"พวกเราโชคดีนะคะพี่คิมที่ได้มีโอกาสมาทำงานแถวบ้านนอก  ไม่ต้องสับสนวุ่นวาย แม้ว่าจะเดินทางไกลหน่อย"  น้องครูที่ทำหน้าที่ขับรถพูดขึ้นในขณะที่เราเดินทางกลับจากไปทำธุระที่อำเภอนครไทย  และจะกลับมาที่โรงเรียนก่อนเที่ยงวัน   ทำให้ฉันสามารถหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพบรรยากาศไว้ตลอดทาง

 

         ถนนสายนี้เป็นทางหลวงหมายเลข ๒๐๑๓  แยกจากถนนมิตรภาพทางหลวงหมายเลข ๑๒ พิษณุโลกหล่มสัก แล้วเลี้ยวซ้ายที่บ้านแยงไปอำเภอนครไทยระยะทาง ๒๙ กิโลเมตร  สามารถเดินทางไปจังหวัดอุตรดิตถ์และจังหวัดเลย  หรือจังหวัดอื่น ๆ ในภาคอิสานได้สะดวก

 

        เดิมสองฝั่งถนนสาย ๒๐๑๓ นี้  เต็มไปด้วยไร่ข้าวโพดและพื้นที่รกร้างเป็นบางแห่ง   มีบ้านเรือนอยู่บ้างประปราย  แต่ปัจจุบันจะพบว่ามีการปลูกสับปะรด และมีการทำสวนยางพารากันแน่นหนา และมีบ้านเรือนสวยงามมากมายขึ้นแล้ว 

 

        ริมทางที่บ้านไร่วังเงิน  จะมีร้านค้าขายของป่าเช่นเห็ด หน่อไม้และอาหารตามฤดูกาล  ส่วนที่บ้านห้วยแก้วจะขายสับปะรด  พวกเราคนเดินทางมักจะจอดแวะซื้อสิ่งของเหล่านี้กลับมาฝากคนทางบ้าน 

 

        เมื่อวานเราแวะที่ร้านค้าของบ้านไร่วังเงิน  มีหน่อไม้สด ๆ และพืชผักจากป่าเต็มไปหมดทุกร้าน  แต่ละร้านก็ส่งเสียงเรียกให้ซื้อ  ฉันกำลังคิดว่าจะเลือกซื้ออะไรดี  และคิดในใจว่า "จอดลงมาดูเขาแล้วไม่ซื้อก็ดูกระไร  คนขายคงเสียใจ"  อีกอย่างของแต่ละอย่างซื้อแล้วไม่ทานก็เสียประโยชน์  จึงตัดสินใจซื้อหน่อไม้มาฝากครูที่โรงเรียน  หน่อไม้ขึ้นราคาถุงละ ๓๐ บาทจากเดิม ๒๐ บาท  ภายหลังมีการปลูกพืชเชิงเดี่ยวทำให้อาหารจากป่าลดลง  ราคาก็ย่อมสูงขึ้นเป็นธรรมดา ไม่น่าจะเกี่ยวกับการควบคุมของรัฐบาลยุคนี้  แต่เงินที่ขายได้กลับไปซื้อไข่ราคาแพงต่างหาก

 

 

        "มีคนขายอยู่ ๕ ร้าน หากซื้อร้านละ ๓๐ เป็นเงิน ๑๕๐ บาท"  ฉันคิดต่อว่าน่าจะเป็นการยุติธรรมกับทุกฝ่าย และความสุขในใจเราอีกด้วย  ขณะเดียวกันก็มีลูกค้ามาจอดซื้อหลายคน  แต่ละคนต่อราคากันแบบไม่มีเมตตาปราณีต่อกันเลย   ส่วนฉันยืนรอก่อน  จนกว่าคนซื้อพวกนั้นจากไป  สังเกตดูแล้วบางคนเมื่อขายหมดแล้วก็จะได้เงินกลับบ้านคนละร้อยกว่า ๆ ไม่เกินสองร้อย  และหามาด้วยความยากลำบากอีกด้วย  

 

         ฉันจึงบอกให้แม่ค้าว่า "ขอซื้อเจ้าละ ๑ ถุงค่ะ แบ่งปันกันนะคะ" แม่ค้าคนสูงวัยดูท่าทางสุขภาพไม่แข็งแรงนัก  บอกกับฉันว่า "คุณรอก่อนนะคะ  อันนี้เหลือจากคนอื่นเลือกแล้ว  ฉันจะเลือกในเข่งให้คุณใหม่"  เมื่อจ่ายตังค์  แม่ค้าคนเดิมบอกฉันว่า "ลดให้ถุงละ ๒๕ บาทก็แล้วกัน  เพราะคุณไม่ต่อราคา"

 

         ฉันมองสบตากับน้องที่ไปด้วย และหันไปบอกแม่ค้าว่า "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ขายตามราคายุติธรรมเถอะนะคะ ไม่ต้องลดให้หรอก  พวกเราเต็มใจที่จะซื้อค่ะ"  ผลปรากฏว่า "แม่ค้าแต่ละคนแย่งกันแถมหน่อไม้เพิ่มให้อีก" แม้จะร้องบอกว่าพอแล้วก็ตาม .. กล้องถ่ายรูปอยู่ในรถจึงไม่มีภาพมาให้ชม

 

          "หนูไม่เคยมีความรู้สึกดีกับแม่ค้าข้างทางเลยค่ะ ซื้อของทีไรก็ได้ของไม่ดี  แต่วันนี้หนูรู้สึกดี  เพราะเราดีต่อเขาก่อนจริงไหมคะ"  ฉันจึงรีบบอกน้องโดยเร็วว่า "นี่แหละความสุขที่ท่านเรียก  สามารถติดต่อได้แล้ว..ในขณะนี้" คนสองคนคือเรา สามารถฮาลั่นได้อย่างธรรมชาติ  โดยไม่ต้องเก็บกิริยา อาการแต่อย่างใด

 

        นอกจากบรรยากาศบนถนน  ต้นไม้ร่มรื่น  สงบเงียบ และท้องฟ้าสวยงาม  พวกเราพบ "ร้านทำ พ.ร.บ." ตั้งอยู่ที่หน้าสำนักงานขนส่งพิษณุโลก สาขาอำเภอนครไทย  เป็นความสุขที่สามารถติดต่อได้อีกแบบ...ในขณะนี้ สุขทั้งคนทำงาน สุขทั้งคนไปติดต่อ สุขทั้งคนพบเห็น และสุขทั้งคนอ่านบันทึกนี้