นั่งทำงาน..พร้อมกับนั่งฟังความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับผู้ร่วมงาน หลังจากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ที่ปักษ์ใต้ผ่านไป

เพื่อนร่วมงานบางคนหนีน้ำมาได้แต่ตัวกับเสื้อผ้าเพียง2-3 ชุด ทิ้งสิ่งของไว้เบื้องหลังท่ามกลางสายน้ำ บางคนขับรถออกมาได้ในช่วงวิกฤติและนาทีชีวิต ที่สายน้ำทะลักมาเร็วมาก จากตัวหมู่บ้านจัดสรร ในช่วงเวลาที่มืดมิด บางคนบ่อกุ้งที่ลงทุนไว้มากมายก่ายกอง บางคนบ่อปลาที่เลี้ยงไว้จมไปกับสายน้ำ .นี่คือความสูญเสียระดับคนทำงาน แล้วชาวบ้านตาดำ ดำ ละ!!ที่เขาเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส หนำซ้ำยังถูกโจรกรรมข้าวของมีค่าที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ แรงกาย มาทั้งชีวิต ของพวกเขาเหล่านั้น .

น้ำตาที่ไหลอาบ สองแก้ม

นั่งมองความว่างเปล่าของชีวิต

สิ่งเดียวที่ทำได้คือการรวบรวมกำลังใจครั้งที่ยิ่งใหญ่ ครั้งหนึ่งของชีวิต

การได้รับความช่วยเหลือ ในช่วงเวลาวิกฤต จึงเป็นทางออกที่สามารถช่วยเหลือพวกเขาเหล่านั้นได้

หากเรายังทำอะไรให้เกิดประโยชน์กับสังคมไม่ได้

ขอเพียงแต่อย่าซ้ำเติม ด้วยการกระทำ หรือด้วยคำพูด

หากคิดหรือทำเช่นนั้น ลองเดินออกไปมองท้องฟ้าดูบ้างทบทวนสิ่งตัวเองได้กระทำไปแล้ว หรือคิดที่จะกระทำเสียใหม่

ความสูญเสียที่เกิดขึ้น เป็นสิ่งหนึ่งทำให้รู้ธาตุแท้ของจิตใจผู้คนมากขึ้นเป็นทบเป็นทวีคูณ

สิ่งที่ทำได้ คือการช่วยเหลือที่พอจะทำได้ตามกำลัง และการส่งมอบกำลังใจดี ดี ให้แก่กันและกันด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความหวังดี

ขอบคุณ..ภาพจากinternet