มองย้อนหลังวันนี้

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ใกล้จะเปลี่ยนวันเวลาอีกแล้ว ทุกสิ่งล้วนไม่หยุดนิ่งเพราะต่างก็เคลื่อนไหวไปอยู่ตลอดเวลา ยามเช้าของวันนี้พอไปถึงที่ทำงานช่วงแปดโมงก็เริ่มแจกลายเซ็นให้บรรดาลูกศิษย์ที่มาขอลงทะเบียนเรียนในรายวิชาที่ผมเข้าไปจัดการเรียนรู้

พอถึงเวลาคาบแรกของห้องเรียน ป. โท ก็เดินทางไปเปิดลูกบิดเพื่อเปิดประตู เอ๊ะ..ล๊อคข้างใน จึงเดินไปอีกประตูหนึ่งเปิดเข้าไปได้ พบลูกศิษย์มานั่งรออยู่แล้ว

ก็คุยกันไปหลายเรื่องพร้อมแนะนำทางเดินของวิชานี้ที่ต้องร่วมกันจัดการเรียนรู้ดูเวลาอีกที อ้าว...ทำไมเห็นท่านอาจารย์อาวุโสมายืนออยู่หน้าประตูพร้อมผู้เรียน ผมเลยเผ่นออกมา.. ขอโทษครับท่านอาจารย์ นี่เป็นคาบแรกเลยร่ายยาวกินเวลาไป...อิ อิ อิ

พอออกมาแล้วมีเสียงโทรศัพท์ติดต่อมาแทบสายไหม้คือบรรดาลูก ๆ จะขอมาลงทะเบียนเรียนด้วย ช่วยให้ขยายกลุ่มเรียนที...ไปเรียนวิชาท่านอาจารย์อื่น ๆ บ้างเถอะ...

ไม่เอาจะเรียนกับอาจารย์นี่ละ...ใครแนะนำให้มาเรียนนี่...เพื่อน ๆ เขาว่าอาจารย์ใจดี...เป็นซะอย่างงั้นไป...เขาคงไม่เห็นตอนใจร้าย...อิ อิ อิ

คือคนเรานั้นมีอารมณ์เป็นเจ้าเรือน มีดีมีร้ายคละเคล้ากันไป ท่านจึงว่าสวรรค์อยู่ในอกนรกอยู่ในใจ นิพพานอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลหายใจก็ได้ยิน การที่เรารู้ เราตื่น เราเบิกบาด้วยธรรมนี้ละคือแนวทางของพุทธะ แต่ถ้าเรายังไม่รู้ก็อยู่ในอวิชชามืดบอดทางปัญญา เรารู้อะไร เรารู้ธรรมะ หรือธรรมชาติ ลมหายใจก็เป็นธรรม เป็นธรรมชาติ พุทธะคือผู้รู้แจ้งแทงทะลุปรุโปร่งทางธรรม ถ้าเรารู้ว่าลมหายใจของเราคือธรรมะ ธรรมะคือพุทธะคือคำสอนทางศาสนา เรารู้แจ้งอย่างนี้ก็ถือว่าเราคือชาวพุทธ ถ้าไม่รู้เป็นอวิชชา ยังมืดบอดทางปัญญาต้องฝึกให้เกิดซาโตริหรือปี๊งสว่างวาบกลางใจด้วยการฝึกฝนอบรมตนเองตามเส้นทางของมรรคมีองค์แปดประการ

โดยเปลี่ยนเป็นคิดบวกเสมอ ยามใกล้เที่ยงไปหาอาหารกลางวันเน้นผักจนแม้ค้าแซว...กุ้งก็ไม่เอาเอาแต่ถั่วงอกว่าอย่างงั้น

รอบบ่ายมีห้องจัดการเรียนรู้อีกหนึ่งห้องแต่ เน็ตไม่ทำงานอาจด้วยเราไม่คุ้นชินเลยมอบนิสิตไปตามช่างคอมประจำห้องเยนมาจัดทำได้แล้วแสดงความขอบคุณปรบมือ คือใช้คนตามที่เขาถนัดนะดีแล้ว ดีกว่าเราไปจิ้มอะไรแล้วเกิดเครื่องเสียก็ยุ่งกันเป็นกระบุงโกยละ

แง่คิดก่อนเข้านอนคืนนี้...ทุกคนล้วนมีความใฝ่ฝัน แต่จะมีเพียงไม่กี่คนที่สร้างฝันของตนให้เป็นจริงจับต้องได้...