ตอนเซ้า คนจูงควาย ไปนา แลงมา คนจูงควาย คืนบ้าน ควายถึกจูง ให้ย่าง มาเนิ่นนาน จึงซำนาญ ก้าวเดิน ตามหลังคน Salt Lake City, 1 July 2010
มีข้อคิดได้ลึกซึ้งนะครับ
จูงไปจูงมาจนชำนาญทั้งคนทั้งควายเลย
สวัสดีค่ะ อาจารย์ลำดวน
ขอบคุณมากๆนะคะที่แวะเข้ามาอ่านบทกวีและส่งดอกไม้กำลังใจนะคะ...ยินดีที่รู้จัก..ค่ะท่านศน.
สวัสดียามเช้าค่ะอาจารย์โสภณ
ขอบคุณที่อาจารย์แวะเข้ามาอ่านแต่เช้าเลยนะคะ...
ไม่แน่ใจว่าในปัจจุบันนี้จะเห็นภาพแบบนี้มั้ย(ชีวิตคนบ้านนาจริงๆ)... เพราะคนบ้านเราคงเลิกเลี้ยงควายแล้วกระมัง...
สวัสดีค่ะ..อาจารย์ฐานิศวร์
ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจ...และที่แวะเข้ามาอ่านบทกวีนี้...แถวบุรีรัมย์คงจะยังเห็นภาพของคนจูงควายแบบนี้อยู่นะคะ
สวัสดีค่ะ...พี่นีนาถ...
อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่นีนาถ
สบายดี เอื้อย
บทกวีสี่แถวกินใจคนอ่าน นึกถึงบรรยากาศท้องทุ่งนา
คู่ใจของซาวนาเฮาเมื่อก่อน
แต่ตอนนี้เห็นแต่ขี่ควายเหล็กไปเฮ็ดนา เนาะเอื้อย
สวัสดีค่ะน้องบุษยมาศ..
จากกวีบทนี้ก็คิดถึงสมัยเมื่อ 40 กว่าปีที่ผ่านมาเช่นค่ะ...
สวัสดีค่ะ น้องอุ้มบุญ
ขอบใจนะคะที่แวะเข้ามาเยี่ยม...คนป่วยคงไม่เยอะเน๊าะ
คิดถึงเช่นกันนะคะ
สบายดีค่ะน้องคุณยาย
ตอนนี้อยู่ซอลเล็คซิติ้ เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว(คนลาวเวียงจันทน์เอิ้นว่าระดูบานใหม่) ดอกไม้สวนหลังบ้านหาก่อแตกตุ่มยังบ่ทันเป็นดอกเทื่อ...เอาไว้มื้อใดที่ดอกไลแลคหลังบ้านบานแล้วจะถ่ายฮูบส่งมาให้เบิ่งเด้อค่ะ...
สบายดีค่ะน้องครูสาวบึงกาฬ
เอาไว้มื้อใดได้กลับเมือบ้านจะไปยามจังหวัดใหม่บึงกาฬเด้อค่ะ
ฮักแพง
สวัสดีครับ คุณนีนาท
ทุกอย่างดูดีครับ ชอบบทกวีสี่แถวขอแลกเปลี่ยนครับ "เอื้ออาทร"
โคถึกถูกฝึกใช้ ทำงาน ดีเฮย
มิออดอิดบิดคค้าน คานคราด
เครียดคนค่นคาดคั้น ก่นก้าว เนาแฮ
ควายโคคนห่อนคร้าน พ้นผ่านงานใคร
สวัสดีครับ คุณนีนาถ
เชิญท่านตามสบายครับ(มือใหม่) ผมไปแวะเยี่ยม เวป สังสันกวีลาวแล้ว สุดยอดจริง ๆ ผมพออ่านภาษาได้ เพราะเขียนคล้าย ๆ อักษรไทยและตั๋วเมืองล้านนา ทำให้ตากว้างเยอะครับ ขอบคุณมากที่ให้เกียรติครับ
สบายดีค่ะคุณสนั่น
ขอบคุณที่แวะเข้ามาให้ดอกไม้กำลังใจและมีบทกวีมาฝากอีกต่างหากเล่นอักษรไพเราะมากค่ะ...ขออนุญาตนำเอาบทกลอนของคุณไปโพสต์ในเว็บต์
http://www.laopoetscorner.blogspot.com/
บทกวีของคุณสนั่น ค่ะ...
http://laopcmar2011.blogspot.com/
สวัสดีค่ะ อาจารย์ปณิธิ
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านกวีสี่แถว ยินดีที่รู้จักค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ มากมาย ก็ลึกซึ้งค่ะ
คิดถึงบ้านจังเลยค่ะ
สาธุค่ะ