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงที่อาจจะมีทั้งดีและร้าย  หรือบางครั้งก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นตามมา  ปราชญ์ทั้งหลายถึงเตือนนักเตือนหนาเรื่องจะใช้วาจาอย่างไรให้เป็นประโยชน์กับตัวเราและคนรอบข้าง  คือ " คิดก่อนพูด "  ไม่ใช่ " พูดแล้วจึงคิด "  ด้วยเหตุที่ว่า  หากเราพูดอะไรออกไปแล้วคำพูดนั้นมันจะกลับมาทำร้ายตัวเราได้....นะโยม

 

 


ภาพจากอินเทอร์เน็ต