อีกครั้งที่เขียนบันทึกพร้อมน้ำตาเช่นเดียวกับครั้งที่เจ้าเชพตายไป

สองอาทิตย์ที่แล้วแม่แต้มหายไป และแม่แต้มก็กลับมาอีกครั้งหนึ่งเมื่อวานซืน แม่แต้มไม่ยอมให้ใครๆ เข้าใกล้แม้แต่มะขามลูกของแม่แต้มเอง

ขาแต้มเจ็บ แต่ก็ไม่ซืมเท่าไรและยังกินข้าวได้เหมือนปกติ และซักพักหนึ่งแม่แต้มก็ยอมให้ครอบครัวเราจับต้องลูบตัวได้ และให้ลูกเข้าใกล้และให้กินนมแม้ว่ามะขามจะมีอายุได้สามเดือนที่พร้อมหย่านมก็ตาม

แต่เมื่อวานแม่แต้มมีเลือดออกที่อวัยวะเพศอยู่เรื่อยๆ เมื่อได้ลองโทรไปหาหมอ ก็คาดว่าน่าจะเป็นเพราะแม่แต้มมีประจำเดือน เนื่องจากแม่แต้มไม่ซืมกินข้าวได้

เช้าวันนี้มองลงมาจากระเบียงบ้านเรา เมื่อมองเข้าผ่านกำแพงไปก็เห็นแม่แต้มนอนอยู่ที่ลานบ้านอีกหลังที่อยู่ติดกัน เห็นเลือดออกเยอะ แต่ก็ยังไม่นึกว่าแม่แต้มเป็นอะไรมากเพราะไม่เคยมีแมวมีประจำเดือน เมื่อพาน้องไปโรงเรียนแล้ว ก็เลยเดินไปดู แต่แม่แต้มก็สิ้นใจไปเสียแล้ว

ใจหายเพราะนึกไม่ถึง แม่แต้มถูกตีหรือเปล่า ถูกวางยาหรือเปล่า ตกเลือดหรืออย่างไร จิตใจคอยค้นหาต้นเหตุต่างๆ นาๆ ลืมคิดไปว่ามันเป็นสัจธรรมของชีวิตทุกชีวิต

ครอบครัวเราพาแม่แต้มไปฝังที่สวนยางหน้าบ้าน จุดธูปเทียนแผ่เมตตาให้ไปสู่สุขคติ กะไว้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปสังฆทานให้แม่แต้ม

ลาก่อนแม่แต้มยอดนักสู้ โชคดีที่ได้มาเจอกัน และจะเลี้ยงมะขามให้ดีที่สุดนะ

รักและสงสาร...

ตำนานแม่แต้ม