ถนนสายนี้ …ยังคงมีความงามแบบเก่า ๆ ทางด้านสถาปัตยกรรมมากมาย และจากประวัติศาสตร์พบว่า  ถนนเยาวราชสร้างในสมัยรัชกาลที่ 5  โดยสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2438   ณ วันนี้ อายุประมาณ 116 ปีทีเดียว

 

 

เดินมาพบความเก่า ของตึกนี้… ยืนมองความคลาสสิคของตึกท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมาอย่างไม่ขาดสาย ในช่วงเวลาบ่าย ของวันทำงานวันหนึ่ง ล่องรอยทางประวัติศาสตร์ ณ ถนนสายนี้ จึงยังคงอยู่ร่วมสมัยกับวิถีของผู้คนที่นี่ได้อย่างกลมกลืน 

 

ความมีชีวิตของชุมชนในเมืองหลวง แตกต่างกับวิถีผู้คนในชนบทกันไปคนละแบบ  (เป็นสิ่งที่เปรียบเทียบด้วยความรู้สึกของตัวเอง)  เม็ดเหงื่อที่เหนียวปกคลุมทั่วตัว สายตา กวาดไปทั่วกับสิ่งแวดล้อมที่อยู่รายรอบ สินค้าจากเมืองจีน ตัวหนังสือจีนที่เขียนติดไว้ตามร้านค้า  คนจีนสูงวัย ที่นั่งทำกิจกรรมที่หลากหลายแตกต่างกันไป บางคนนั่งกินอาหาร  บางคนขายสินค้า บางคนนั่งกองอยู่กับพื้นพนมมือไว้ผู้คนที่เดินผ่านไปมา  

 

มองให้เห็นถึงความหลากหลายของการใช้ชีวิตผู้คนที่นี่ …ที่ถูกจำกัดด้วยเศรษฐานะ การดำรงชีวิตและความเป็นอยู่

 

และมุมหนึ่งของถนนสายนี้ …พบศิลปะแบบจีนโบราณ ที่ยืนมองด้วยความสนใจ เพราะเคยเห็นผ่านตามาจากรายการโทรทัศน์หลาย ๆ ช่องที่นำเสนอ ศิลปะจีนโบราณนี้

..

 

..

มองดูสาวสูงวัยทำอะไรบนใบหน้าของผู้ชายสูงอายุท่านหนึ่ง …ที่ใบหน้าขาวโพลนไปด้วยแป้งอะไรสักอย่างหนึ่งที่โป่ะลงบนใบหน้า   สาวสูงวัยผู้นี้… กำลังใช้เส้นด้ายสีขาว ถูก ตวัดเส้นด้ายขึ้นลงด้วยความชำนาญนัก บนใบหน้าของชายสูงวัยท่านนั้น 

 

ยืนมองด้วยความสนใจ อยู่เป็นนาน  แล้วก็เดินจากไป …

 

ระหว่างที่เดินจากไปบนเส้นทางถนนสายนี้ พบกิจกรรมการใช้เส้นด้าย ถูและตวัดขึ้นลงบนใบหน้าผู้คนที่มานั่งใช้บริการเป็นจำนวนหลายท่านนัก

 

เดินลูบใบหน้าของตัวเอง ที่ปกคลุมไปด้วยเม็ดเหงื่อ …พลางคิดต่อไปว่า…หน้าของเราเองก็ไม่เคยไปทำอะไรกับมันเลยนะ…วันนี้พอมีเวลา น่าจะลองสักหน่อย ก็คงจะดีไม่น้อยนะ …จะได้รู้ไปเลยว่า…มันเป็นเช่นไร? โดยไม่ต้องนั่งนึกอยู่ …ว่าที่ผ่านมาคนเขาบอกว่า ดีอย่างโน้น…ไม่ดีอย่างนี้

 

และแล้ว สาวจีนสูงวัยท่านหนึ่ง ก็เดินเข้ามาเรียก …. “เชิญทางนี้ก่อน..ลองดูมั้ยคะ รับรองหน้าจะดีขึ้นหล่อขึ้น”

 

ยืนอมยิ้มอยู่พักเติบ….ด้วยความอาย แต่ก็พยักคอ ว่า OK…. แล้วพูดว่า … “มีที่หลบมุมนั่งทำมั้ยครับ เพราะตลอดเส้นทางผู้คนเดินกันอย่างขวักไขว่เชียว!! อายคนที่เค้ามองครับ”

 

สาวจีนสูงวัยท่านนี้ ยืนยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นมาที่ในซอยตรงนี้”  พร้อมทั้งยกสำรับทำศิลปะจีนแบบโบราณติดมือมาด้วย(สังเกตว่า !! เธอพูดไทยไม่ชัด   ภายหลังได้พูดคุยกัน เพื่อขอถ่ายรูปการทำกิจกรรมนี้เอาไว้  เธอตอบตกลง พร้อมทั้งบอกว่า ปัจจุบันเธออายุ 50 กว่าปีแล้ว เธอบอกว่า มาอยู่เมืองไทยไม่เพียงกี่ปี มีลูกสองคนเป็นผู้ชาย โตและรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว ลูก ๆ ยังคงอยู่เมืองจีน  และเธอใช้ศิลปะแบบนี้ มานานแล้วตั้งแต่อยู่ที่เมืองจีน)

 

 

ขั้นตอนแรกเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีแดง พร้อมกับคลุมผ้าเหมือนการตัดผมทั่วไป

ต่อจากนั้นลงผงแป้งที่เปิดออกมาจากห่อ สังเกตว่าเป็นแป้งจีน เพราะมีชื่อภาษาจีนติออยู่ที่กล่อง

..

 

..

กลิ่นแป้งที่พอกลงบนใบหน้า มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ระหว่างที่เธอละเลงแป้งลงบนใบหน้า  เธอชี้ไปที่หน้าผาก และบริเวณเหนือริมฝีปากบน พร้อมบอกว่า ….หน้าผากดีนะ แต่.. บริเวณเหนือริมฝีปากบนดีกว่า….เธอบอกว่า..โหวงเฮ้งดี ไม่ลำบาก  (หลังจากเธอบอกเช่นนั้น ได้สอบถามต่อไปว่า …เธอดูโหวงเฮ้งคนเป็นด้วยหรือ? เธอบอกว่า.เป็นความรู้ที่ติดตัวของเธอทีเดียว…แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากนัก เพราะเกรงว่า..จะเป็นการทำลายสมาธิในการทำงานที่เธอจดจ่ออยู่บนใบหน้าของตัวเอง)

 

เธอตวัดเส้นด้ายสีขาว ที่เธอม้วนลงบนนิ้วของเธอ มองคล้ายเป็นตาข่าย  แล้วถูลงบนใบหน้าแล้ว ตวัดขึ้นลงบนใบหน้า  รู้สึกถึงขนที่ปกคลุมอยู่บนใบหน้านั้นหลุดติดไปกับเส้นด้ายที่เธอตวัดไปมา  บางครั้งรู้สึกเจ็บ แต่ก็ทนได้นั่งหลับตา ไล่ตามความรู้สึกของตัวเอง ณ เวลานั้นว่า เป็นเช่นไร?

 

 

 

 

ภาพที่ถ่ายเก็บไว้ มองเห็นแป้งบางส่วนที่ยังคงอยู่บนใบหน้านั้น คือบริเวณที่ยังไม่ได้ถูกเส้นด้ายตวัด ความรู้สึกตอนนี้... เป็นความรู้สึกแปลกๆ เพราะไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน มีบางครั้งที่รู้สึกเจ็บกว่าทุกบริเวณ คือ บริเวณขนคิ้วเหนือขอบตา นั่นเป็นเพราะ.. ขนคิ้วบริเวณนั้นถูกดึงออกไปด้วย

 

ระยะเวลาที่นั่งทำกิจกรรมนี้ ใช้เวลา ประมาณ 30 นาที เห็นจะได้ 

ผลลัพธ์การทำศิลปะแบบนี้ ออกมาอย่างรูปที่เห็น เนื่องจากขอถ่ายรูปกับเธอไว้ (ดูท่าที..เธออายพอสมควรเชียว)

 

 

 

เธอไหว้ หลังจากที่เธอรับเงินค่าบริการจากผม…พร้อมกับพูดว่า "อยากให้มาใช้บริการที่นี่อีก"

 

ผมได้แต่ยิ้มให้เธอ แล้วกล่าว "ขอบคุณ" เธอเช่นกัน

 

ศิลปะแบบจีนโบราณนี้ ชื่อว่า …หมังหมิ่ง

สวยด้วยหมังหมิ่ง! 

นายแพทย์โกวิท  คัมภีรภาพ
หัวหน้างานเชื้อราวิทยา

 

อ้างอิงจาก http://www.inderm.go.th/inderm_th/Health/0911_kovit_health.html

 

            สาวๆ บางคนอาจจะงงว่าหมังหมิ่งคืออะไร  แล้วจะทำให้สวยขึ้นได้จริงหรือเปล่า  หมังหมิ่งเป็น   ภูมิปัญญาจีนที่สืบทอดกันมานานตั้งแต่สมัยพระนางซูสีไทเฮา และยังคงได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน 
 

            หมัง  แปลว่า “ถอน” หมิ่ง แปลว่า “ใบหน้า”  ดังนั้น  หมังหมิ่งจึงหมายถึง  การถอนขนบนใบหน้าโดยใช้เส้นด้าย  วิธีการง่ายๆ เริ่มจากทาแป้งให้ทั่วใบหน้า  จากนั้นขึงเส้นด้ายให้ตึง โดยใช้ทั้งปากและมือ  ใช้จังหวะการรูดเกลียวเชือกบนใบหน้า ดึงขนบนใบหน้าและผิวหนังชั้นหนังกำพร้าให้หลุดออก  ทำแล้วจะรู้สึกใบหน้าตึงขึ้น รู้สึกผิวสดใสและเนียนนุ่มขึ้นด้วย ลดการเป็นสิวเสี้ยน เพราะได้รับการทำความสะอาดขนและสิ่งสกปรกออกไป

 
            ข้อควรระวังในการทำหมังหมิ่ง คือ  ผู้ที่เป็นโรคภูมิแพ้ผิวหนัง  มีผื่นผิวหนังอักเสบ  บาดแผลหรือเป็นสิวอักเสบที่ใบหน้า   ผิวแพ้ง่าย ไม่ควรทำหมังหมิ่ง   ไม่ควรทำหมังหมิ่งถี่เกินไป เพราะจะทำให้ผิวหน้าอักเสบ  หลังทำหมังหมิ่ง  ห้ามเอามือสัมผัสหน้า 2-3 ชั่วโมง หมังหมิ่งทำได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงเพราะเรื่องรักสวยรักงาม  เดี๋ยวนี้ผู้ชายเขา ก็ไม่น้อยหน้าผู้หญิงแล้ว