ผู้พิการไม่ต้องการ "ความสงสาร" หรือ "ความเห็นใจ" ซึ่งผู้คนหยิบยื่นให้ด้วยคิดว่าผู้พิการด้อยกว่า หรือมีน้อยกว่า ผู้พิการเพียงต้องการ "โอกาส" ที่อยู่ร่วมในสังคม อยู่ร่วมกับคนปกติที่ไม่พิการ

ได้ปัญญาวันฝนตกครับ วานนี้ที่ กทม.ฝนตกต่อเนื่องเรื่อยมาตั้งแต่หัวค่ำคืนก่อน ตกต่อเนื่องจนถึงเช้าจนจราจรเป็นอัมพาตทั่วกรุง ฝนยังตกเรื่อยมาถึงตอนเพล ช่วงที่ผมขึ้นรถไฟฟ้า BTS พอดี

 จัดแจงตัวเองให้มีที่ยืน มีที่โหนแล้ว รถไฟฟ้าช่วงนั้นไม่แน่นมาก พอเห็นหน้าเห็นตาคนที่นั่ง ยืนอยู่ก่อนแล้ว สายตาผมไปตกที่คนนั่งตรงข้าม สายตาผมหยุดที่ผู้หญิงกลางคนท่านหนึ่ง และสายตาผมอยู่ที่นั่นนาน นานจนเกิดปัญญา

 

ผู้หญิงคนนั้น อวัยวะเหลือเพียง 28 หรือ 32 ลบสี่ เธอไม่มีมือทั้งสองข้าง ไม่มีขาทั้งสองข้าง เป็นความพิการแต่กำเนิดซึ่งหายาก แต่ผมเคยพบแล้ว 5-6 คน

 

ผมคุ้นชินกับความพิการทางกาย แต่รายนี้เป็นรายแรกที่ผมพบบนรถไฟฟ้าที่ร่างกายมีความพิการมากที่สุด เลยข้อศอกลงมา แทนที่จะเป็นมือ มีแต่นิ้ว ข้างขวาหนึ่งนิ้ว ข้างซ้ายสองนิ้ว รวมสามนิ้ว

 

เลยเข่าลงมามีก้อนเนื้อยาวข้างละคืบ ไม่มีข้อเท้า ไม่มีนิ้วเท้า ซึ่งคงเรียกว่าขาไม่ได้ หัวเข่าสองข้างด้าน รอยด้านนั้นหนาแตกเป็นร่องๆ ความด้านของสรีระส่วนนี้ของเธอ ด้านกว่าส้นเท้ากรรมกรหรือชาวนาคนใดที่ผมเคยพบ

 

สายตาผมกวาดขึ้นมาจนถึงดวงหน้า เป็นดวงหน้าที่สงบเฉย มองตรง ไม่จ้องตาแต่ไม่สบตาใคร เหมือเธอจะมีโลกส่วนตัวท่ามกลางความอลหม่านบนรถไฟฟ้า BTS

 

อีกสี่สถานีผมจะถึงที่หมาย เธอจะลงสถานีไหน ผมตั้งคำถามตัวเอง รถแล่นไปสองสถานี เธอเริ่มมีปฏิกริยา

 

เธอโยนถุงเย็บจากกระสอบปุ๋ย ท่าทางหนัก ลงจากที่นั่งข้างกายด้วยศอกสองข้าง แล้วโยนตัวลงพื้นรถ แบบลงมาแล้วตัวตรงยิ่งกว่านักกายกรรม เธอพริ้วกายมาริมประตูทางออก เร็วจนผมไม่ทันสังเกตุว่า...มาได้ไงเนี่ย

 

คราวนี้เธอมาอยู่ตรงที่ผมยืนพอดี ผู้โดยสารบริเวณนั้นงุนงง มองหน้ากันเลิกลั่ก ผมก้มไปถามเบาๆ ...พี่ พี่ มีอะไรที่ผมจะช่วยได้บ้าง...

 

...ไม่เป็นไร เคยนั่งมา เดียวมีคนรอช่วย...เธอตอบด้วยเสียงราบเรียบ ไม่ยินดีกับความปรารถนาดีของผม แต่ก็ไม่มีน้ำเสียงปฏิเสธ

สองสามนาทีถัดมา รถไฟฟ้าจอดสนิท ประตูเปิดออก เธอใช้ศอกสองข้างหนีบถุงกระสอบ แล้วโยนลงที่ชานชลาเสียงดังตุ๊บ กระสอบต้องหนักแน่ๆ รปภ.มายืนรอพร้อมช่วย เข้าใจว่าคนขับคงวิทยุแจ้งไว้ก่อน เธอก็ไม่นำพากํบความช่วยเหลือ โยนตัวเองไปที่ชานชลา แล้วโยกตัวเองไปที่ถุงกระสอบ

รปภ.ช่วยแค่หิ้วถุงกระสอบ ขณะที่หญิงพิการรายนี้ โยกตัวตาม ด้วยเข่าที่แสนด้าน เป็นการ "เดิน" ที่ทรนงมาก ในสายตาผมซึ่งมองตามจนรถเคลื่อนจากสถานี จนเธอลับสายตาไปตรงมุมทางลงบันได

 

ผมทราบว่าผู้พิการไม่ต้องการ "ความสงสาร" หรือ "ความเห็นใจ" ซึ่งผู้คนหยิบยื่นให้ด้วยคิดว่าผู้พิการด้อยกว่า หรือมีน้อยกว่า ผู้พิการเพียงต้องการ "โอกาส" ที่อยู่ร่วมในสังคม อยู่ร่วมกับคนปกติที่ไม่พิการ

เท่าที่ได้พบ "เธอ" คนนี้ ในเวลาสิบนาที ย้ำความจริงว่า ผู้พิการเพียงต้องการ "โอกาส" ที่อยู่ร่วมในสังคม อย่างมีศักดิ์ศรีเท่านั้น