ไร้หลักการหลักกรรมตามที่กล่าว
“เพราะความไม่รู้”
เพราะไม่รู้จึงเรียนเร่งเขียนอ่าน
ต้องทนทานการฝึกเพียรศึกษา
รักความรู้คู่ความคิดมีวิชชา
มุ่งหมายตาเลี้ยงตัวครอบครัวตน
เพราะไม่รู้จึงริมีความรัก
ยิ่งหมายมักรักหายไปทุกหน
สุขเล็กน้อยคอยท่ามาเปรอปรน
ทุกข์ร้อนรนท้นทวีมีมากมาย
เพราะไม่รู้จึงว่านินทาเพื่อน
คำพระเตือนให้ตามหมดความหมาย
สุขเพียงแต่แค่ปากมากน้ำลาย
พูดแล้วหายไม่เห็นเป็นเรื่องจริง
เพราะไม่รู้ร่างกายสุดท้ายแก่
เมื่อลืมแม้เจ็บตายน่าอายยิ่ง
วัยล่วงเลยไร้หลักให้พักพิง
กายคือสิ่งผุพังพึงสังวร
ไร้หลักการหลักกรรมตามที่กล่าว
เมื่อถึงคราวมีเคราะห์สะเดาะก่อน
รอฤกษ์ยามความร้ายให้จากจร
ผลสะท้อนย้อนกลับไม่รับรู้
เพราะไม่รู้หลักใหญ่ในชีวิต
จึงหลงทิศคิดท้อไม่ต่อสู้
หากมีบุญคุณธรรมคอยค้ำชู
หมายถึงรู้หลักกรรมน้ำหลักการ
โสภณ เปียสนิท
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
ภาพดวงใจของคนอกหักรักสลาย
สวัสดีค่ะ อจ. อ่านแล้วได้ใจความที่ดีให้ข้อคิด นำไปสอนนักศึกษาได้....ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ
มาเยี่ยมชมเพราะไม่รู้ นึกถึงปัจจยาการ และปฏิจจสมุปบาท อิทัปปัจจยตา
เมื่อไม่รู้ จึงดื้อรั้น ดันไปรู้
แต่พอรู้ ไม่อยากรู้ ดูสับสน
แค่เรียนรู้ แต่ขอรู้ แบบปะปน
เรียนรู้คน เรียนรู้ใจ รู้ให้จริง
อาจารย์สื่อ "สาระ" ที่ชัดเจนมากค่ะ
ได้ข้อคิดดีๆ มากทุกครั้งที่เข้ามาอ่าน
สวัสดีค่ะ
แวะมาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
เป็นบันทึกที่ให้ข้อคิดได้ดีมากๆ เลยค่ะ
ขอบคุณสำหรับบันทึกนี้นะคะ^_^
อาจารย์คะ ความไม่รู้คือความเสื่อมนะคะ
ไม่ว่าความไม่รู้จะเกิดขึ้นกับใครย่อมนำทุกข์มาให้
พระท่านสอนมาค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดียามดึกจ้ะท่านอาจารย์ ท่านอยู่ใกล้ ๆ ศูนย์เพาะพันธุ์สัตว์ป่าห้วยทรายไม่ทราบว่าเคยไปดูหรือยังจ๊ะ ?
เพราะไม่รู้จึงไม่ชี้นั้นดีแน่
แต่ไม่รู้แล้วจะชี้นั้นมีถม
รู้แล้วชี้นั้นดีมีคนชม
น่าขื่นขมพวกไม่รู้ตูจะชึ้
มั่วๆหน่อยนะครับอาจารย์ พวกสุดท้ายนี่บ้านเราเมืองเรามีเยอะครับ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมกัน
ไม่เห็นชมภาพหญิงชราสองคนนั่นเลยครับ
เลือกสรรค์มาเป็นพิเศษเลยนะครับ
แหม อ่านชื่อแล้วรู้สึกว่าเพราะนะครับ
นึกถึง "ผักกูด" ควบคู่ไปด้วย
ขอบคุณที่แวะเวียนมานะครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์ บางสิ่งบางอย่างรู้มากไปก็ไม่ดี บางสิ่งบางอย่างไม่รู้เสียเลยก็จะดีกว่า ค่ะ
@@@บางสิ่งอยากจะรู้ไม่ได้รู้
บางสิ่งอยากจะเห็นไม่ได้เห็น
บางสิ่งอยากจะได้แสนลำเค็ญ
บางอย่างอยากจะขีดเส้นแต่จนใจ@@@
เพราะไม่รู้จึงดูคนไม่ออก
บางคนหวานด้านนอกแต่ในขม
ยิ่งนานวันยิ่งช้ำระกำตรม
หลงคารมงมงายยายช้ำใจ
เรียน อาจารย์ ที่เคารพครับ
ผมเพิ่งเขียนบันทึกเรื่อง 'ผมเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้'
เมื่อไม่รู้ จึงทำให้ผมหวาดกลัวและไม่เชื่อมั่นในตนเอง
แต่ในหลายสิ่ง ที่เราควรรู้ เพราะเป็นความจริงที่ไม่ตาย
ผมก็ชอบละเลยที่จะไม่ไขว้ค้นคว้า และตระหนัก
บางที่สิ่งที่เราคิดว่าไม่รู้
เราอาจจะไม่สามารถรู้จวบจนวันตาย ซึ่งน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง
แอบเข้ามาอ่านกวีของอาจารย์ทุกครั้ง
ยิ่งทำให้ผมเริ่มตระหนักถึงว่า...
การที่ใครคนหนึ่งจะเขียนบทกวีได้เพราะพริ้งงดงาม
ไม่ใช่เพียงแค่มีสัมผัสนอกสัมผัสในเท่านั้น
แต่ความหมาย และตัวอักษรที่สื่อจากใจ 'ผู้รจนา'
สำคัญที่สุดในการที่ทำให้ผู้อ่านหลุดเข้าไปในบทกวีนั้นด้วย
ซึ่งอาจารย์มีอยู่แล้ว
ดีใจกับคนในโกทูโน ที่มีบทกวีดี ๆ ให้อ่านครับ
อาจารย์สบายดีนะครับ
หวังไว้ว่า สักวันเราคงได้เจอกันนะครับอาจารย์...
เพราะไม่รู้ดูไม่จำทำไม่จริง
จึงทุกข์ยิ่งสุขไกลเกินกว่าแก้ไข
เพราะไม่รู้ดูไม่จำทำยังไง
ในเมื่อใจริรักแล้วรอหน่อยเอย...อิ อิ อิ.