การที่เราได้เขียนบันทึกประจำวัน ไม่ว่าจะเป็น Diary หรือบันทึกความรู้ หรือแม้กระทั่งถ้อยคำต่าง ๆ จะไม่หายไป เพราะเป็นการบันทึกความรู้สึกที่เก็บได้ เมื่อเราย้อนกลับมาอ่านบันทึก Diary ของเราเรื่องราวนั้น ๆ กลิ่นนั้น ๆ จะยังคงอยู่ และเป็นสิ่งยืนยันความรู้สึกที่ไม่จางหายไป

สัญญากับบรรดา Blogger ที่มาร่วมด้วยช่วยกันโหวตให้มีการเสวนาพบปะชาวบล็อคของบำราศฯ เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ว่าจะรีบส่งภาพและเรื่องราวที่ได้ลปรร. กันทันที ก็ขอประกาศตรงนี้เลยนะจ๊ะว่าได้ทำตามสัญญาแล้ว

การเสวนาของชาว Blog บำราศในวันนี้ มีท่านผ.อ. อัจฉราเป็นประธาน และมี Blogger ที่มาร่วมพบปะกันนับไปนับมารวมกันได้ถึง 18 คน ดิฉันซึ่งนั่งข้าง ๆ พี่จิ๋มได้แอบคุยและอุทานกันเบา ๆ ก่อนเริ่มว่า โอ้..โฮ ชาว Blog ของบำราศเยอะขนาดนี้เชียวหรือ  Blog/Blogger ได้แก่

พ.รุจนี (กุมารแพทย์) เจ้าของBlog http://gotoknow.org/blog/pctpedbi ชุดสีอิฐกำลังนั่งหันหลัง

พี่สุนันทาที่ในตอนนี้ยังไม่มี Blog แต่เป็นนักติด...ตามอ่านBlog

พี่ชาติญา พี่บุญช่วยBlog http://gotoknow.org/blog/medtech

พี่มอม  Blog http://gotoknow.org/blog/biisoha

พี่ปิ่ง Blog http://gotoknow.org/blog/bidicop

พี่วิไลวรรณ Blog http://gotoknow.org/blog/bipharma 

พี่อ้อมBlog http://gotoknow.org/blog/statbi

พี่จิ๋มhttp://gotoknow.org/blog/ipdsurgbi

พี่ปัทม์  http://gotoknow.org/blog/researchbi

พี่ปัทม์ (เดิม)ไก่ อารีและบี http://gotoknow.org/blog/mcswcop

น้องทันสิฐ http://gotoknow.org/blog/moonlover

น้องเล็ก-ตัวหญ่าย ไม่มีบล็อคเป็นของตนเองแต่ช่วยเหลือ Blogger ของบำราศทุกคน

พ. กฤษฎา หัวหน้างาน IT ที่เสร็จผ่าตัดก็ตามมาร่วมเสวนาด้วย และสุดท้ายที่ คนชื่อเล็กและตัวเล็กจริง ๆ คือดิฉันนั่นเอง

ท่านประธานผ.อ.อัจฉราเริ่มเปิดการเสวนาโดยท่านบอกว่า

" วันนี้ถือเป็นการรวมพลคนเขียนBlog เพื่อพบปะสังสรรค์กันและในวันนี้เราจะไม่มี Agenda นะ ถือว่าเรามาพบปะพูดคุยกัน ซึ่งตั้งใจมานานแต่พวกเรามัวแต่ติดภารกิจต่าง ๆ จนหาวันที่ลงตัวได้คือวันนี้ และจะถือโอกาสแสดงความยินดีกับหนูเล็ก ที่ได้รับรางวัลสุดคะนึงจาก สคส.ด้วย"

และได้มอบของแสดงความยินดีที่ดิฉันได้รับรางวัลสุดคะนึงประจำเดือน พฤษภาคม 49 ที่ผ่านมาจาก สคส. ซึ่งดิฉันไม่ได้คาดคิดว่าท่านจะใช้เวทีนี้เพื่อแสดงความยินดีเพราะรางวัลที่ได้รับนั้นก็ผ่านมาแล้วประมาณ 2เดือนกว่า กับความที่ไม่คาดคิดก็อดรู้สึกเขินๆ อยู่อันเนื่องมาจากตัวดิฉันเองนั้นไม่ใคร่จะคุ้นเคยกับรางวัลใด ๆ มาก่อน

 

ผ.อ มอบของแสดงความยินดีกับดิฉันในฐานะที่ได้รับรางวัลสุดคะนึง

สิ่งของรางวัลที่ได้มานั้นเป็นที่ถูกอกถูกใจดิฉันมากเพราะเป็นเสื้อสีขาว-ฟ้ามีตราสัญญลักษณ์ ภปร. แต่ความรู้สึกที่ดิฉันรู้สึกดีและเป็นปลื้มมากกว่าคือการ์ดที่มีลายมือเขียนของท่าน ผ.อ. และมิตรชาว Blog ที่ได้ลงลายมือไว้

ดิฉันจำคำพูดผ.อ. ที่กล่าวถึงการสื่อสารที่ใช้โทรศัพท์ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือความรู้สึกต่าง ๆ นั้นเมื่อสิ้นสุดการสื่อสารก็จะจางหายไปตามกาลเวลา แต่ การที่เราได้เขียนบันทึกประจำวัน  ไม่ว่าจะเป็น Diary หรือบันทึกความรู้ หรือแม้กระทั่งถ้อยคำต่าง ๆ จะไม่หายไป เพราะเป็นการบันทึกความรู้สึกที่เก็บได้ เมื่อเราย้อนกลับมาอ่านบันทึก Diary ของเราเรื่องราวนั้น ๆ กลิ่นนั้น ๆ จะยังคงอยู่ และเป็นสิ่งยืนยันความรู้สึกที่ไม่จางหายไป ดังเช่นการ์ดใบนี้ที่ดิฉันจะเก็บไว้อย่างดีเพื่อเป็นสิ่งยืนยันความรู้สึกดี ๆ จากพี่น้องคนบำราศให้ประทับอยู่ในใจตลอดไป