...เรย์ ลูกต้องไม่ยอมให้ใครทำกับลูกอย่างผู้พิการนะลูก...

ดึกคืนวันเสาร์ 11 มิ.ย. 54 โทรทัศน์ ThaiPBS นำภาพยนต์รางวัลตุ๊กตาทอง เรื่อง Ray มาฉาย ผมมี VCD ภาพยนต์นี้ จำได้ว่าดูรวดเดียวจบ 3 แผ่น มาแล้วสองรอบ

ตลอด152 นาที หน้าจอ ThaiPBS คืนนั้น ผมอิ่มกับประเด็นเรื่อง และอิ่มใจไปกับเพลงคัดสรร Soundtrack ตอนท้ายภาพยนต์กว่า 10 เพลง ระหว่างรายชื่อผู้เกี่ยวข้องกับภาพยนต์เรื่องนี้ไหลไป ความคิดผมก็ไหลด้วยจนถึงนาทีนี้

ภาพยนต์เรื่องนี้เป็น เรื่องราวของ Ray Charles (พ.ศ. 2473-2547) ศิลปินแจ๊สผู้สร้างสรรเทคนิค สีสันและบุคลิกดนตรีแจ็สตลอดชีวิตเขา ได้รับรางวัลสูงสุดทางดนตรีแกรมมี่อวอร์ด ภาพยนต์เรื่องนี้ออกฉาย พ.ศ. 2547 ปีเดียวกับที่เรย์เสียชีวิต เจมี ฟอกซ์ ผู้รับบทเรย์ ได้รับรางวัลตุ๊กตาทองดาราชายแสดงนำยอดเยี่ยม พ.ศ.2547 หน้าตาของฟอกซ์นั้นคล้ายเรย์ตัวจริงมากครับ นี่คือภาพของเรย์

ภาพเรย์ขณะบรรเลงเพลง Georgia on My Mind พ.ศ. 2522 จากอินเตอร์เนท

เรย์ได้อ่านบทภาพยนต์เรื่องนี้ ซึ่งพิมพ์เป็นอักษรเบลล์ เขาพอใจมาก และขอให้ปรับให้ถูกต้องกับความจริงเพียงสองจุด

คอภาพยนต์และคอเพลงน่าจะหามาสะสมไว้นะครับ

จะเล่าเฉพาะที่โดนใจผมที่สุดของภาพยนต์นี้ คือ แม่ของเรย์ครับ "อารีธา วิลเลี่ยม" สตรีผิวดำ ผอมยาว ไม่ใส่รองเท้า ทำงานขุดดินปลูกพืช รับจ้างซักผ้าเลี้ยงลูกชายสองคนซึ่งพ่อทิ้งไปตั้งแต่คนเล็กคลอด เธอคนนี้มีกิ๋นครับ

แม่ของเรย์นั้นทรนง ไม่ยอมถูกสตรีผิวดำด้วยกัน "ยัก" ค่าจ้างซักผ้า จนต้องมาซักผ้าเอง ความทุกข์ทรมานจากหลายเรื่องใหญ่ๆ น้องชายเรย์จมน้ำตายตอนเรย์สี่ขวบ ปีถัดมาเรย์ตาฝ้าฟาง และการมองเห็นเลวลงเรื่อยจนบอดสนิทเมื่ออายุสิบปี

ฉากที่ผมชอบที่สุดคือตอนที่...

อารีธา ยืนนิ่งเงียบเมื่อเรย์ล้มลง แล้วร้องฟูมฟายเรียกหาแม่และมือที่จะพยุงให้ลุก อารีธาเลือกที่จะยืนนิ่งเงียบที่หน้าเตา ทั้งๆ ที่น้ำตาอาบแก้ม เธอไม่ส่งเสียง และไม่ช่วยเลยสักนิด จนเรย์หยุดร้อง และเริ่มรับรู้สรรพเสียง เสียงกระดึงที่คอวัว เสียงจิ้งหรีดใต้โต๊ะ จนเขากำมันไว้ในอุ้งมือได้ และเสียงหัวใจของแม่ที่กำลังร้องไห้ ร้องไห้ด้วยความหวังว่าลูกตาบอดคนนี้จะดำรงชีวิตในโลกได้ เธอกอดลูกแล้วทั้งคู่ร้องไห้

...เรย์ ลูกต้องไม่ยอมให้ใครทำกับลูกอย่างผู้พิการนะลูก...

ตลอด 152 นาที ภาพยนต์นี้นำบทพูดนี้มาเสนอสามครั้ง

แต่สำหรับผม ประโยคนี้ก้องอยู่ในหูตลอดมาเลยครับ